مجله اینترنتی باستان شناس : آیا آمازون ها در اساطیر یونان باستان – جنگجویان زن شجاعی که گفته می شود در منطقه وسیعی در اطراف دریای سیاه که به سرزمین سکاها یا سکیتیه معروف است – واقعی بودند؟ یا به اندازه دیگر افسانه های یونانی، مانند آفرودیت که از دریا بیرون می آید و جیسون که یک پشم زرین را می دزدد، ساختگی بودند؟
پیش از این مورخان مدرن بر این باور بودند که آمازون ها، که برای اولین بار توسط هومر شاعر قرن هشتم قبل از میلاد از آنها نام برده شده بود، خیالی بودند. اما پس از آن، در دهه ۱۹۹۰، باستان شناسان شروع به شناسایی اسکلت های باستانی زنان مدفون در گورهای جنگجویان همان منطقه کردند.
به گفته آدرین مایور، محقق تاریخ در دانشگاه استنفورد، برخی از اسکلت ها با آسیب های جراحات جنگی، مانند سر پیکانهای فرو رفته در استخوانهایشان، و با سلاحهایی که مشابه سلاح آمازونها در آثار هنری یونان باستان توصیف شده دفن شده بودند.
کاوش های باستان شناسی و کشف حقیقت
مایور نویسنده کتاب “آمازون ها: زندگی و افسانه های زنان جنگجو در سراسر جهان باستان” (انتشارات دانشگاه پرینستون، ۲۰۱۴)، در ایمیلی به لایو ساینس گفت: ” به لطف کاوش های باستان شناسی، اکنون می دانیم که افسانه های آمازون، که زمانی تصور می شد خیالی باشند، حاوی جزئیات دقیقی درباره زنان چادرنشین استپ هستند که همتایان تاریخی آمازون های افسانه ای بودند.”
این جنگجویان کوچ نشین بخشی از یک گروه باستانی از قبایل معروف به سکاها بودند که در اسب سواری و تیراندازی با کمان مهارت داشتند. آنها از حدود سال700 قبل از میلاد در قلمرو وسیعی در استپ اوراسیا زندگی می کردند که از دریای سیاه تا چین امتداد داشت.
سکاها مردمی سرسخت بودند. به گفته موزه بریتانیا، آنها به نوشیدن مقادیر زیاد شراب رقیق نشده (بر خلاف یونانی ها که شراب را با آب مخلوط می کردند)، خوردن شیر تخمیر شده مادیان و حتی مصرف زیاد شاهدانه شهرت داشتند. به گفته این موزه، اجساد یخزده سکاییهای که به خوبی حفظ شده نشان میدهد که آنها علاقه زیادی به خالکوبی تصاویر حیوانات داشته اند.
جوامع سکاها، طبق توصیف در افسانه یونانی، شامل زنانی بودند که مانند مردان زندگی می کردند. در اصل، برخی (اما نه همه) از زنان سکاها در شکار و جنگ به مردان می پیوستند.
مایور به لایو ساینس گفت: «” برای گروه کوچکی که در سرزمین های استپی سخت، تحت تهدید مداوم دشمنان زندگی می کردند، کمک به دفاع و حمله، صرف نظر از سن و جنسیت، برای همه منطقی بود.
بر اساس مقاله مایور در فارین افرز، سن این زنان جنگجو بین 10 تا 45 سال بوده که در محل دفن سکاها پیدا شده اند. مایور به لایو ساینس گفت: «تاکنون باستان شناسان بیش از 300 بقایای زنان جنگجو را شناسایی کرده اند که با اسب ها و سلاح های خود دفن شده اند و هر ساله تعداد بیشتری از آن ها کشف می شوند.

سکاها تنها گروهی نبودند که زنان را در جنگ و شکار مشارکت میدادند، و یونانیها تنها کسانی نبودند که داستانهای آمازونها و زنان جنگجوی مشابه را بازگو کردند.
علت نامگذاری جنگجویان زن آمازون
مایور گفت: «داستانهای هیجانانگیزی – برخی تخیلی و برخی واقعی – درباره جنگجویان زن از روم باستان، مصر، شمال آفریقا، عربستان، بینالنهرین، ایران، آسیای مرکزی، هند [و] چین وجود دارد. زنان جنگجو در فرهنگهای سراسر جهان، از ویتنام تا سرزمینهای وایکینگها، و در آفریقا و قاره آمریکا وجود داشتهاند.»
نام رودخانه آمازون در آمریکای جنوبی با یکی از این داستان ها مرتبط است. بر اساس دایره المعارف بریتانیکا، سرباز اسپانیایی فرانسیسکو دو اورلانا – که به عنوان اولین اروپایی در سال 1541 آمازون را کشف کرد – نام رودخانه را پس از حمله زنان جنگجو آمازون نامگذاری کرد.
گمان میرود که دو اورلانا، نام رودخانه را به خاطر درگیری با زنان جنگجو، «آمازون» نامید و زنان قبیله پیرا تاپویا را به آمازونهای اساطیر یونانی تشبیه کرد.

















ارسال دیدگاه