کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

زندگی روزمره در بین النهرین باستان چگونه بود؟

تبلیغ
زندگی روزمره در بین النهرین باستان چگونه بود؟
زندگی روزمره در بین النهرین باستان را نمی توان به همان شکلی که زندگی در روم یا یونان باستان در جریان بود ، توصیف کرد . بین النهرین هرگز یک تمدن واحد و یکپارچه نبود ، حتی در زمان امپراتوری آکدی سارگون اکد (بزرگ، r. 2334-2279 پ.م.). این منطقه از قومیت ها و پادشاهی های بسیاری که تفاوت های چشمگیری با یکدیگر داشتند تشکیل شده بود.

مجله اینترنتی باستان شناس : از حدود 4500 قبل از میلاد که شهرها در بین النهرین شروع به رشد کردند تا سقوط سومر در سال 1750 قبل از میلاد، مردم این منطقه اشتراکات زیادی در شیوه زندگی خود داشتند.تمدن های بین النهرین ارزش زیادی برای کلام نوشتاری قائل بودند.اختراع خط در حدود 3600 تا 3000 قبل از میلاد نقطه عطف مهمی بود، زیرا کاتبان به مستندسازی دقیق تمام جنبه های زندگی شهری متعهد بودند. باستان شناسان و محققان مدرن به لطف اسناد ثبت شده کاتبان، اکنون درک کاملی از نحوه زندگی و کار این مردمان باستانی دارند.

نویسنده آمریکایی، تورنتون وایلدر، زمانی نوشت: «بابل زمانی دو میلیون نفر جمعیت داشت، و تنها چیزی که در مورد آنها می‌دانیم نام پادشاهان و چند نسخه از قراردادهای گندم و فروش بردگان است» ( شهر ما ). وایلدر در حال نوشتن داستان بود، البته نه تاریخ، و در زمان نوشتن کتابش هنوز چیزهای زیادی درباره تاریخ بین النهرین ناشناخته بود. با این حال، ادعای وایلدر مبنی بر اینکه جهان مدرن، حتی در دوران او، فقط درباره حاکمان بین النهرین و تجارت برده می دانست، نادرست است. در واقع، درک ما از تمدن بین النهرین بسیار فراتر از نام های سلطنتی و معاملات اقتصادی است.

جمعیت و طبقات اجتماعی در بین النهرین باستان

جمعیت شهرهای باستانی بین النهرین دارای تنوع قابل توجهی بود. به عنوان مثال، حدود 2300 سال قبل از میلاد، اوروک دارای 50000 نفر جمعیت بود، در حالی که ماری، واقع در شمال، 10،000 ساکن را در خود جای داده بود، و اکد 36،000 نفر را در خود جای داده بود (Modelski, 6). این شهرها با ساختار اجتماعی و سلسله مراتب خاصی مشخص می شدند، ویژگی مشترک همه تمدن ها در طول تاریخ.

طبقات اجتماعی در این شهرها شامل شاه و اشراف، کشیشان و کاهنان، طبقه بالا، طبقه پایین و بردگان بودند.

پلاک نذری سومری
اسامه شکر محمد امین (کپی رایت)

در دوران باستان، اعتقاد بر این بود که پادشاه یک شهر، منطقه یا امپراتوری ارتباط منحصر به فردی با خدایان دارد و به عنوان پلی بین قلمرو الهی و جهان زمینی عمل می کند. استحکام این پیوند با رونق سرزمین تحت فرمانروایی پادشاه سنجیده می‌شد که نشان‌دهنده تأیید خدایان از رهبری او بود.
وظیفه اصلی پادشاه تضمین رفاه مردمش بود، در حالی که کاهن اعظم یا کاهن به نیازهای خدای شهر رسیدگی می کرد. یک پادشاه موفق، پادشاهی خود را گسترش می‌دهد، به سرزمین رونق می‌بخشد، و لطف خدایان را از طریق دستاوردهای خود نشان می‌دهد. کاهنان نقش مهمی در انتقال دستاوردهای پادشاه به خدایان و جستجوی برکت آنها ایفا کرد.

به طور خلاصه، رابطه بین پادشاه و خدایان جنبه حیاتی جامعه باستانی بین النهرین بود که روند تاریخ را شکل داد و تأثیر بر ادراک حاکمانی مانند سارگون اکدی داشت.

کاهن اعظم یا کاهن بزرگ فقط به خدای شهر خدمت می کرد و بر مراسمات مهم نظارت می کرد. کاهنان زیر دست او بر جنبه های مقدس زندگی روزمره در مجموعه معبد زیگورات ریاست می کردند و مراسم مذهبی را انجام می دادند. آنها باسواد بودند و در تفسیر علائم و نشانه ها مهارت داشتند. آنها همچنین به عنوان طبیب خدمت می کردند. اولین پزشکان و دندانپزشکان بین النهرین کاهنانی بودند که در صحن بیرونی معبد خدمات بهداشتی را به مردم ارائه می دادند.

از مشهورترین کاهنان، انهدوانا ( 1. 2285-2250 پ. Enheduanna نمی توانست به عنوان یک طبیب خدمت کند. روز او صرف رسیدگی به امور معبد و مجموعه اطراف و همچنین انجام مراسمات می شد.

هر معلمی یک کاتب بود و یکی از مهم ترین رشته هایی که در هر مکتب بین النهرین تدریس می شد، نوشتن بود.
طبقه بالا شامل بازرگانانی بود که صاحب تجارت خود بودند، کاتبان، معلمان خصوصی، و به مرور زمان، نظامیان بلندپایه. مشاغل دیگر طبقه بالا حسابداران، معماران، اخترشناسان (که معمولاً کشیشان بودند) بودند. تاجری که تجارت خودش را داشت و نیازی به مسافرت نداشت، مردی خوشگذر بود که می‌توانست بهترین آبجوی شهر را در جمع دوستانش در حالی که بردگان حضور داشتند، میل کند.

کاتبان بسیار مورد احترام بودند و در دربار، معبد و مدارس خدمت می کردند. هر معلمی کاتب بود و یکی از مهم ترین رشته هایی که در هر مکتب بین النهرین تدریس می شد، نوشتن بود. فقط پسرها به مدرسه می رفتند. در حالی که زنان از حقوق تقریباً برابری برخوردار بودند، هنوز به اندازه کافی باهوش در نظر گرفته نمی شدند که بتوانند بر سوادآموزی مسلط شوند. این پارادایم حتی پس از فعالیت برجسته انهدوآنا نیز همچنان پابرجا بود.

معلمان خصوصی نیز مورد توجه قرار می‌گرفتند و خانواده‌های ثروتمند شهرها حقوق خوبی دریافت می‌کردند تا به پسرانشان کمک کنند تا در کارهای مدرسه‌شان برتری پیدا کنند. آموزگاران خصوصی که در یک مدرسه (که اغلب توسط معبد اداره می شد) کار نمی کردند، افرادی با هوش، فضیلت و شخصیت استثنایی در نظر گرفته می شدند. آنها خود را کاملاً وقف دانش آموز یا دانشجویان تحت تعلیم خود می کردند و اگر مشتری ثروتمندی داشتند تقریباً به خوبی او زندگی می کردند.

طبقه پایین در شهرها و مناطق باستانی از افراد در مشاغل مختلف تشکیل می شد که برای عملکرد جامعه ضروری بود.

کشاورزان، هنرمندان، موسیقی دانان، کارگران ساختمانی، نانواها، سبد سازان، قصابان، ماهیگیران، جام داران، آجرسازان، آبجوسازان، روسپی ها ، آهنگران، نجارها، عطرسازان، سفالگران، جواهرسازان، زرگرها، گاری کش ها و بعداً رانندگان ارابه، سربازان، ملوانان و بازرگانانی که برای شرکت افراد دیگر کار می کردند. از میان موارد ذکر شده در بالا، روسپی‌ها، عطرسازان، جواهرسازان، و زرگرها نیز می‌توانند تحت شرایط مناسب، مانند مهارت استثنایی یا جلب لطف یک حامی ثروتمند یا پادشاه، در طبقه بالاتر در نظر گرفته شوند.

با این حال، هر عضوی از طبقات پایین جامعه باستانی بین النهرین می‌توانست نردبان ترقی را طی کند. آشورشناس ژان بوترو خاطرنشان می کند که “شهر کیش نه توسط یک پادشاه، بلکه توسط ملکه ای پرانرژی به نام کو بابا، میخانه دار سابق اداره می شد که ما هیچ چیز دیگری در مورد او نمی دانیم” (125). در بیشتر موارد، زنان به مشاغل طبقات پایین تنزل داده شدند، اما به وضوح می‌توانستند همان موقعیت‌های ارزشمند مردان را داشته باشند. زنان اولین آبجوسازان و میخانه داران و همچنین اولین پزشکان و دندانپزشکان در بین النهرین باستان بودند، قبل از اینکه این مشاغل پرسود توسط مردان تصاحب شود.

بردگان جز پایین ترین گروه طبقات اجتماعی بودند. فرد می توانست به طرق مختلف برده شود: اسیر شدن در جنگ، فروختن خود به بردگی برای پرداخت بدهی، فروخته شدن به عنوان مجازات برای جنایت، ربوده شدن و فروخته شدن به بردگی در منطقه ای دیگر، یا فروخته شدن توسط یک خانواده برای پرداخت بدهی.

بردگان قومیت واحدی نداشتند و تنها برای کار یدی به کار گرفته می شدند. برده‌ها خانه داری می‌کردند، املاک بزرگ را مدیریت می‌کردند، کودکان خردسال را تربیت می‌کردند، از اسب‌ها مراقبت می‌کردند، به عنوان حسابدار و جواهرسازان ماهر خدمت می‌کردند، و می‌توانستند در هر شغلی که اربابشان می‌دیدند که در آن استعداد دارند، به کار گرفته شوند. برده‌ای که با پشتکار برای ارباب خود کار می‌کرد، می‌توانست در نهایت آزاد شود.

خانه و اثاثیه در بین النهرین باستان

پادشاه و دربارش در کاخ بزرگ و مجموعه اطراف آن اقامت داشتند. در شهرهای شلوغ، خانه‌ها ، حول محور معبد مرکزی ساخته می شدند، معبدی که دارای یک زیگورات بلند بود. کشیشان در هسته شهر ساکن بودند و در داخل و اطراف مجموعه معبد ساکن بودند. مرفه ترین و محترم ترین افراد جامعه نزدیک به مرکز شهر زندگی می کردند.

زیگورات، معبد و کاخ به دقت از آجرهای پخته شده در تنور ساخته شده و با رنگ های مختلف آراسته شده اند و ثروت و قدرت را به نمایش می گذارند.در حالی که خانه‌های مرفهان از آجر پخته شده ساخته می شد و خانه‌های افراد ضعیف تر از نی ساخته شده بود.

برده‌ها معمولاً در خانه‌های اربابان خود یا در خانه‌های نی مجاور قرار می‌گرفتند. توجه به این نکته مهم است که این سازه ها هنوز خانه در نظر گرفته می شدند و نه کلبه های بدوی که اغلب در تصورات عمومی به تصویر کشیده می شدند. برتمن مورخ بینشی در مورد ساخت این خانه ها ارائه می دهد و ویژگی های منحصر به فرد و اهمیت معماری آنها را توضیح می دهد.

برای ساختن یک خانه ساده، گیاهان بلند مرداب از ریشه قطع می شود ، کنار هم قرار می دهند و در دسته‌های محکم می‌بندند. پس از حفر چاله ها در زمین، دسته های نی در هر سوراخ قرار می گیرند. بعد از اینکه سوراخ ها پر شدند و محکم بسته شدند، جفت دسته هایی که رو به روی هم بودند خم می شدند و در بالا به هم گره می خوردند و یک طاق را تشکیل می دادند. سپس دسته‌های باقی‌مانده به روشی مشابه به یکدیگر متصل می‌شوند… سپس سقفی که از نی ساخته شده روی آن قرار می‌گیرند تا سقف را بپوشانند، یا از دهانه دیوار آویزان می‌شوند تا دری ایجاد کنند. (285)

برتمن توضیحات خود درباره نحوه ساخت خانه های آجری را اینگونه ادامه می دهد :

خاک رس از سواحل رودخانه برای تقویت با کاه مخلوط می شد و در قالب های چوبی کوچک آجری بسته بندی می شد که سپس از روی آن برداشته می شد تا آجرهای گلی بتوانند روی زمین در زیر آفتاب داغ خشک شوند… آجرهای خشک شده در آفتاب بسیار ناپایدار بودند. با این حال، جایگزین، آجر پخته شده در کوره، به دلیل سوخت و نیروی کار ماهر مورد نیاز برای ساخت، گران بود. در نتیجه، بیشتر برای خانه‌های پادشاهان و خدایان استفاده می‌شد تا خانه‌های مردم عادی. (285-286)

نور خانه توسط چراغ های کوچکی که با روغن دانه کنجد می سوخت و گاهی اوقات از پنجره ها (در خانه های گران تر) تامین می شد. پنجره‌ها از کوره‌های چوبی ساخته می‌شدند و از آنجایی که چوب کالای کمیاب بود، خانه‌های پنجره‌دار غیرمعمول بودند. نمای بیرونی خانه‌های آجری سفید شده بود («دفاع بیشتر در برابر گرمای تابشی»، همانطور که برتمن اشاره می‌کند) و «فقط یک در بیرونی وجود داشت که قاب آن به رنگ قرمز روشن برای جلوگیری از ورود ارواح شیطانی» (286).کارن رئا نعمت نجات، مورخ توضیح می‌دهد که هدف اصلی ساخت خانه‌ ها در جنوب عراق ارائه سرپناهی برای محافظت دربرابر دوازده ساعت گرمای سوزان از ماه می تا سپتامبر بود.پس از این دوره، فصل بارانی هوای خنک‌تری را به همراه داشت، که در طی آن خانه‌ها با سوزاندن شاخه‌های خرما یا چوب خرما گرم می‌شدند.

خرابه های اور
M.Lubinski (CC BY-SA)

کاخ‌ها، معابد و خانه‌های طبقات بالا دارای منقل‌های پرآذین برای گرم کردن اتاق‌ها بودند، در حالی که طبقات پایین‌تر از یک گودال کم‌عمق که با خاک رس سخت پوشیده شده بود، استفاده می‌کردند. لوله کشی داخلی حداقل در هزاره سوم قبل از میلاد با توالت در اتاق های جداگانه خانه های طبقه بالا، کاخ ها و معابد استفاده گسترده ای داشت. زهکش‌های کاشی‌کاری‌شده، که در یک شیب ساخته می‌شوند، زباله‌ها را از ساختمان به حوضچه یا سیستم فاضلاب لوله‌های سفالی می‌برد که آن‌ها را به رودخانه می‌برد.

همه خانه‌های منطقه سومر، اعم از ثروتمند یا فقیر، قبل از شروع هر پروژه ساختمانی و پس از اتمام، به برکت خدایان کابتا و موشداما(خدایان که بر پایه‌ها، ساختمان‌ها، ساخت‌وسازها و آجرها ریاست داشتند) نیاز داشتند. به خدای ساخت و ساز، آرازو، برای شکرگزاری، پیشکش هایی داده می شد. هر منطقه از بین النهرین شکلی از همین خدایان داشت. با این حال، برکت آنها همیشه یک خانه امن را تضمین می کرد. نمت نجت می نویسد:

خانه های باستانی، به ویژه آنهایی که از آجر پخته شده ساخته شده بودند، اغلب فرو می ریختند. قوانین حمورابی پنج بخش را به این مشکل اختصاص داده است و به ویژه به مسئولیت سازنده اشاره کرده است: «اگر سازنده برای مردی خانه بسازد، اما کارش را درست انجام ندهد و خانه ای که می سازد فرو بریزد و باعث مرگ او شود. صاحب خانه، آن سازنده کشته خواهد شد. اگر باعث مرگ پسر صاحب خانه شود، پسر آن سازنده را بکشند.» (121)

خانه‌ها در زمان‌های قدیم مانند امروز، با صندلی، میز، تخت و وسایل آشپزخانه مبله می‌شدند. در خانه‌های ثروتمندتر، تخت‌ها را از یک قاب چوبی می‌ساختند، با طناب یا نی در بهم متصل می کردند و روی آن‌ها تشکی پر از پشم یا موی بز می‌گذاشتند که همه آن‌ها با ملحفه‌های کتانی پوشانده می‌شد. این تخت‌ها اغلب به‌صورت ماهرانه ساخته می‌شدند و گاهی با طلا، نقره یا مس تزئین می‌شدند، با پایه هایی که گاهی به شکل پا یا پنجه گاو بود (نمت-نجت، 125).

از سوی دیگر، طبقات فرو دست از این امکانات بی بهره بودند و روی حصیرهایی که از نی بافته شده یا نی هایی که مستقیماً روی زمین قرار می گرفتند می خوابیدند. میزها به روشی مشابه با روش امروزی ساخته می‌شدند و خانواده‌های مرفه‌تر سفره‌های کتانی و دستمال داشتند. خانواده ها برای صرف شام دور میز جمع می شدند، سنتی که امروزه در بسیاری از خانواده ها ادامه دارد.

صدف های حاوی رنگدانه های آرایشی از اسامه شکر محمد امین شما (حق نشر)

خانواده و اوقات فراغت در بین النهرین

ساختار خانواده امروزی معمولاً از مادر، پدر، فرزندان و اعضای خانواده بزرگ تشکیل شده است. در گذشته، زن و مرد هر دو کار می کردند، در حالی که زندگی کودکان اغلب بر اساس جنسیت و موقعیت اجتماعی آنها تعیین می شد.

در خانواده‌های طبقه بالاتر، معمولاً فرزندان پسر به مدرسه فرستاده می‌شدند، در حالی که از خواهرانشان انتظار می‌رفت در خانه بمانند و مهارت‌های خانگی را بیاموزند. پسران طبقه پایین معمولاً راه پدران خود را دنبال می‌کردند، در مزارع کار می‌کردند یا مشاغل مشابهی را دنبال می‌کردند، در حالی که دختران اغلب نقش‌هایی شبیه به مادران خود داشتند.

اسباب‌بازی‌هایی که در گذشته کودکان با آن‌ها بازی می‌کردند، تفاوت چندانی با اسباب‌بازی‌های امروزی نداشتند، از جمله کامیون‌های اسباب‌بازی و عروسک‌ها. همانطور که برتمن به شیوایی بیان می کند: “…”

برای نوزادان و کودکان نوپا جغجغه‌های سفالی وجود داشت که با گلوله‌ها پر می‌شدند و در لبه‌های آن مانند پوسته پوسته می‌چسبیدند، با یک سوراخ کوچک برای نخ. برای پسرانی که رویای شکار یا سربازی را در سر می پرورانند، تیرکمان و تیر و کمان کوچک و بومرنگ برای پرتاب وجود داشت. برای دخترانی که به امید اینکه روزی فرزندان خود را بزرگ کنند، عروسک‌ها و وسایل مینیاتوری (میز، چهارپایه و تخت) برای خانه بازی وجود داشت. در همین حال، کشتی‌ها و ارابه‌های دستی و حیوانات و گاری های کوچک به جوانان اجازه می‌ داد تا در دنیای تخیل خود سفر کنند. برای سرگرمی بیشتر توپ و حلقه و یک بازی طناب پرش به نام الهه عشق ایشتار نیز وجود داشت . (298-299)

خانواده‌ها در دوران باستان نیز از شرکت در بازی‌های رومیزی لذت می‌بردند که محبوب‌ترین آن‌ها شبیه به بازی Parcheesi و همچنین بازی‌هایی با تاس بود. تصاویر تاریخی، خانواده ها را در اوقات فراغت به تصویر می کشند، درست مانند عکس های خانوادگی امروزی. ورزش در این دوران عمدتاً مردان را شامل می شد، کشتی و بوکس در میان طبقات پایین رواج داشت و شکار تفریح مورد علاقه اشراف بود.

غذاهای خانوادگی در دوران باستان کاملاً شبیه به وعده های غذایی امروزی بود. با تفاوت اصلی در شکل های سرگرمی در حین و بعد از شام است. داستان سرایی و موسیقی جنبه های مهم یک شام بود. در خانواده های کمتر مرفه، یکی از اعضای خانواده بعد از شام، ساز می نواخت، آواز می خواند یا داستانی تعریف می کرد. خانواده های ثروتمندتر برای این منظور برده یا سرگرمی های حرفه ای داشتند. این هنرمندان سازهایی می نواختند که امروزه هنوز برای ما آشنا هستند.

بین‌النهرینی‌ها به دلیل استعدادهای متنوع موسیقایی‌شان شناخته می‌شدند و طیف وسیعی از سازها مانند سازهای کوبه‌ای (طبل، زنگ، کاستنت، سیستروم و جغجغه)، سازهای بادی ( فلوت، بوق، و زهی) را به نمایش گذاشتند. آثار یافت شده در سراسر بین النهرین شواهدی از علاقه عمیق مردم به موسیقی را نشان می دهد. همانطور که برتمن به شیوایی بیان می کند، “موسیقی بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ بین النهرین بود که زندگی ساکنان آن را غنی می کرد و به عنوان شاهدی بر خلاقیت و اشتیاق آنها بود.”

کتیبه‌ها و تصاویر مربوط به بین‌النهرین باستان به وضوح صحنه‌هایی از لذت بردن از موسیقی مردم در حین نوشیدن آبجو، مطالعه یا استراحت در خانه‌ها یا باغ‌هایشان را به تصویر می‌کشند. به گفته برتمن، موسیقی نقش مهمی در زندگی روزمره مردم بین النهرین داشت. طرح‌های پیچیده روی پلاک‌های منبت‌کاری‌شده، سنگ‌های مهر حکاکی شده و نقش برجسته‌های حجاری‌شده، نگاهی اجمالی به دنیایی مملو از ملودی‌های هماهنگ را ارائه می‌دهند. تقریباً می توان صدای چوپان را شنید که فلوت خود را می نوازد و سگ وفادارش در کنارش است و با دقت گوش می دهد.

برای اعضای مرفه جامعه، موسیقی نه تنها نوعی سرگرمی، بلکه جزء ضروری ضیافت ها بود.

غذا و پوشاک در بین النهرین

محصول اصلی غلات در بین النهرین جو بود، و بنابراین جای تعجب نیست که آنها اولین کسانی بودند که آبجو را اختراع کردند. الهه آبجو، نینکاسی بود که سرود معروفش از ق. 1800 قبل از میلاد نیز قدیمی ترین دستور ساخت آبجو در جهان است. تصور می شود که آبجو از نان جو تخمیر شده منشا گرفته باشد. بین النهرینی ها همچنین از رژیم غذایی حاوی میوه ها و سبزیجات (سیب، گیلاس، انجیر، خربزه، زردآلو، گلابی، آلو و خرما و همچنین کاهو، خیار، هویج، لوبیا، نخود، چغندر، کلم، و شلغم) لذت می بردند. ماهی‌ها از نهرها و رودخانه‌ها و دام‌ها از آغل آنها (بیشتر بز، خوک و گوسفند، زیرا نگهداری گاوها گران‌تر از آن بود که برای گوشت گاو ذبح شوند). آنها این رژیم غذایی را از طریق شکار حیواناتی مانند آهو و غزال و پرندگان تقویت می کردند.

مردم همچنین غازها و اردک های اهلی را برای تخم گزاری نگهداری می کردند.

مردم بین النهرین باستان نیز غازها و اردک های اهلی را برای تخم های خود پرورش می دادند. محقق ژان بوترو، مجموعه گسترده کالاهای بین النهرینی را که شامل وعده های غذایی روزانه آنها می شد، از جمله روغن ها و محصولات معدنی مانند روغن کنجد و نمک، برجسته می کند. بوترو تاکید می کند که این مواد بومی آنقدر متنوع بودند که علیرغم شبکه های تجاری گسترده آنها، بین النهرینی ها نیازی به واردات غذا از خارج نداشتند.

مردم بین النهرین علاوه بر رژیم غذایی متنوع خود از نوشیدنی هایی مانند شراب ، آب و مهمتر از همه آبجو لذت می بردند. آبجو در جامعه بین النهرین ارزش زیادی داشت، به طوری که به عنوان نوعی پرداخت برای کارگران استفاده می شد. به دلیل ارزش غذایی و غلظت، آبجو اغلب بخش قابل توجهی از وعده غذایی میان روز را تشکیل می دهد.

لوح گلی جیره بندی آبجو بین النهرین
اسامه شکر محمد امین (کپی رایت)

در بین النهرین باستان، مرسوم بود که افراد با رعایت نظافت و بهداشت و پوشیدن لباس مناسب، خود را برای شام آماده می کردند. قبل از خوردن هر غذایی، دعاهای شکرگزاری برای خدایان که اعتقاد بر این بود که رزق و روزی را تأمین می کردند، انجام می شد. اعتقادات و باورهای مذهبی نقش مهمی در زندگی روزمره تمام بین النهرینی ها ایفا می کرد، زیرا حول محور مفهوم کار انسان در کنار خدایان می چرخید. خدایان پانتئون بین النهرین بخشی ضروری از وجود روزانه فرد در نظر گرفته می شدند.

اعتقاد بر این بود که خدایان نیازهای مردم را برآورده می کردند و در مقابل، مردم کار خود را وقف خدمت به خدایان می کردند. همانطور که بوترو اشاره کرد، این رابطه همزیستی بین انسان ها و خدایان جنبه اساسی جامعه بین النهرین بود.

در بین النهرین، هر جنبه ای از زندگی با اعتقاد به حضور خدایان آمیخته بود، از جمله لباس هایی که مردم می پوشیدند. لباس ها در بین النهرین فقط یک موضوع انتخاب شخصی نبودند، بلکه بازتابی از موقعیت اجتماعی فرد بودند. همانطور که برتمن به درستی بیان می کند :

باستان شناسان تایید کرده اند که منسوجات یکی از اولین اختراعات بشر بوده است. الیاف گیاهی تا عصر حجر قدیم، تقریباً 25000 سال پیش، پیچ خورده، دوخته و بافته می‌شدند. پشم رایج ترین نوع پارچه در بین النهرین بود، همراه با کتان که برای لباس های مجلل تر استفاده می شد. پنبه تا زمان آشوری‌ها معرفی نشد که در حدود ۷۰۰ سال قبل از میلاد این گیاه را از مصر و سودان وارد کردند. ابریشم شاید تا زمان رومی ها که آن را از چین وارد می کردند معرفی نشده بود. (289)

منسوجات نقش مهمی در تاریخ بشر داشته اند، زیرا از مواد مختلف برای پوشاک و اهداف دیگر استفاده می شود. تکامل تولید نساجی از الیاف گیاهی به مواد مجلل تر مانند ابریشم، پیشرفت تمدن ها و شبکه های تجاری آنها را به نمایش می گذارد. ورود پنبه و ابریشم به مناطق مختلف، ارتباط جوامع باستانی و توانایی آنها در سازگاری و نوآوری را برجسته می کند.

در بین‌النهرین باستان، مردان معمولاً لباس‌های بلند یا دامن‌های چین‌دار از پوست بز یا گوسفند می‌پوشیدند، در حالی که زنان لباس‌های یک تکه از پشم یا کتان می‌پوشیدند. سربازان با پوشیدن شنل های کلاه دار روی یونیفرم های خود در تصاویر برجسته بودند. مردان مسن اغلب با لباس های یک تکه تا قوزک پا دیده می شدند، در حالی که به نظر می رسید مردان جوان تر لباس یا دامن را ترجیح می دادند. از سوی دیگر، زنان معمولاً با لباس‌های یک‌تکه به تصویر کشیده می‌شدند، اگرچه این لباس‌ها همیشه به رنگ ثابت نبودند.

لباس‌های زنان بین‌النهرین دارای الگوها و طرح‌های متنوعی بود، در حالی که مردان، به استثنای پادشاهان، سربازان و کاتبان معمولاً در لباس های ساده دیده می شدند. شال‌ها، شنل‌های کلاه‌دار و روکش‌ها در آب و هوای نامساعد پوشیده می‌شد که اغلب با گلدوزی و منگوله‌ها تزئین می‌شد. دختران از سبک مادران خود الگوبرداری می کردند، در حالی که پسران از پدران خود پیروی می کردند و همه صندل هایی با طرح های مختلف می پوشیدند. صندل‌های زنانه معمولاً تزیینات بیشتری از صندل‌های مردانه داشتند.

هم مردان و هم زنان از لوازم آرایشی برای افزایش زیبایی طبیعی خود استفاده می‌کردند، این عمل به زمان سومریان بازمی‌گردد. آنها چشمان خود را با نوع اولیه ریمل که همان سرمه می باشد خط می‌کشیدند و بعد از حمام از عطر استفاده می‌کردند. عطرها از خیساندن گیاهان معطر در آب و ترکیب اسانس با روغن ایجاد می شوند. برخی از دستور العمل‌های عطر چنان مورد علاقه بودند که می‌توانستند یک عطرساز را از یک کارگر طبقه پایین‌تر به اشراف زاده ارتقا دهند.

به طور کلی، لباس‌ها و شیوه‌های آراستگی بین‌النهرین‌های باستان نشان‌دهنده میل به زیبایی و جذابیت بود. با استفاده از لوازم آرایشی و عطر.

نتیجه گیری

زندگی روزمره مردمان بین النهرین باستان به طرز شگفت انگیزی شبیه زندگی مردمی بود که امروز در منطقه زندگی می کردند. درست مانند افراد مدرن، بین‌النهرین‌های باستان خانواده‌های خود را گرامی می‌داشتند، در حرفه‌های خود زحمت می‌کشیدند و از اوقات فراغت خود لذت می‌بردند. علیرغم پیشرفت‌های تکنولوژیکی که ممکن است باعث شود ما نسبت به اجدادمان احساس برتری و تمایز داشته باشیم، شواهد باستان‌شناسی تصویر متفاوتی را نشان می‌دهد. این نشان می دهد که طبیعت انسان در طول تاریخ نسبتا ثابت مانده است، هم جنبه های مثبت و هم منفی. نیازها، خواسته‌ها و روال‌های اساسی مردم بین‌النهرین باستان دقیقاً منعکس‌کننده نیازهای جامعه معاصر است و ماهیت بی‌زمان وجود انسان را برجسته می‌کند.

یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه