از آغاز تاریخ بشر، آب نقش مهمی در سیستم اعتقادی مردم داشته است. مدت ها پیش، آنها متوجه شدند که بدون آن نمی توانند زندگی کنند.
مجله اینترنتی باستان شناس : آنها همچنین تأثیر عمیق آب بر طبیعت را به عنوان یک کل تشخیص دادند. اجداد ما آب را یکی از چهار عنصر اساسی می دانستند که همراه با خاک ، آتش و باد ، درک آنها از نظم جهان را تشکیل می داد. آب تقریباً در همه فرهنگها متمایز بود و به عنوان یک خدای قدرتمند ستایش میشد. مردم در زمان کمبود و فراوانی آب، در زمان خشکسالی و سیل به طور یکسان به خدایان قدرتمند خود روی آوردند.
مانند بسیاری از فرهنگها در سراسر جهان، ساکنان آن چیزی که امروز مازوآمریکا مینامیم، خدایان نزدیک به آب را میپرستیدند. این شخصیت های الهی زمانی مهم ترین جایگاه را در پانتئون خدایان داشتند.

چالچیوتلیکوئه که نماینده تمدن پیشرفته شهر تئوتیئواکان بود، یک الهه جوان بود.چالچیوتلیکوئه زیبا و خطرناک، قابل تغییر و در عین حال غیرقابل پیش بینی، آب را به عنوان عنصر غالب خود داشت.او زمین را آبیاری کرد، باروری را ترویج داد، و آن را پر از آب کرد، و باعث تخریب و مرگ مردم و حیوانات شد.
افسانه ها معمولا متفاوت هستند. در یکی از آنها، چالچیوتلیکوئه همسر تلالوک است، اما در دیگری او خواهر او است. در میان برخی دیگر از محققان، چالچیوتلیکوئه همان تلالوک است که در لباس مبدل است. به هر حال اوست که بر رودخانه ها و دریاچه ها و آب های افقی و نهرها حکومت می کند. نام این الهه که به او لقب «زنی با دامن یشم سبز» داده اند از کلمه «چالچویتل» (در زبان ناهواتل: یشم) گرفته شده است. بنابراین، نام او کنایهای استعاری از آبهای سبز آبی اقیانوس استوایی بود که مانند رنگهای موجود در سنگهای قیمتی میدرخشید.
شاید به دلیل ارتباط آن با آب، یشم ارزشمندترین سنگ در میان آمریکا بود.

چالچیوتلیکوئه اغلب مسئول سیل و طوفان در دریاها شناخته می شد. علاوه بر این، جنبه زنانه او را با طبیعت آبکی رحم مرتبط می کرد و بنابراین، او نقش حیاتی در تولد و مراسم سنتی تعمید ایفا می کرد.
آزتک ها (مانند دیگر جوامع کشاورزی)برای بقای خود و سرزمینشان به شدت به آب وابسته بودند، بنابراین آزتک ها همیشه از چالچیوتلیکوئه درخواست می کردند که محصول خوبی برداشت کند.
او در زمان فتح اسپانیا در فرهنگ آزتک بسیار مورد احترام بود و از سال ۱۳۰۰ تا ۱۵۲۱ یکی از خدایان مهم در قلمرو پساکلاسیک آزتک در مرکز مکزیک بود.
جالب اینجاست که برخی هنوز هم بر این باورند که حضور این الهه قدرتمند هنوز در فولکلور مدرن مکزیک ادامه دارد. آیا ارتباط چالچیوتلیکو با چالچیوتلیال، یکی دیگر از خدایان آب آزتک، نیز تا دوران مدرن زنده ماند؟
منطقه حفاظت شده او شامل دریا و حیواناتی بود که در آن زندگی می کردند.

سنت باستانی این است که الهه چالچیوتلیکوئه هر 10000 سال یک بار به یک انسان آب هدیه می دهد تا به مراقبت از دریا کمک کند.
چالچیوتلیکوئه در چندین نسخه خطی مکزیکی مرکزی، از جمله دفترنامه بورجا دوره پیش کلمبیا، Codex Borbonicus قرن شانزدهم، Codex Ríos قرن شانزدهم و کدکس فلورانس به تصویر کشیده شده است.
در هنر آزتک، صنعتگران معمولا مجسمههای او را با استفاده از سنگ سبز مانند یشم یا سنگهای سبز مشابه با توجه به نام او میتراشند.
در کدهای پیشاکلمبیایی و استعماری، الهه با دامن سبز مایل به آبی پوشیده شده است که از آن جریان آب طولانی و فراوانی جاری است. دامن او مانند آب دریا است که با نیلوفرهای آبی تزئین شده است.

تصویرهای او همچنین بر گردنبند سنگی سبز آویزان از گردن و کلاه آبی با پرهای زیبای کوتزال روی سر الهه تاکید دارد. از دیگر مشخصات لباس او میتوان به کلاپرهای فیروزهای رنگ و گوشگیرها اشاره کرد.
چالچیوتلیکوئه (“دامنی از سنگ های قیمتی”) اعتقاد بر این بود که الهه آب جاری است و همچنین به عنوان دامن آبیMatlalcueitl (Matlacueye) شناخته می شود ). این نام را او با قله کوهی که امروزه به نام «لا مالینچه» شناخته میشود، یک آتشفشان غیرفعال (خفته در 3100 سال گذشته)، که ششمین بلندترین آتشفشان در مکزیک است، مرتبط می کند.
از تئوگونی آزتک ها می آموزیم که عصر سوم جهان تحت فرمانروایی تلالوک، خدای باران بوده است در حالی که عصر چهارم توسط چالچیوتلیکوئه اداره می شده است. عصر تلالوک با آتشی که از آتشفشان ها در فوران آتشین می آمد به پایان رسید. سنت می گوید مردمی که در آن روزگار زندگی می کردند به پروانه و پرنده تبدیل شدند. عصر چهارم چالچیوتلیکوئه با سیل وحشتناکی به پایان رسید که بشریت را به ماهی تبدیل کرد. بنابراین، آب در اینجا در جنبه مخرب خود دیده می شود و ممکن است ابزار مرگ باشد.
نکته جالبی که جلب توجه می کند شباهت ظاهری میان الهه آب آزتک ها و آناهیتا الهه آب ایران باستان است که هر دو را با لباسهای فاخر و جواهرات زرین و سنگ های قیمتی توصیف می کند.
از آناهیتا الهه آب ایران باستان در اوستا چنین سخن به میان آمده که گویی مجسمههای معبد او را توصیف کردهاند: «زیبا، شکوهمند، خوشاندام، فرهمند، کمربند بر میان بسته، دارای موزههایی تا قوزک پایش با بندهای زرین، همه آراسته، درخشان و با بالاپوشی پوشیده، آراسته، پرچین و زرین، سپیدبازو، آراسته به زیورهای زیبا از جمله گوشوارههای چهارگوش زرین و گردنبند پَنام زرین، گردن زیبا و مقدس، تاج زرین هشتپر بر سر، آراسته به گوهرهایی همچون ستارگان درخشان، روشنایی دارای همه گونه آسانی، آراسته به صد ستارهٔ زرین هشتپاره، گردونه شکل، آراسته با نوارها، زیبا، دارای پنبری برجسته، نیکو ساخته، پوشانده در جامههایی ببرین.»

















ارسال دیدگاه