باستان شناسان اداره دولتی حفاظت از بناهای تاریخی در شورای منطقه ای اشتوتگارت (LAD) نمونه ای نادر از یک مقبره اتاقکی عصر آهن را در حین حفاری در دشت دانوب در نزدیکی ریدلینگن آلمان کشف کردند.
مجله اینترنتی باستان شناس : مقبره سلطنتی در مرکز یک تومولوس بزرگ قرار دارد که در ابتدا 6 متر ارتفاع و قطر 65 متر داشت. به گفته باستان شناسان، این نوع تپه متعلق به گروه گورتپه شاهزاده ای است که بین سال های 620 تا 450 قبل از میلاد به اشراف بلندپایه جامعه سلتی اختصاص داشته است.
آندرا لیندلوهر مسئول در وزارت توسعه منطقه ای ، گفت” گورستان تازه کشف شده گواهی برجسته ای بر چشم انداز غنی تاریخی ماست : “که پس از ۲۶۰۰ سال سالم باقی مانده است.”
کاوشهای این تپه یک اتاقک چوبی ساختهشده از بلوط را نشان داد که در عمق 70 سانتیمتری زیر سطح به خوبی حفظ شده بود. سطوح قلیایی از تجزیه مواد آلی توسط میکروارگانیسم ها جلوگیری می کند.
این اتاق تقریباً 3.40 متر عرض در 4.05 متر طول دارد و تقریباً جهت آن شمالی – جنوبی است. سه تخته بلوط که به صورت عمودی قرار گرفته اند، دیوارهای اتاقک را تشکیل می دهند و در گوشه ها به هم متصل می شوند.

ارتفاع دیوارهای اتاق تدفین تقریباً 1 متر بود و از یک تیر متقاطع از وسط حمایت می کرد که وزن سقف را فرو ریخته بود نگه می داشت.
قدمت دقیق الوارهای بلوط هنوز به صورت دقیق مشخص نشده است. با این حال، باستان شناسان از روش سالیابی رشد حلقههای درختان برای تاریخ گذاری یک بیل چوبی نیمه تمام که در محل پیدا شده است استفاده کردند، که نشان داد چوب مورد استفاده در ساخت آن در حدود 585 قبل از میلاد قطع شده است.
در حفاریها آثاری از دو تونل حفر شده توسط دزدان باستانی مقبره یافت شد که احتمالاً محتویات قبر را به طمع طلا و اشیای با ارزش غارت میکردند. تنها نمونههایی از سفال و میخهای تزئینی برنزی باقی ماندهاند که احتمالاً از یک گاری چهار چرخ، نمونهای از دیگر گورهای نخبگان اوایل عصر آهن از همان دوره، مانند قبر شاهزادهای هوچدورف، به دست آمدهاند.

تحقیقات باستان شناسی بیشتری مورد نیاز است تا مشخص شود که آیا فرد دفن شده در تومولوس ریدلینگن مرد بوده یا زن. تاکنون چندین استخوان تقریبا سالم از اسکلت انسان کشف شده است. بررسی های اولیه انسان شناسی نشان می دهد که این بقایا متعلق به یک مرد حدودا ۱۵ تا ۲۰ ساله است که قدی بین ۱۶۰ تا ۱۶۸ سانتی متر داشته.
پروفسور کلاوس ولف، رئیس تیم تحقیقاتی در پایان گفت: “تمام چوب های اتاق تدفین در چند سال آینده به دقت بازیابی و نگهداری و در کارگاه های حفاظت از بناهای تاریخی بازسازی می شود تا بتوانیم اتاق بازسازی شده را در موزه در معرض دید عموم قرار دهیم.»

















ارسال دیدگاه