کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

غذا و نوشیدنی در مصر باستان

تبلیغ
غذا و نوشیدنی در مصر باستان
غذا و نوشیدنی در مصر باستان به جو و گندم، محصولات اولیه کشت شده در امتداد رود نیل متکی بود . رژیم غذایی مصری ها بر پایه نان، آبجو و سبزیجات بود. گوشت گران بود و به ندرت خورده می شد.

غذا و نوشیدنی در مصر باستان به جو و گندم، محصولات اولیه کشت شده در امتداد رود نیل متکی بود . رژیم غذایی مصری ها بر پایه نان، آبجو و سبزیجات بود. گوشت گران بود و به ندرت خورده می شد.

مجله اینترنتی باستان شناس : اکثر مردم وعده‌های غذایی نسبتاً ساده ای می‌خوردند، در حالی که طبقات بالاتر غذاهای عجیب و غریب و متنوع‌تری مصرف می‌کردند.

نان و فرنی

نان و فرنی پایه رژیم غذایی مصریان بود. هر دوی آنها معمولاً با جو یا گندم سبز، دو محصول اصلی مصر ساخته می شدند. دانه ها را با دست و ابزارهای سنگی آسیاب می کردند تا آرد تولید شود. علیرغم تلاش‌هایی که برای جلوگیری از آن انجام شد، شن و ماسه اغلب هنگام پردازش و حمل و نقل به آرد راه پیدا می‌کردند. دندان‌های بسیاری از مومیایی‌ها به دلیل سال‌ها خوردن نان ساییده شده است.

غذاهای مصری در واقع امکان تهیه نان را به تمام اشکال ممکن می‌داد: مسطح، مخروطی، کروی، گاهی اوقات به شکل اشیاء یا حیوانات قالب‌گیری می‌شد و مواد بسیار متنوعی برای شیرین کردن یا معطر کردن به خمیر اضافه می شد : دانه‌های باقلا مصری، گشنیز، جوشانده انجیر و دانه های خشخاش یا چچم. (Tallet, 320)

متداول ترین نوع نان، نان متراکم بود که با آرد، نمک و آب درست می شد.

خمیر معمولاً به شکل‌های گرد یا مثلثی شکل می‌گرفت، اما آن را به شکل انسان یا حیوان نیز درمی آوردند. این اشکال از نان را روی سنگی در داخل اجاق یا در کف خود تنور پخت و یا حتی در اخگر داغ قرار می دادند.

از آنجایی که نان بسیار مهم بود، انواع مختلفی اختراع شد. برخی از انواع نان علاوه بر مواد اولیه آرد و آب شامل روغن، روغن، تخم مرغ یا لبنیات بودند. از خمیر مایه برای ایجاد نان های ترد تر استفاده می شد. برای پخت نان هایی با شکل ها و قوام های مختلف از انواع مخصوص اجاق و تنور استفاده می شد. گاهی اوقات قبل از پخت روی نان دانه ها، چاشنی ها یا مغزها قرار داده می شد.

مدل نانوایان از مقبره مکتره
موزه هنر متروپولیتن (کپی رایت)

میوه ها و سبزیجات در مصر باستان

میوه ها و سبزیجات جزء مهمی از رژیم غذایی مصری های باستان بودند. عدس، لوبیا و نخود هم فیبر و پروتئین را به فرنی و سوپ اضافه کردند. سبزیجات باغی مانند پیاز، کاهو، خیار، سیر و تربچه جزء اصلی غذاهای مصری بودند. گیاهان آبزی مانند جج، از جمله نی پاپیروس نیز معمولاً به عنوان غذا برداشت می شدند. مصری ها هم از خوردن سبزیجات به صورت خام و هم از تفت دادن یا آب پز کردن آنها لذت می بردند.

جریان ملایم رودخانه نیل مقدار زیادی رسوب را حمل می کند و در مناطق کم ارتفاع باتلاق ایجاد می کند. این باتلاق ها مملو از گیاهان مختلف از جمله غده ها، میوه ها و سبزیجات منحصر به فرد در منطقه است. این پوشش گیاهی غنی به اندازه کافی برای حمایت از افراد فقیر و افرادی که از سلامت ضعیفی برخوردارند در میان جمعیت محلی مناسب است.(Diodorus Siculus, 1.34.3)

میوه به عنوان یک ماده مورد استفاده قرار می گرفت یا به تنهایی به عنوان دسر مصرف می شد. انجیر، خرما، انگور، خربزه و توت به عنوان تنقلات و دسر سرو می شد. زیتون و کیپر نیز خورده می شدند، اگرچه آنها به اندازه فرهنگ یونانی و رومی در رژیم غذایی مصری ها نقشی اساسی نداشتند . سیب احتمالاً از فلسطین معرفی شده است ، و کلمه مصری برای سیب، دپه ، یک واژه قرضی سامی است.

نوشیدنی ها در مصر باستان

آبجو جو نوشیدنی ملی بود که اغلب در خانه تولید می شد.

آبجو در مصر باستان بر اساس رنگ طبقه بندی می شد که نشان دهنده محتوای الکل آن بود. آبجو قرمز سبک تر و کمتر الکلی بود، در حالی که آبجو سیاه قوی تر بود. گاهی اوقات میوه ها و ادویه ها برای بهبود طعم به مخلوط اضافه می شد. این روش تولید آبجو هنوز در مصر و سودان امروزی استفاده می شود. انگور در مصر به راحتی در سایر مناطق مدیترانه رشد نکرد ، بنابراین شراب فقط در مقادیر کم برای نخبگان ثروتمند تولید می شد. اولین شواهد برای شراب سازی در مصر به 3200 سال قبل از میلاد مسیح، قبل از آغاز دوره سلسله اولیه باز می گردد . برخی از شراب ها از یونان و بین النهرین وارد می شدند .

مرغ و لبنیات

لبنیات، تخم مرغ و مرغ منابع اصلی پروتئین، علاوه بر حبوبات بودند. کشاورزان گاو، بز و گوسفند را برای شیر، کره و خامه پرورش می دادند. پرورش بز و گوسفند نسبت به گاو برای کشاورزان فقیر ارزان‌تر بود.

پنیرسازی احتمالاً در دوره نوسنگی به مصر معرفی شد و صنعت پنیرسازی قطعاً تا اوایل دوره سلسله در مصر وجود داشت . صنعت پنیر سازی در مصر باستان به مرور زمان تخصصی تر شد، زیرا انواع پنیرهای سخت و نرم ایجاد شد. قدیمی ترین نمونه پنیر جامد کشف شده در مقبره بتاحمس، حاکم ممفیس در طول سلسله نوزدهم یافت شد.

پرندگان، چه وحشی و چه اهلی، منبع اصلی گوشت و تخم مرغ در مصر باستان بودند. غازها، درناها و اردک ها را قبل از پختن پرورش می دادند تا آنها را چاق کنند. کبوتر یک غذای لذیذ محسوب و به عنوان نذری استفاده می شد. مصریان باستان نیز از گوشت و تخم مرغ پلیکان و شترمرغ استفاده می کردند. تخم شترمرغ به دلیل اندازه بزرگ و طعم عالی، مورد توجه ویژه قرار گرفت.

آماده سازی اردک، مصر
موزه هنر متروپولیتن (کپی رایت)


شواهد محدودتری برای مرغ هایی که اصالتاً از جنوب آسیا در مصر باستان هستند وجود دارد. استراکای مصری از ج. 1350 قبل از میلاد یک پرنده جنگلی قرمز، جد وحشی مرغ ها را به تصویر می کشد. جوجه ها و تخم مرغ ها وارد می شدند، اما تا دوره بطلمیوسی به تعداد زیاد پرورش داده نشدند .

گوشت و غذاهای دریایی در مصر باستان

بسیاری از حیوانات اهلی در مصر باستان پرورش می یافتند. که شامل گاو، گاو نر بزرگ، بز، الاغ، گوسفند، بز کوهی و خوک بودند. با این حال، گوشت به ندرت خورده می شد زیرا از نظر اقتصادی مقرون به صرفه تر بود که از دام ها به عنوان حیوانات بارکش یا برای تولید لبنیات استفاده شود. مناسبت هایی که در آن گوشت خورده می شد شامل جشن ها و آیین هایی بود که حیوانات به عنوان پیشکش برای خدایان ذبح می شدند.

برخی منابع باستانی، از جمله مورخ یونانی هرودوت (قرن پنجم پیش از میلاد)، ادعا کردند که مصریان باستان یک پرهیز مذهبی علیه خوک داشتند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که گوشت خوک محبوبیتی نداشت، اما توسط طبقات پایین خورده می شد. برخی از مورخان مدرن پیشنهاد کرده‌اند که این حرمت ممکن است فقط برای گروه‌های خاصی مانند کشیشان یا طبقات بالا اعمال می شده. منشأ پرهیز از گوشت خوک ممکن است بدلیل شهرت خوک ها به عنوان حیوانات ناپاک مرتبط باشد. گوشت شکار وحشی نیز در مصر باستان نیز می شد. شکار تفریح و سرگرمی اشراف و نجبا بود ، مقبره های آنها اغلب با صحنه های شکار تزئین می شد. غزال، شاخ‌درازان و اسب آبی گوشت لذیذی را فراهم می کردند و در باتلاق ها و علفزارهای مصر یافت می شدند. پرندگان شکاری مانند اردک، غاز و بلدرچین نیز فراوان بودند.

شکار مصری ها در مرداب ها
یان ون در کرابن (CC BY-NC-SA)

ماهی های آب شیرین مانند کپور، گربه ماهی، ماهی آزاد نیل و مارماهی را می توان در رودخانه ها و دریاچه ها یافت. ماهی های ساحلی مانند کفال خاکستری نیز محبوب بودند. دودی کردن و خشک کردن ماهی به حفظ آن در آب و هوای گرم مصر کمک می کرد. فیل ماهی که در زبان مصری با نام medjed و در یونانی با نام oxyrhyncus (به زبان یونانی ماهی تیز بینی) شناخته می‌شد مقدس محسوب می‌شد. شهر Per-Medjed یا اوکسیرینخوس به نام آن نامگذاری شده است . مصریان معمولاً از تور یا میله برای گرفتن ماهی استفاده می کردند.

دسر و شیرینی در مصر باستان

مصریان انواع شیرینی از جمله کیک و شیرین های مختلف را می خوردند.که اغلب حاوی میوه های خرد شده، آجیل یا شربت های شیرین بودند. عسل یکی از شیرین کننده های اولیه در دنیای باستان بود، زیرا نیشکر هنوز از جنوب آسیا وارد نشده بود. از آنجایی که عسل گران بود، خرما و خرنوب بیشتر به عنوان شیرین کننده استفاده می شد. آرد خرما آنقدر در شیرینی پزی استفاده می شد که به قنادی ها «کارگر خرما» می گفتند.

اویارسلام زرد، نوعی از گیوه با ریشه شیرین مزه، به طور گسترده ای در شیرینی استفاده می شد. مقبره رخمیر، وزیری از سلسله هجدهم، با هنر مصری تزئین شده است که ساخت کیک را به تصویر می کشد. این کیک ها ممکن است با شربت خرما و عسل سرو شده باشد که در حال آماده شدن بر روی دیوارهای مقبره نیز نشان داده شده است.

“آرد” حاصل از کوبیدن اویار سلام زرد به روش ابتدایی نشان داده شده در مقبره رخمیره، حتی پس از الک کردن، درشت خواهد بود، با بافتی شبیه به بادام تقریبا آسیاب شده. … ماهیت مایع اضافه شده برای مخلوط کردن خمیر نامشخص است، زیرا کتیبه آسیب دیده است، اما می تواند آب، شیر، روغن یا چربی آب شده یا ترکیبی از اینها باشد. … گرچه در دیوارنگاره رخمیره ورز دادن نشان داده نمی شود، اما مشخص است که از این مخلوط خمیر به دست می آید.

(ویلسون، 216)

روش های آشپزی در مصر باستان

اطلاعات کمی در مورد روش های آشپزی در مصر باستان وجود دارد، زیرا هیچ نمونه شناخته شده ای از کتاب های آشپزی مصری وجود ندارد. مصر شناسان غذاهای مصری را بر اساس هنر، توصیفات درست کردن غذا و بقایای گیاهی و حیوانی از محوطه های باستان شناسی بازسازی کرده اند. روش‌های ساده آماده‌سازی مانند سوپ، خورش و کسرول محبوب‌تر بودند. گوشت را اغلب در قابلمه های بزرگ آب پز و کمتر کباب یا سرخ می کردند. پرندگان و سایر حیوانات کوچک اغلب با ادویه جات و سبزیجات پر می شدند. روش پخت جوجه تیغی در مصر باستان بسیار جالب بود، مصری ها جوجه تیغی های پخته شده رال با گل رس می پوشاندند ، در طی فرایند پخت گل رس سخت می شد. وقتی پوسته سفالی برداشته می شد، تیغ های جوجه تیغی با آن کنده می شد.

مصریان بسیاری از ادویه ها و چاشنی های مختلف را برای افزایش طعم غذا تولید می کردند. گیاهانی مانند شوید، جعفری، آویشن، زیره، شنبلیله، پونه کوهی و نعناع پرورش داده می شد. سایر مواد افزودنی مانند خردل، آجیل خرما و گل نیلوفر آبی به غذاها شادابی بخشیدند. روغن گیاهی و چربی حیوانی هر دو برای پخت و پز استفاده می شد. از بلسم، دانه کتان، کنجد و کرچک برای روغن استفاده می شد.

سبدهای نگهداری شده ادویه، مصر باستان
Museo Egizio (دامنه عمومی)

ظروف آشپزخانه معمولاً از سنگ یا سفال ساخته می شدند. از این مواد ظروف نگهداری محکمی می ساختند، اما می توانستند به ظروف موثری نیز تبدیل شوند. برخی از چاقوهای سنگ چخماق باستانی که توسط باستان شناسان در مصر یافت شده اند، امروزه نیز لبه های تیز دارند. در خانوارهای طبقه بالا، آشپزها از دیگ ها و وسایل آشپزخانه برنزی یا مسی نیز استفاده می کردند. اجاق ها عموماً در بیرون یا در طبقه بالایی قرار می گرفتند تا از نفوذ گرما، دود و بوی غذا در خانه جلوگیری شود.

غذا معمولاً با خشک کردن، ترشی انداختن یا نمک زدن حفظ می شد. خشک کردن نوارهای نازک غذا در آفتاب راهی آسان و موثر برای نگهداری آن بود. گوشت را نیز برای نگهداری در آب نمک بسته بندی می کردند. ماهی شور در دنیای باستان بسیار محبوب بود. مصریان احتمالا خاویار را اختراع کردند که از بسته بندی اشپل – یا تخم ماهی – در نمک درست می شود. مصریان برای این کار از کفال خاکستری استفاده می کردند. گوشت و سایر غذاها نیز با آهسته پختن آنها در چربی برای تولید مواد غذایی حفظ می شدند. سپس آن را در شیشه های در بسته نگهداری می کردند.

وعده های غذایی در مصر باستان

مردم معمولاً روی چهارپایه یا زمین دور یک میز کوتاه غذا می خورند. غذاخوری‌ها با قاشق یا دست‌هایشان غذا را از ظروف عمومی، عمدتاً کاسه‌ها و حصیرهای نی، جمع می‌کردند. فنجان‌های سفالی ساده و ظروف چوبی رایج بود، در حالی که خانواده‌های ثروتمند ظروف ناهارخوری ظروف ساخته شده از فلز ، شیشه و چینی داشتند. هنگام غذا خوردن دست های خود را با دستمال یا آب تمیز می کردند. در پادشاهی جدید مصر ، نشستن روی میزهای بلندتر روی صندلی‌های با پشتی بلند برای افراد طبقه بالا مد شد.

یک صبحانه ساده متشکل از نان، آبجو و پیاز سبز معمولی بود. این وعده غذایی برای بیشتر مردم انرژی لازم برای انجام کارهای یدی مانند کشاورزی یا ساختمانی را فراهم می کرد. کارگران می توانستند از نانوایی ها و اغذیه فروشی ها، که اغلب به راحتی نزدیک محل کار بودند، غذا بخرند. بعد از ظهر که از سر کار به خانه می آمدند، می نشستند و غذای مفصل تری می خوردند. این ممکن است شامل آبجو، سبزیجات خورشتی، تخم مرغ و نان باشد.

در یکی از مقبره‌های سقاره از سلسله دوم، یک وعده غذایی کامل پیدا شد که برای یک نجیب زاده ناشناس گذاشته شده بود. که شامل ظروف سفالی و آلباستر حاوی فرنی جو آسیاب شده، یک بلدرچین کباب شده، دو کلیه بره پخته شده، کبوتر، ماهی خورشتی، دنده گوشت کبابی، نان های مثلثی شکل، کیک های گرد کوچک، یک ظرف انجیر ، یک بشقاب توت، همه همراه با شیشه هایی که زمانی حاوی شراب و آبجو بودند. (الکاک، 182)

خانوارهای ثروتمندتر که خدمتکارانی برای تهیه غذا داشتند، غذاهای مفصل تری می خوردند. طبقه اشراف ممکن است ، دو یا سه وعده غذایی در روز مصرف می کردند، در حالی که وعده های غذایی عصر مفصل تر بود.در طول برگزاری مراسم آیینی، افراد فقیرتر به غذاهای گران تری نیز دسترسی داشتند.

تغییرات در دوره یونان و روم

با فتح مصر توسط اسکندر مقدونی (ح. 336-323 پ . در طول سلسله بطلمیوس ، هزاران یونانی به مصر مهاجرت کردند. آنها انواع جدیدی از ظروف آشپزخانه، کباب پز و اجاق را با خود آوردند که با سبک پخت و پز آنها سازگارتر بود. یونانی ها گندم را به جو ترجیح می دادند و در تحقیر مصریان از گوشت خوک شریک نبودند. محصولات مدیترانه ای مانند گلابی، گردو، هلو، زردآلو و آلو با تغییر اقتصاد مصر بطلمیوسی به مصر معرفی شدند . غذاهای ویژه آماده مانند شراب و پنیر نیز از یونان وارد می شد.

اسکندریه تحت تأثیر فرهنگ های مختلف خود غذاهای منحصر به فردی ایجاد کرد. پس از 30 سال قبل از میلاد، مصر روم نفوذ ایتالیا را جذب کرد. از آنجایی که در ساحل واقع شده بود، غذاهای دریایی بخشی از غذاهای باستانی اسکندریه بود. غذاهای هلنیستی مصر توسط نویسنده آتنائوس (قرن سوم میلادی) که از شهر بندری ناوکراتیس مصر آمده است، توصیف شده است. او در کتاب ضیافت‌های آموخته‌شده ، دستور پخت غذاهای دریایی را مورد بحث قرار می‌دهد.

یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه