کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

۱۰ واقعیت جالب در مورد غذاهای باستانی

تبلیغ
10 واقعیت جالب در مورد غذاهای باستانی

شیوه های آشپزی و فرهنگ غذایی باستانی همیشه مورخان و علاقه مندان به غذا را مجذوب خود کرده است و دنیای جذاب رژیم غذایی اجداد ما را روشن می کند. در ادامه 10 نمونه از واقعیت های جالب در مورد غذاهای باستانی را مشاهده می کنید.

10. گاروم یا لیکوامن

گاروم یک سس ماهی تخمیر شده است که به عنوان چاشنی در غذاهای مردمان فنیقیه ، یونان باستان ، روم ، کارتاژ و بعداً بیزانس استفاده می شد ، گاهی اوقات از این چاشنی با عنوان لیکوامن هم یاد شده است. اگرچه گاروم از بیشترین محبوبیت در مدیترانه غربی و روم باستان برخوردار بود، اما قبل تر توسط یونانیان استفاده می شد. گاروم چاشنی یا سسی بود که از پر کردن ظروف سفالی با روده یا لایه های ماهی و نمک تهیه می شد . این ترکیب را برای مدتی زیر نور خورشید می گذاشتند. با قرار گرفتن این مخلوط در گرمای خورشید ، اسیدهای معده ماهی ها آنها را به طور کامل تجزیه می کرد و یک چاشنی بدست می آمد .با تجزیه پروتئین های موجود در ماهی، زنجیره های اسید آمینه از جمله اسید گلوتامیک که با سدیم ترکیب می شد یک سس ماهی شور کاملا مملو از مونوسدیم گلوتامات یا MSG ایجاد می کرد. Garum در بین رومی‌ها بسیار محبوب بود و از آن معمولا در تمام غذاهای خود استفاده می‌کردند. این چاشنی انواع مختلفی داشت. سرکه، شراب، عسل، گیاهان و روغن از ترکیبات دیگر این سس بود . سس‌های گران قیمت و باکیفیت برای ثروتمندان و محصولات ارزان‌قیمت برای بردگان وجود داشت . مالیات بر نمک و حملات دزدان دریایی در نهایت به تولید انبوه گاروم پایان داد، اما هنوز در برخی از بخش‌های این کشور از این چاشنی استفاده می شود. همچنین در رستوران Ava Gene’s ، غذاها و نوشیدنی هایی با تم رومی موجود است.

9. شاهدانه چینی

شکل غیر روان گردان شاهدانه در دوران باستان به عنوان یک محصول غذایی توسط جمعیت روستایی در سراسر اوراسیا از جمله در روم باستان، مصر و چین مورد استفاده قرار می گرفت. از دانه های شاهدانه برای تهیه روغن و آرد استفاده می شد که به فرنی یا دسرهای سرخ شده تبدیل می شد. یکی از نام های چین باستان “سرزمین شاهدانه و توت” بود شاهدانه که در زمان سلسله چو به شکل دانه مصرف می شد.

این گیاه در طول سلسله های کین و هان، بخشی از رژیم غذایی چین تا قرن دهم میلادی را تشکیل می داد.

لی چی شاهدانه را به عنوان یکی از پنج غله بزرگ چین باستان قرار داد. (بقیه جو، برنج، گندم و سویا بودند.) آنها به خوبی از خواص روانگردان ماری جوانا آگاه بودند و بین مافن یا حشیش سمی و مازه یا کنف غیر سمی تمایز قائل بودند.گفته می شود که ماری جوآنا باعث می شد که مردم “شیاطین را ببینند” و توسط نجبا به همراه جینسنگ برای دیدن آینده مورد استفاده قرار می گرفت. پزشک قرن دوم میلادی، هوآ تی او، حشیش را با شراب ترکیب کرده تا برای عمل جراحی ، بی هوشی ایجاد کند. با این حال، برخی بر این باورند که ماما که در متون باستانی به عنوان یک محصول غذایی از آن یاد می شد، در واقع شاهدانه خارجی بود که با نام دانه کنجد نیز شناخته می شد.

8. رژیم غذایی گلادیاتور

تجزیه و تحلیل انجام شده بر روی نمونه های استخوانی استخراج شده از بقایای درهم تنیده ۶۸ نفر، که عمدتا مردان جوان بودند، در شهر باستانی افسوس در روم، عادات غذایی گلادیاتورها را روشن کرده است. جالب اینجاست که یافته ها نشان می دهد گلادیاتورها در درجه اول به رژیم گیاهخواری پایبند بودند. برای مشخص شدن این موضوع، از یک طیف سنج برای اندازه گیری سطح استرانسیم در استخوان های یکی از قدیمی ترین اسکلت های کشف شده در این محل استفاده شد. تخمین زده می شود که این اسکلت خاص که گفته می شود اوکسنیوس، مربی گلادیاتور بازنشسته بود، او در دهه پنجاه زندگی اش بوده است.

محققان در ابتدا مشاهده کاهش سطح استرانسیم را پیش بینی کردند که با رژیم غذایی غنی از گوشت همخوانی خواهد داشت. با این حال، نتایج انتظارات آن ها را برآورده نکرد و کاملا خلاف آن را نشان داد. سطوح استرانسیم نشان داد که رژیم غذایی گلادیاتورها عمدتا از جو و لوبیا تشکیل شده است.

این کشف پیشگامانه این تصور رایج که گلادیاتورها منحصرا گوشتخوار هستند را به چالش می کشد. مصرف رژیم غذایی عمدتا گیاهخواری توسط این جنگجویان قدرتمند، سوالات جالبی را در مورد فرهنگ روم باستان و انتخاب های غذایی کسانی که در چنین حرفه هایی فعالیت می کردند، ایجاد می کند.

استفاده از تکنیک های طیف سنجی پیشرفته برای تجزیه و تحلیل کلاژن و محتوای معدنی در نمونه های استخوانی، بینش های ارزشمندی در مورد زندگی گلادیاتورها فراهم کرده است. با بررسی ترجیحات غذایی آن ها، درک عمیق تری از جامعه روم باستان و طیف متنوعی از شیوه های تغذیه ای که در آن وجود داشت، به دست می آوریم.

در نتیجه، تجزیه و تحلیل نمونه های استخوانی از بقایای گلادیاتورهای کشف شده در خرابه های افسوس جنبه شگفت انگیزی از رژیم غذایی آن ها را آشکار کرده است. برخلاف باور عمومی، این جنگجویان خشمگین در درجه اول خوراک گیاهی مصرف می کردند که عمدتا شامل جو و لوبیا بود.

گلادیاتورها رژیم غذایی سختی داشتند و تنها در شب قبل از جنگ اجازه داشتند ضیافتی برپا کنند. رژیم غذایی آن ها، همراه با سبک زندگی سخت، ممکن است باعث پوسیدگی دندان آنها شده باشد، اما استرانسیم بالا در رژیم غذایی آن ها ممکن است به آن ها در التیام سریع تر و تثبیت استخوان ها در طول آسیب ها کمک کرده باشد. تحقیقات بعدی نشان داد که بیشتر رژیم غذایی گیاهخواری توسط غیر گلادیاتورها نیز استفاده می شده است. با این حال، گلادیاتور حاوی سطح بالاتری از مواد معدنی است، که احتمالا به این دلیل است که مبارزان اغلب یک نوشیدنی ورزشی ساخته شده از سرکه مخلوط با خاکستر گیاهی مصرف می کردند که به تقویت بدن و بهبود استخوان پس از جراحات کمک می کرد.

7. شیرینی های روغنی خدایان

غذا نقش مهمی در مراسم معنوی هیتی ها داشت و به عنوان هدیه به خدایان و اجزای مراسم آیینی عمل می کرد. قربانی کردن حیوانات اهمیت ویژه ای در “تغذیه و مراقبت از خدایان” داشت، در طول این مراسم، حیواناتی مانند خوک، گاو یا گوسفند با قلب، کبد، و برش های انتخابی خود که به قربانی الهی اختصاص داشتند، عرضه می شدند، در حالی که بخش های باقی مانده احتمالا توسط انسان های فانی مورد بهره برداری قرار می گرفتند. برای تکمیل غذای قربانی، معمولا کالاهای پخته شده، شیرینی ها و نوشیدنی ها در نظر گرفته می شدند.

روغن گیاهی و شیرینی های روغنی اهمیت زیادی در غذاها و مذهب هیتی ها داشتند. یکی از غذاهای قابل توجهی که در مراسم مذهبی به خانواده سلطنتی هیتی ها داده می شد، خورش saknas parsur بود، خورشی که با روغن درست می شد. پس از عرضه شیرینی های پر از روغن شیرین و یک ظرف آبجوی سرد، دعای معروف هیتی ها خوانده می شود: “ای خدایان، ممکن است شکم شما با روغن گیاهی پر شود و ذهن شما از آبجو مست شود!”

اصطلاح هیتی ها برای نان و شیرینی، “نیندا” بود و یکی از انواع شیرینی های پخته شده آنها ، “نیندا گورا” بود، نان ضخیمی که اغلب در مراسم و آیین ها استفاده می شد. یکی دیگر از انواع شیرینی که با نام نیندا گولانت شناخته می شود، به نان حلقه ای شکل یا توخالی اشاره دارد که نشان می دهد مردمان آناتولی باستان ممکن است خدایان خود را با خوردن دونات آرام کرده باشند.

6. فرهنگ آبجوی سومری

اولین نمونه ثبت شده تولید آبجو به حدود 7000 سال قبل از میلاد در چین باستان برمی گردد، جایی که نوشیدنی به نام کوی تولید می شد. قدیمی ترین شواهد تولید آبجو را می توان در سایت گودین تپه در غرب ایران امروزی ردیابی کرد که قدمت آن بین 3500 تا 3100 قبل از میلاد است. با این حال، به طور گسترده اعتقاد بر این است که سومری ها حتی قبل از آن، احتمالاً در 10000 سال قبل از میلاد، آبجو درست می کردند.

زنان سومری در درجه اول مسئول ساخت آبجو با استفاده از بیپار، نوعی نان جو دوبار پخته شده بودند. نوشیدنی حاصل قوام غلیظی شبیه فرنی داشت و از طریق نی مصرف می شد. جالب اینجاست که آبجو در اساطیر سومری اهمیت زیادی داشت و خود خدایان در لذت های آن افراط می کردند. یک شعر معروف حادثه ای را بازگو می کند که در آن انکی، خدای خرد، چنان مست شد که به اشتباه مه مقدس یا قوانین تمدن را به اینانا، الهه حامی اوروک اعطا کرد. زمانی که انکی از خواب ناشی از الکل بیدار شد، اینانا قبلاً رفته بود و دانش مناصب سیاسی، صنعتگری، آرایش مو، و مراسم پاکسازی مقدس را با خود همراه داشت.

نینکاسی، الهه آبجو، نقشی حیاتی در ایجاد آن داشت و بر تولید آن نظارت داشت. سرود اختصاص داده شده به نینکاسی مانند یک قصیده باشکوه برای خود نوشیدنی خوانده می شود و ویژگی های آن را می ستاید و آن را به رودخانه های عظیم دجله و فرات تشبیه می کند. این سرود شادی و رضایتی را که آبجو به ارمغان می آورد، و به قلبهای شاد اشاره می کند. همچنین نقش نینکاسی در برقراری صلح و رفاه را تصدیق می کند و او را به شخصیتی محترم در فرهنگ سومری تبدیل می کند.

متأسفانه، سوابق محدودی در مورد جزئیات فرآیند ساخت آبجو به کار گرفته شده توسط سومری ها وجود دارد. به نظر می رسد که تولید آبجو آنقدر رایج بوده که نیازی به مستندسازی آن نبوده است. در سال 2006، باستان شناسان در شمال سوریه با الهام گرفتن از اکتشافات باستان شناسی، تلاش کردند یک آبجو را با استفاده از جو و گندم بازسازی کنند. با این حال، صحت تلاش آنها همچنان نامشخص است. جالب توجه است، کسانی هستند که استدلال می کنند که بخش قابل توجهی از آبجو سومری ممکن است فاقد الکل بوده باشد، اگرچه درک این موضوع دشوار است که چرا آنها اگر واقعاً چنین بود، چنین اشتیاق به آن نشان می دادند.

5. پیاز مقدس

هنر مصر باستان اغلب صحنه های ماهیگیری و شکار را به تصویر می کشد، اما شواهد و آزمایشات پزشکی نشان می دهد که اکثر ساکنان نیل از رژیم غذایی گیاهخواری پیروی می کردند. یک تیم تحقیقاتی فرانسوی مطالعه ای را روی مومیایی های مصری مربوط به ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد تا ۶۰۰ میلادی انجام دادند و اتم های کربن را تجزیه و تحلیل کردند و الگوی غذایی ثابتی را نشان دادند. منابع غذایی اولیه گندم و جو بودند که با ارزن و سورگوم تکمیل شده بود. با این حال، برای سازندگان هرمی که روزانه ۱۸۰۰ کیلوگرم (۴۰۰۰ پوند)گوشت گاو، گوسفند و بز مصرف می کردند، استثنا قائل شدند. این امتیاز برای کسانی در نظر گرفته شده بود که برای دولت کار می کردند، در حالی که گوشت و ماهی عموما کم تر از غذاهای گیاهی مصرف می شدند.

در میان سبزیجات مختلف موجود در آن زمان، پیاز جایگاه قابل توجهی داشت. پیاز که از آسیای میانه وارد مصر شده بود ، به سرعت در میان ثروتمندان و فقرا محبوبیت یافت. پیاز یک محصول فاسد نشدنی برای کارگران مسئول ساخت اهرام بزرگ و دیگر بناهای فراعنه مقدس بود . علاوه بر این، پیاز به همراه سیر و لبو نقش مهمی در آداب مذهبی مصر داشت. این سبزیجات با دندان های شیری هوروس در ارتباط بودند و در مراسم قربانی که به او اختصاص داشت، مورد استفاده قرار می گرفتند. پیازها برای خدای مصر باستان، سوکار، خدای عالم اموات مقدس بود ، بنابراین عزاداران در مراسم خاکسپاری رشته‌هایی از پیاز را به دور گردن خود می‌بستند. داستان‌های عامیانه مصری روایت می‌کنند که چگونه دندان‌های شیری هوروس، پسر خدای اوزیریس، روی زمین افتاد و به پیاز تبدیل شد.

آن ها همچنین با خدای شاهین خورشیدی سوکاریس در ارتباط بودند که در طول جشنواره نتجریت، که به عنوان شب پیاز نیز شناخته می شود، مورد تجلیل قرار گرفت. بازداشت کاهنانی که پیاز در دست داشتند یا آن ها را در محراب ها عرضه می کردند رایج بود. علاوه بر این، پیاز نماد زندگی پس از مرگ بود، چرا که لایه های متحد المرکز آن ها نشان دهنده زندگی ابدی بودند و در فرآیند مومیایی کردن مورد استفاده قرار می گرفتند

جالب است که نویسندگان یونانی و رومی ادعا می کردند که مصری ها در حالی که پیاز (و سیر )در دست داشتند سوگند یاد می کردند و مصرف آن ها را گناه می دانستند. برخی حتی پیاز وحشی را به عنوان خدا می پرستیدند. با این حال، شواهد باستان شناسی با این ادعاها در تضاد است.

بر خلاف این تصور، این ایده ها بعدها به عنوان الهامی برای هجونویس رومی، یوونالیس، عمل می کردند. او مشاهده کرد که چگونه مصر، که گرفتار خرافات شده بود، موجودات غول پیکر را به عنوان خدایان می پرستید. مصرف پیاز یک تخلف اخلاقی محسوب می شود، زیرا اعتقاد بر این است که هر حبه سیر یا پیاز دارای قدرتی مقدس است. مصر بدون شک یک ملت مذهبی است، همان طور که در وفور خدایان آنها، مشهود است.

4. باقلای ممنوعه

فیثاغورس فیلسوف عهد باستان به گیاه خواری، براساس ایده انتقال روح معتقد بود. اگر روح انسان می توانست وارد حیوانات شود، پس ذبح حیوانات برای گوشت آن ها اساسا قتل بود. برای مصرف حیواناتی که در قربانی های مذهبی کشته می شدند استثنا قائل می شدند، احتمالا به این دلیل که جشن های آیینی بخش مهمی از زندگی اجتماعی در شهرهای یونان بود که خودداری فیثاغورسی ها آن ها را از نظر اجتماعی منزوی می کرد.

حتی در آن زمان، فیثاغورس بخش هایی از بدن حیوانات را که با ریشه و رشد آن ها در ارتباط بود، به ویژه لوزه ها، بیضه ها، اندام های جنسی، مغز استخوان، پاها و سر، تکثیر می کرد. ارسطو توضیحات متعددی در مورد اینکه چرا فیثاغورس باقلا را ممنوع کرد، ارائه داد. یک توضیح این بود که آن ها شبیه اندام های جنسی بودند، و پورفیری با این ادعا که اگر باقلا را بجوید و برای مدتی آن ها را در آفتاب بگذارید، آن ها شروع به تولید بویی شبیه به بوی منی می کنند. توضیح دیگر این بود که آن ها شبیه دروازه های هادس بودند زیرا تنها گیاه بدون درز بودند، قیاسی که احتمالا برای یونانیان باستان کاملا مشهود بود. برخی می گویند این ممنوعیت صرفاً راهی بود که فیثاغورث به پیروانش می گفت در سیاست دخالت نکنند، زیرا از باقالی سیاه و سفید در رأی گیری استفاده می شد. این توضیح بسیار عجیب به نظر می رسد. پلینی در عین حال مدعی شد که فیثاغورسی ها به این دلیل که روح مردگان را در خود داشتند، از خوردن باقلا پرهیز می کردند.

یکی از توضیحات دور از ذهن ارسطو این بود که “این لوبیاها مخرب هستند”، که اگر اشاره ای به نفخ نداشته باشد، ممکن بود توضیحی منطقی داشته باشد. پروفسور رابرت برامباگ و جسیکا شوارتز در سال ۱۹۸۰ ادعا کردند که این دستور از کم خونی همولیتیک حاد در افراد مبتلا به کمبود ارثی گلوکز – ۶ – فسفات دهیدروژناز در گلبول های قرمز خون آن ها جلوگیری می کند. این آلرژی ژنتیکی به باقلا ، فاویسم نامیده می شود و ظاهرا در منطقه مدیترانه بسیار شایع بوده است.با این حال، این واقعیت نمی تواند جمله معمایی نوشته شده توسط هراکلیدس پونتیکوس را روشن کند، که می گوید: ” خوردن لوبیا به مثابه خوردن سر نیاکان خودمان است.”

3. گوشت گاو و هندیان باستان

ممنوعیت هندوها از خوردن گوشت گاو توسط اجداد باستانی ودایی آنها مشترک نبود. گاوها بخشی جدایی ناپذیر از آیین های ودایی باستانی، مراسم مذهبی و مراسم تشییع جنازه بودند. یک سرود در RgVeda به صراحت می گوید: “ایندرا گاوهای نر تو را خواهد خورد.” ساتاپاتا برهمانا از فیلسوف قرن هفتم پیش از میلاد یاجناوالکیا نقل می‌کند که می‌گوید: “من آن را می‌خورم، به شرطی که لطیف باشد.” متون باستانی همچنین به اعمال در کشتارگاه ها و همچنین ذبح گاو برای عروسی و ساختن خانه های جدید اشاره می کنند. میهمانان ارجمند، مانند معلمان، کشیشان، پادشاهان، دامادها یا دانش آموزان ودایی که از تحصیل خود بازمی گشتند، با یک گاو نر قربانی استقبال می شدند.

ازمراسم استقبال از این مهمانان در ادبیات ودایی به عنوان «غوگنا» یا گاوکشان یاد می شد. متون هندو سمرتی مصرف تمام حیوانات اهلی را با یک ردیف دندان مجاز می دانست. متن پزشکی باستانی Charaka Samhita گوشت گاو را برای افراد عادی منع می کرد اما آن را برای زنان باردار توصیه می کرد.

اعتقاد بر این است که ممنوعیت بعدی مصرف گوشت گاو پاسخی از سوی جامعه برهمنی به ظهور بودا بوده است. این جنبش مذهبی جدید برای بسیاری از کشاورزانی که به دنبال محافظت از گاوهای خود در برابر مصرف بودند، جذابیت داشت. برای مقابله با این تهدید، مفهوم «گاو به عنوان مادر» متولد شد و به عنوان ابزاری تبلیغاتی برای حفظ نظم اجتماعی موجود مورد استفاده قرار گرفت.

هنگامی که پروفسور دویجندرا نارایان جا از دانشگاه دهلی کتاب خود را با عنوان گاو مقدس: گوشت گاو در سنت های غذایی هند منتشر کرد، که شواهدی تاریخی از مصرف گوشت گاو توسط هندیان باستان ارائه می کرد، واکنش خشمگین بنیادگرایان هندو را برانگیخت. یکی از منتقدان کتاب را به دلیل تناقض با روایت رایج که هندوها همیشه در هند بوده اند و هرگز گوشت گاو مصرف نکرده اند، مورد انتقاد قرار می دهد، در حالی که مسلمانان را به خاطر این عمل مقصر می داند. این منتقد استدلال کرد که مسلمانان باید نابود شوند زیرا گاوها را می کشند و می خورند.

2. محدودیت های غذایی زرتشتیان

قوانین غذایی ایران پیش از اسلام برگرفته از آیین زرتشتی بود که غذا را به دو دسته سودمند و مضر تقسیم می کرد غذاهای دسته اول سودمند و مرتبط با اورمزد دانسته می شد و دسته دوم مربوط به اهریمنان بود . غذاهای اهریمنی معمولاً توسط خارجی ها خورده می شد و گناه و ناپاک دانسته می شد. ایرانیان باستان از مصرف رژیم غذایی ناسالم از جمله موش، مار، گربه، روباه، ببر، کفتار، کرم پرهیز می کردند و آنها را  xrafstar یا Khrafstra اصطلاحی پوششی در دین زرتشتی برای حیوانات مضر یا دافعه است. آنها مخلوقات روح شیطانی محسوب می شدند ) یا موجودات مضر می دانستند .خوردن xrafstar ها با خدای شیطانی اهریمن مرتبط بود، زیرا تصور می شد چنین موجوداتی توسط بدخواهان به اشتباه آفریده شده اند.رژیم غذایی سالم و پاک ایرانیان باستان مرتبط با اورمزد خیرخواه شامل مرغ، بره و گوشت گاو بود. فرهنگ آشپزی زرتشتیان، در فرهنگ ایران و هند به دلیل تفاوت در آشپزی برتری داشت.

1. توله سگ غذای محبوب آزتک ها

در دوران مکزیک پیش از کلمبیا، منابع پروتئین کم و دور از هم بودند. بدون حیوانات اهلی، بیشتر منابع پروتئین آزتک ها از کدو، لوبیا و ذرت تامین می شد که با گوزن های وحشی تکمیل می شد. با افزایش جمعیت ، تعداد آن ها کاهش یافت. آزتک ها قادر به یافتن منابع جایگزین پروتئین نیز بودند، از جمله بوقلمون ها، ماهی ها، قورباغه ها، تاس ها، حشرات، خرگوش ها، آرمادیلوها، گوفرها، سمندرها، اوپسوم ها، راسوها، بلدرچین ها، مارها، ایگواناها و سگ ها. سگ های بالغ برای شکار و همراهی مورد استفاده قرار می گرفتند، اما توله سگ ها یک غذای لذیذ محسوب می شدند.

سگ های جوان در بازارهای عمومی نگهداری و فروخته می شدند و اعتقاد بر این بود که مصرف توله های دوست داشتنی و خوش مزه باعث از بین رفتن رویاهای بد و ناراحت کننده، افزایش قدرت جنسی و محافظت در برابر تاثیرات شیطانی می شود. نژاد Xoloitzcuintli یکی از قدیمی ترین نژادهای سگ در جهان است که بیش از ۳۰۰۰ سال پیش از مکزیک سرچشمه گرفته است. چیهواهوای مدرن از نژاد سگی است که مقدس شمرده می شود و به عنوان غذای کاهنان عالی رتبه کباب می شد. در جشن های شکرگزاری، سگ گاهی اوقات با بوقلمون در یک غذا ترکیب می شد، که احتمالا جایگزین شکرگزاری است که شما هرگز در نظر نگرفته اید. یکی دیگر از منابع پروتئینی فراوان، تکوئیتل بود که شامل نان های خشک جلبک به همراه ذرت و سس تهیه شده از فلفل چیلی و گوجه فرنگی بود. Tecuitlatl بسیار مغذی بود و علاوه بر مجموعه غنی از ویتامین ها و مواد معدنی، دارای ۷۰ درصد پروتئین بود. نه تنها ذخیره سازی آن راحت بود، بلکه توانایی قابل توجهی برای مقاومت در برابر خشکسالی و رشد در محیط های آب شور داشت، در نتیجه هر گونه رقابت با دیگر منابع غذایی را از بین می برد.

برچسب‌ها: #باستان #غذا
یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه