در مصر باستان، خدایان و فراعنه اغلب با تاجهای باشکوهی به تصویر کشیده میشدند که نماد قدرت و موقعیت آنها بود. مصر شناسان مدت ها حدس می زدند که این تاج ها نیز با حاکمان متوفی دفن شده اند تا آنها را در زندگی پس از مرگ همراهی کنند. با این حال، با وجود حفاریهای گسترده، شواهد فیزیکی از این تاجها هرگز در داخل یا خارج از مقبرهها کشف نشده است.
مجله اینترنتی باستان شناس : نبود این تاجها سؤالات جالبی را در مورد وجود آنها ایجاد میکند. آیا آنها صرفاً بازنمایی نمادین در آثار هنری و مجسمه ها به جای اشیاء ملموس استفاده می شدند؟ آیا ممکن است دزدان مقبره همه تاج ها را قبل از اینکه باستان شناسان فرصت کشف آنها را پیدا کنند غارت کرده باشند؟
جالب است که همه مقبره های مصر باستان قبل از کشف توسط باستان شناسان مدرن غارت نشده اند. این واقعیت به این نظریه اعتبار می بخشد که تاج ها در واقع اقلام تشریفاتی بودند که در تصاویر و مجسمه ها برای نشان دادن لحظات مهم زندگی یک فرعون در نظر گرفته شده بودند.
جای تعجب نیست که هیچ تاج یا اثری مانند ،هکا و نخاخا یا عصا در این مقابر یافت نشده است. این اشیا معمولاً با فراعنه و خدایان مرتبط بودند و نبود آنها بر رمز و راز این آرامگاهها می افزاید.
در گذشته انواع مختلفی از تاج ها مانند تاج قرمز یا دشرت نماد مصر سفلی، تاج سفید یا هچت نماد مصر علیا، تاج دوتایی یا سکنت ترکیبی از تاج سفید و قرمز وجود داشت. تاج جنگی یا چپرش که کمتر شناخته شده است، تاج آتف که اولین پادشاه اسطوره ای اوزیریس و لباس سر نمس بر سر داشتند. از ترکیب این تاج های ذکر شده نیز استفاده شد. الهه ها و ملکه های مصری اغلب با کلاهی به شکل کرکس به تصویر کشیده می شدند. یک فرعون در زمان جنگ با تاج جنگی تصویر می شد و وضعیت زندگی آن فرعون و پادشاهی او را نشان می داد. بنابراین، هر تاج به یک دوره خاص مرتبط است.
خدایان را با تاج نشان می دادند زیرا آنها اولین پادشاهان افسانه ای در زمان قبل از خلقت و قبل از اولین سلسله مصری در حدود 5000 سال پیش بودند. فراعنه برگزیدگان و نوادگان این خدایان در اساطیر مصر بودند. از این رو برای نشان دادن الوهیت خود تاجی در اختیار آنان قرار دادند. تاج های مختلف نشان دهنده زندگی فرعون است و آخرین تاج یا سرپوش نمس نشان دهنده پایان زندگی زمینی و آغاز زندگی اخروی است. پوشش نمس با طرح راه راه آبی به عنوان ماسک مرگ شناخته می شود. بهترین نمونه ماسک مرگ متعلق به توت-عنخ-آمون است.

پوشش نمس
نِمِس پوششی راه راه است که فرعونها در مصر باستان بر سر میگذاشتند.نمس، تاج، پشت سر و پشت گردن (گاهی تا پشت فرد) را میپوشانید؛ دو لبه داشت که از دو سوی سر آویزان میشد و بخشی که در پشت گوشها و جلوی شانهها قرار میگرفت.نمس گاهی با تاج دوتایی ترکیب میشد (مانند آنچه که رامسس دوم بر سر دارد). کهنترین نمس پیدا شده با اورائوس همراه بود و مربوط به دن از دودمان نخست مصر بود. نمس، تاج نیست اما به تنهایی نماد قدرت فرعونها است.
سرپوش نمس، که به عنوان روسری راه راه آبی سلطنتی نیز شناخته میشود، یک تاج سنتی نیست، بلکه پارچهای است که اغلب روی تاج میپوشیدند و پشت سر میکشیدند. این روسری منحصر به فرد از دو قسمت تشکیل شده بود که در کنار گوش ها و شانه ها در جلو آویزان بود، در حالی که در پشت، پارچه به صورت قیطانی به هم گره خورده بود و با حلقه هایی تزئین شده بود.
مار کبری افسانه ای اورائوس، نماد قدرت و سلطه، اغلب توسط خدایان و پادشاهان در ترکیب با سرپوش نمس پوشیده می شد. که نماد اقتدار، مردانگی و شکوفایی آنها در زمین بود.توت عنخ آمون، با مار کبری اورائوس و کرکس به تصویر کشیده شد، که نمادی از الوهیت او به عنوان یک مار پردار، بسیار شبیه کوئتزالکواتل در اساطیر آزتک است.
علی رغم ادعاهای متناقض، توت عنخ آمون به عنوان یک شخصیت مهم در تاریخ مصر برجسته است. او تنها فرعونی است که با سرپوش نمس که با مار کبری اورائوس و کرکس مزین به تصویر کشیده شده است که موقعیت منحصر به فرد و قدرتمند او را برجسته می کند.
نمس روی ماسک توت عنخ آمون از طلا و لاجورد، ساخته شده است. در مصر باستان، لاجورد اغلب در داخل مقبره ها قرار می گرفت تا متوفی را در زندگی پس از مرگ همراهی کند. این سنگ مقدس و دارای قدرت جادویی به شمار می رفت و به دلیل ارتباط آن با زندگی پس از مرگ، اغلب به عنوان سنگ بهشتی شناخته می شد. اعتقاد بر این بود که به عنوان یک راهنما برای روح درگذشتگان عمل می کند.
سرپوش نمس روی ماسک با ترکیبی از طلا و لاجورد، نماد تضاد و هماهنگی بین زندگی است. (طلا، خورشید و سرزندگی) و زندگی پس از مرگ (که نمادی از سنگ بهشتی لاجورد است). سرپوش نمس روی نقاب به عنوان ادای احترام به متوفی عمل می کند و به عنوان نوعی مجوز خاکسپاری عمل می کند که همچنین سن فوت شده را در سال های خورشیدی نشان می دهد.
نمس به عنوان ماسک مرگ این اطلاعات را در اختیار ما قرار می دهد.
فرقی نمی کند که تصویر مجسمه باشد یا نقاب مرگ. در هر دو مورد، پایان زندگی زمینی است، چه با ریش ساختگی یا بدون آن که اغلب چهره فرعون را تزئین می کند. این نماد گذار از زندگی دنیوی به زندگی پس از مرگ است و لحظه ای مهم در سفر متوفی را رقم می زند.

روش تخمین سن فراعنه از روی موهای بافته شده
مصریان باستان از سال شمسی برای اندازه گیری زمان بازگشت خورشید به همان نقطه استفاده می کردند. یک سال مصری باستان در تقویم با فصل طغیان رود نیل شروع میشد و شامل سیصد و شصت و پنج روز بود، شبیه به تقویم کنونی.
سن فرعون مرده با عدد تعیین میشد. از حلقهها (حلقههای طلایی) روی موهای بافته شده سرپوش نمس (تصویر 2). به عنوان مثال، ماسک توت عنخ آمون دارای یک بافته با نوزده حلقه است که نشان دهنده سال های زندگی او بر حسب سال های شمسی است.
این روش تعیین سن را می توان با بررسی مجسمه های دیگر فراعنه که سرپوش دارند تأیید کرد. سر پوش نمس با گیس بافته به حلقه هایی تقسیم شده است. در زمینه مصرشناسی، سن دقیق فرعون اغلب نامشخص است.
به عنوان مثال، مجسمه گرانیتی فرعون تحوتموس چهارم، که در موزه لوور (پاریس) قرار دارد، بر روی گیس سرپوش نمس روی این مجسمه سی و دو حلقه وجود دارد که عدد 32 ، سن تقریبی او را نشان می دهد. و بیانگر این موضوع است که او در 32 سالگی از دنیا رفته است.

این روش دیدگاه منحصربهفردی را در مورد گاهشماری مصر باستان و زندگی فراعنه ارائه میدهد و تحقیقات بیشتر را ایجاب میکند. متأسفانه، تنها چند تصویر از پشت مجسمه ها یا ماسک ها گرفته شده است که محدودیت های جامعه کنونی ما را از نظر مشاهده نشان می دهد.

















ارسال دیدگاه