کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

آیا اهرام مصر برای انتقال انرژی استفاده می‌شدند؟

تبلیغ
آیا اهرام مصر برای انتقال انرژی استفاده می‌شدند؟
هزاران سال است که اهرام بزرگ مصر به عنوان مظهر نبوغ، شکوه ملوکانه و شاهکارهای مهندسی پابرجا مانده‌اند. ماهیت ساختاری این بناها نشان می‌دهد که توسط مردمی با هوش برتر و دسترسی به ابزارها و مهارت‌های پیشرفته طراحی و ساخته شده‌اند.

مجله اینترنتی باستان‌ شناس | هزاران سال است که اهرام بزرگ مصر به عنوان مظهر نبوغ، شکوه ملوکانه و شاهکارهای مهندسی پابرجا مانده‌اند. ماهیت ساختاری این بناها نشان می‌دهد که توسط مردمی با هوش برتر و دسترسی به ابزارها و مهارت‌های پیشرفته طراحی و ساخته شده‌اند.

اما شاید در پس این محفظه‌های عظیم که تصور می‌شود مقبره پادشاهان مصری بوده‌اند، رازهای بزرگ‌تری نهفته باشد که هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارند؛ برای مثال، سنگ‌های راس اهرام (کلاهک‌های بالایی) کجا هستند؟ حتی روی اسکناس‌های یک دلاری آمریکا نیز تصویر این هرم با نوک گمشده و پوشیده از طلا دیده می‌شود.

امروزه برخی از پژوهشگران این فرضیه را مطرح کرده‌اند که اهرام در اصل به عنوان ماشین‌هایی غول‌پیکر طراحی شده بودند که توانایی تولید و انتقال فرکانس‌های الکترومغناطیسی را داشتند. ساختار داخلی هرم بزرگ به طرز شگفت‌آوری شبیه به یک نیروگاه برق است و جالب اینجاست که تا به حال هیچ مومیایی در داخل این هرم پیدا نشده است. آیا این موضوع صرفاً یک تصادف است یا احتمال دارد که اهرام نه مقبره، بلکه فرستنده‌های انرژی بوده‌اند؟

حتی نیکولا تسلا، دانشمند نامدار، نیز در این باره تحقیق می‌کرد و بخشی از پژوهش‌های امروزی در زمینه اهرام گسیل‌کننده انرژی، بر پایه دستاوردها و ایده‌های او استوار است. سوالاتی از این دست که اهرام برای چه کاری ساخته شده‌اند، چرا بنا شده‌اند و چرا به نظر می‌رسد همگی قطعه پایانی خود را گم کرده‌اند، قرن‌هاست که ذهن‌های بزرگ را به خود مشغول کرده و مانند هر راز بزرگ دیگری، پاسخ‌ها همچنان گریزان به نظر می‌رسند.

کلاهک‌های مفقودشده (سنگ‌های راس)

تا جایی که تاریخ مکتوب یاری می‌کند، هرم بزرگ مصر همواره فاقد سنگ راس یا کلاهک بالایی خود بوده است. گفته می‌شود این قطعات نهایی با طلا پوشانده شده بودند، اما هیچ‌کس نتوانسته دلیلی پیدا کند که چرا این قطعات برای مدتی طولانی مفقود شده‌اند. مصریان باستان قطعاً سازه‌های باشکوه و عظیم خود را نیمه‌کاره رها نمی‌کردند، به‌ویژه اگر این بخش پایانی با قابلیت‌های انتقال انرژی در ارتباط بوده باشد.

دولت مصر تصمیم داشت به عنوان بخشی از جشن‌های آغاز هزاره جدید، کلاهک جدیدی بر فراز هرم بزرگ نصب کند، اما در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ این برنامه به طور ناگهانی لغو شد. پشتیبانی فنی تایید کرده بود که پایین آوردن کلاهک جدید ۹ متری با هلیکوپتر روی هرم هیچ آسیبی به آن وارد نمی‌کند، اما مقامات اعلام کردند که نگران اقدامات تروریستی احتمالی هستند. با این حال، برخی شایعه کردند که دولت مصر در پنهان از فعال شدن مجدد قدرت‌های کیهانی هرم، بالا رفتن ارتعاشات زمین یا بیدار شدن یک نیروی الکترومغناطیسی عظیم واهمه داشته است.

تغییرات در انرژی

روایت‌های متعددی از کسانی که صعود دشوار به بالای هرم بزرگ را تجربه کرده‌اند وجود دارد که از تغییرات جزئی اما محسوس در انرژی، احساس سوزن‌سوزن شدن در انگشتان دست و پا و حتی مواردی از شوک الکتریکی حکایت دارند.

بالا رفتن از هرم بزرگ اکنون غیرقانونی است، اما در اواخر دهه ۱۸۰۰ میلادی، یک مخترع بریتانیایی به نام «سر ویلیام زیمنس» به بالای سطح صاف و پایدار هرم بزرگ جیزه رفت. پس از رسیدن به قله، یکی از راهنماهای او اشاره کرد که وقتی دستش را با انگشتان باز بالا می‌برد، صدای زنگ تیز و بلندی در گوش‌هایش می‌پیچد. زیمنس سپس انگشت اشاره خود را بالا برد و احساس سوزن‌سوزن شدنی را حس کرد که از نوک انگشتش شروع شد و در تمام دستش پخش گردید. کمی بعد، این مخترع خواست برای رفع تشنگی جرعه‌ای شراب بنوشد که به محض تماس لب‌هایش با بطری، دچار شوک الکتریکی شد.

زیمنس متوجه شد که این اتفاقات عجیب چیزی فراتر از یک تصادف ساده است. بنابراین، تکه‌ای روزنامه مرطوب را دور بطری شراب خود پیچید تا یک «بطری لیدن» (یک نوع خازن اولیه برای ذخیره الکتریسیته) بسازد. وقتی او این خازن ابتدایی را بالای سرش گرفت، جرقه‌های الکتریسیته در هوا شروع به درخشش و پرواز کردند.

یکی از راهنماها که به شدت ترسیده بود، سعی کرد بطری را از دست او چنگ بزند. زیمنس برای دفاع از خود یا برای جلوگیری از خراب شدن آزمایشش، بطری را به سمت آن مرد نشانه رفت. جریان الکتریکی ناشی از آن، مرد راهنما را به عقب پرتاب کرد و او را بی‌هوش روی زمین انداخت.

دیگر افراد کنجکاو و دانشمندان نیز مدل‌های کوچکی از اهرام را ساخته و متوجه شده‌اند که مواد غذایی یا تیغ‌های اصلاحی که در داخل این مدل‌ها قرار می‌گیرند، برای مدت زمان بسیار طولانی‌تر از حد معمول، تازه و تیز باقی می‌مانند.

اما این پدیده چگونه ممکن است؟ بر اساس آنچه دانشمندان و مطالعات نشان داده‌اند، حتی ساختار طبیعی هرم به خوبی با تئوری‌های انتقال انرژی همخوانی دارد. ابعاد پایه‌ای هرم بر اساس نسبت ۱ به ۱۴۴۰۰، به نظر می‌رسد که به طور هارمونیک با سیاره زمین یکپارچه شده است؛ این بدان معناست که در زمان ساخت اهرام، انسان‌ها درک بسیار دقیقی از اندازه زمین داشته‌اند. آن‌ها هرم را در عرض جغرافیایی مورد نظر خود با حاشیه خطای تنها چند فوت بنا کردند. تا جایی که می‌توان تشخیص داد، هرم بزرگ دقیقاً در مرکز توده خشکی زمین ساخته شده و چهار گوشه آن با جهت‌های اصلی قطب‌نما (شمال واقعی) هم‌راستاست. این امر، هرم را به دقیق‌ترین سازه هم‌راستاشده در جهان با حاشیه خطای ناچیز ۳/۱۶ تبدیل کرده است.

اینکه چگونه این اندازه‌گیری‌ها و جزئیات دقیق می‌توانند صرفاً «تصادفات خوشایند» باشند، هنوز محل بحث فراوان است. بر اساس این نظریه، ساختار و طراحی هرم یک میدان سه بعدی داخلی از ارتعاشات هارمونیک ایجاد می‌کند و فضایی را برای آمیخته شدن انرژی‌ها در داخل فراهم می‌سازد. راس هرم یک «میدان چرخشی» در مرکز خود ایجاد می‌کند؛ زمانی که انرژی وارد می‌شود، از پنج زاویه همسان هرم عبور کرده و به صورت یک پرتو به سمت مرکز هدایت می‌شود، جایی که ستونی از ارتعاشاتِ به هم پیوسته شکل می‌گیرد.

علاوه بر طراحی، مصالح استانداردی که برای ساخت اهرام استفاده شده نیز نشان‌دهنده هدفی فراتر از یک اتفاق ساده است: نمای داخلی ساخته شده از گرانیت صورتی به شدت «پارامغناطیس» است و لایه بیرونی سنگ آهک دارای خواص «دیامغناطیس» است که محیطی ایده‌آل را برای انتقال انرژی و امواج فراهم می‌کند.

آتش در درون

نام «اهرام» (Pyramid) به خودی خود گویای توانایی‌های پنهان آن است، چرا که در ترجمه تحت‌اللفظی به معنای «آتش در میان» است. این نام‌گذاری الهام‌بخش افراد بسیاری شد تا تئوری‌های مربوط به اهرام بزرگ را آزمایش کنند و نیکولا تسلا، مخترع نابغه، نیز از این قاعده مستثنی نبود.

تسلا یقین داشت که می‌تواند این فرآیند را بازسازی کند و انرژی نهفته در اعماق زمین را استخراج کرده و به سراسر جهان انتقال دهد. او اطمینان داشت که زمین خود یک خازن بزرگ است که ولتاژ بی‌پایانی از الکتریسیته را در خود نگه می‌دارد و او می‌تواند این انرژی را برای مدتی نامحدود در اختیار تمام مردم جهان قرار دهد. او در سال ۱۸۹۹ کارگاهی در کلورادو اسپرینگز در نزدیکی قله پایکس (Pike’s Peak) راه‌اندازی کرد تا تحقیقات خود را پیش ببرد. این مکان با دقت بالایی انتخاب شده بود: به اندازه کافی به کلورادو اسپرینگز نزدیک بود تا به برق دسترسی داشته باشد و از طرفی هوای این ارتفاعات خشک بود و نیروی مغناطیسی بیشتری داشت.

تسلا همچنین از تعداد رعد و برق‌هایی که در آن منطقه رخ می‌داد لذت می‌برد و کنجکاو بود ببیند آیا صاعقه‌ها با هر بار برخورد، زمین را «شارژ» می‌کنند یا خیر. امروزه می‌دانیم که صاعقه از زمین به سمت بالا نیز حرکت می‌کند، بنابراین نظریه‌های تسلا چندان دور از واقعیت نبودند. اولین نمونه ارائه‌شده توسط او، یعنی «برج واردن‌کلیف» (Wardenclyffe Tower)، اساساً یک خازن بزرگ به شکل هشت‌ضلعی بود که یک سنگ راس گنبدی‌شکل از جنس طلا داشت تا هرگونه انرژی انباشته‌شده یا مازاد را تخلیه کند. پی آهنی این برج تا عمق ۹۰ متری زمین امتداد داشت. به دلیل تراکم مغناطیسی بالای منطقه‌ای که تسلا برای تحقیق انتخاب کرده بود، ولتاژ میدان الکتریکی به میزان ۱۰۰ ولت در هر متر افزایش می‌یافت و او می‌خواست برجش تا حد ممکن بلند باشد تا به حداکثر ولتاژ برسد.

هدف از این سازه عظیم، پرتاب انرژی خالص به سمت آسمان بود تا سپس توسط خانه‌ها در سراسر جهان دریافت شود؛ خانه‌هایی که تنها نیاز بود به یک اتصال زمین مدفون و یک آنتن کوچک روی پشت‌بام مجهز شوند. کشتی‌ها در دریا نیز تئوری جالب تسلا را آزمایش می‌کردند و می‌توانستند با آنتن‌های مشابه به این منبع انرژی گسترده متصل شوند. علاوه بر الکتریسیته، این امکان وجود داشت که انرژی یاد شده بتواند اطلاعات فرکانس رادیویی را نیز حمل و منتقل کند، چیزی شبیه به اینترنت پرسرعت امروزی.

برج تسلا آزمایش‌های امیدبخش بسیاری را پشت سر گذاشت، اما متاسفانه هزینه ساخت آزمایشگاه، خود برج و مخارج آزمایش‌ها، بخش عمده‌ای از پس‌انداز شخصی او را بلعید. بودجه سرمایه‌گذاری اولیه تمام شده بود و کمبود مزمن منابع مالی با سقوط بازار سهام در سال ۱۹۰۱ وخیم‌تر شد. علاوه بر همه این‌ها، تسلا بزرگ‌ترین حامی مالی خود یعنی «جی. پی. مورگان» را نیز از دست داد. در نهایت تسلا در سال ۱۹۰۵ مجبور شد پروژه را رها کند و به الساحل شرقی بازگردد، زیرا کاملاً مشخص بود که دیگر هیچ سرمایه‌ای جذب نخواهد شد.

ما فقط می‌توانیم به این فکر کنیم که اگر او می‌توانست این آزمایش را ادامه دهد، شاید مسیر جهان به طرز چشمگیری تغییر می‌کرد. با توجه به اینکه تئوری‌های تسلا بر اساس ساختار اهرام باستان شکل گرفته بود، واضح است که او به نوعی درک عمیق از این موضوع دست یافته بود؛ چه توانسته باشد آن ایده‌ها را به درستی بیان کند و چه نه. اگرچه او یادداشت‌های بسیار دقیقی درباره آزمایش‌های قله پایکس نگه داشته بود، اما نتایج و جزئیات فنی بسیار مبهم بودند و او در حالی درگذشت که بیشتر این اطلاعات در حافظه تصویری فوق‌العاده‌اش قفل شده باقی ماند.

برخی محاسبات مدرن نشان می‌دهند که هدف اصلی تسلا یعنی «برق بی‌سیم» کاملاً غیرممکن نبوده است و به راحتی می‌توان تصور کرد که اگر پروژه برج واردن‌کلیف بدون وقفه ادامه می‌یافت، جهان امروز ما چه شکلی داشت.

آیا این «اهرام انرژی» واقعاً برای هدایت الکتریسیته یا تغییر فرکانس‌ها در مناطق وسیعی از زمین ساخته شده بودند؟ هنوز سوالات بی‌پاسخ بسیاری درباره چگونگی انجام این فرآیند وجود دارد، اما حتی شکل ظاهری هرم نیز باعث می‌شود بسیاری باور کنند که «نیروگاه‌های هرمی» در گذشته وجود داشته‌اند و در آینده نیز امکان‌پذیر خواهند بود.

برچسب‌ها: #انرژی #اهرام مصر
یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه