۲۴۰۰ سال پیش، هرودوت مورخ یونانی مهارت اقوام باستانی سکاها که با استفاده از پوست دشمنان شکست خورده خود، چرم می ساختند را ثبت کرده بود. حالا شواهد علمی صحت این گزارش های تاریخی را اثبات کرده و هرگونه تصور اغراق آمیز را از بین برده است.
مجله اینترنتی باستان شناس به نقل از نشنال جئوگرافیک : اقوام باستانی معروف به سکاها در واقع از پوست انسان برای ظروف نگهدارنده تیرهایشان استفاده می کردند – این تایید روایت مورخ یونان باستان هرودوت است که اغلب در مورد گزارش های خارق العاده ای که بیش از 2400 پیش ثبت کرده است مورد سوال قرار می گیرد.
محققان میگویند: «به نظر میرسد نتایج ما ادعای وحشتناک هرودوت را تأیید میکند.به گفته هرودوت، سکاها سنت وحشتناکی داشتند. آن ها نه تنها خون اولین مردی که می کشتند را می نوشیدند ، بلکه پوست سر دشمنان خود را نیز جمع آوری کردند. هرودوت یکی دیگر از اعمال سکاها را این چنین شرح می دهد: ” بسیاری از آن ها حتی پوست، از جمله ناخن ها را از دست راست دشمنان کشته شده خود جدا کردند. آن ها از این پوست های انسانی برای روکش تیردانهای خود استفاده می کردند.
محققان ۴۵ نمونه از چرم را از ۱۸ گورستان در ۱۴ محوطه باستانی در جنوب اوکراین تجزیه و تحلیل کردند. نتایج پژوهش آنها در ۱۳ دسامبر در نشریه PLOS One منتشر شد. اشیاء چرمی در زمانهای متفاوت طی چند دهه اخیر گردآوری شده بودند.
تیم تحقیقاتی دریافت دو نمونه از چرمها ـ که هر دو از تیردان یا محفظههای نگهداری پیکان به دست آمده بودند ـ از پوست انسان ساخته شده بودند. چرمهای حیوانی ـ شامل گوسفند، بز، گاو و اسب نیز در ساخت تیردان استفاده شده بود. تیردانها در کورگانها دفن شده بودند؛ کورگانها تپههایی بودند که مقبره حاکمان یا سایر اعضای عالیرتبه جامعه در آن قرار داشت و قدمت آنها به ۲۴۰۰ سال قبل باز میگردد که سکاها در حال پیشرفت و رونق گرفتن بودند.
نویسنده همکار این پژوهش، مارگاریتا گلبا، استادیار باستانشناسی در دانشگاه پادوآ در ایتالیا، میگوید: «با توجه به اینکه تیردانها یکی از عناصر مهم هویت جنگجویان سکایی بودند، احتمالش بسیار زیاد است که این تیردانها به همراه صاحبانشان دفن شده باشند.»
تیم تحقیقاتی برای تجزیهوتحلیل چرم از انگشتنگاری توده پپتیدی استفاده کرده است که تکنیکی است که پروتئینهای خاص در نمونههای آلی را برای تعیین نوع حیوانی که در ساخت آن ماده آلی استفاده شده است، بررسی میکند.
نتایج آنها نشان داد که هرودوت (که در حدود ۴۸۴ تا ۴۲۵ ق. م میزیست) درباره تغییر کاربری پوست انسان به عنوان چرم درست میگفت.

هرودوت نوشته بود که یک سکایی گوشت انسان را «با دنده گاو از استخوان جدا میکند و پوست را در دستانش ورز میدهد و وقتی انعطافپذیر شد آن را به عنوان حوله دستی نگه میدارد، به زین اسبی که میراند میبندد و به آن افتخار میکند، زیرا هر کسی که حولههای دستی بیشتری از پوست انسان درست کرده باشد به عنوان بهترین مردان قضاوت میشود.»
هرودوت نوشت است: «بیشتر سکاها از این پوستها برای درست کردن لباس استفاده میکردند، آنها را مثل پوستینی از پوست به هم میدوختند. بسیاری از آنها پوست، ناخن و همه چیز را از دستان راست دشمنان مردهشان جدا میکردند و برای تیردانهایشان روکش درست میکردند.»
بری کانلیف، استاد بازنشسته باستانشناسی اروپایی در دانشگاه آکسفورد که در این مطالعه حضور نداشته است، فکر میکند که شاید بتوان دلایل دیگری، به جز چیزهایی که هرودوت به آنها اشاره کرده است را، برای توضیح رفتار سکاها و ساختن چرم از پوست انسان بیان کرد.
او میگوید: «به این فکر میکنم که آیا ممکن است دلیلی که در پشت این رفتار وجود دارد این باشد که درواقع با مالکیت بخشهایی از چیزی که شکار کردهاید، چه انسان و چه حیوان، درواقع قدرت بیشتری بر آن اعمال میکنید. یعنی ممکن است این باور وجود داشته که تیرهای شما با نگهداری آنها در مجاورت پوست شکار، به سمت طعمه هدایت میشود؟» او می فزاید : که هرودوت احتمالاً اطلاعات خود را در طول بازدید خود از اولبیا، یک مستعمره یونانی در ساحل شمالی دریای سیاه، در حدود سال 444 قبل از میلاد به دست آورده است.
کانلیف میگوید: «او در آنجا با افراد زیادی صحبت میکرد و داستانهای مختلفی را انتخاب میکرد که آنها را به هم پیوند میداد. در نتیجه، آنچه هرودوت گزارش کرد احتمالاً درست بود – اما ممکن است همه سکاها همیشه رویههای مشابهی نداشته باشند.
اقوام جنگجو
هرودوت تقریباً یک کتاب کامل از تاریخ نه جلدی خود را به سکاها که در قرن پنجم پیش از میلاد از معاصران او بودند، اختصاص داد و آنها را به عنوان چادرنشینان ساکن در سرزمین های شمال دریای سیاه توصیف کرد. با این حال، شواهد باستانشناسی برای سکاها و گروههای عشایری مرتبط در سراسر استپ اوراسیا از اوکراین تا غرب چین یافت شده است.
باستان شناسی Guido Gnecchi Ruscone از موسسه ماکس پلانک برای انسان شناسی تکاملی در لایپزیگ، آلمان، که در مورد سکاها مطالعه کرده است اما در آخرین تحقیقات شرکت نداشته است، می گوید که به نظر می رسد آنها از کوه های آلتای در شرق قزاقستان در حدود 900 سال قبل از میلاد سرچشمه گرفته اند.
مورخ یونانی خاطرنشان کرد که سکاها به خاطر شیوه های جنگجویانه خود مشهور بودند و کمان های کوتاه – هم برای جنگ و هم برای شکار – یکی از ویژگی های مهم زندگی سکاها بود.

پدر تاریخ، پدر دروغ
هرودوت که اغلب به عنوان “پدر تاریخ” از آن یاد می شود، به دلیل گنجاندن داستان های گزاف در گزارش های خود، توسط محققان کلاسیک به عنوان “پدر دروغ” نیز شناخته شد. این داستانها شامل توصیف مورچههای جوینده طلا به اندازه روباه، مارهای بالدار و نژاد عجیب اروپاییهای یکچشم بود که طلا را از گریفین میدزدند.
با این حال، به گفته کارولین دیوالد، استاد برجسته مطالعات کلاسیک در کالج بارد که در این مطالعه شرکت نداشت،کشف اخیر گفته های هرودوت را تایید می کند . این اکتشاف برای اثبات هرودوت و اعتبار او به عنوان یک مورخ مهم است.

به عنوان مثال، دیوالد، ویراستار مجله کمبریج در خصوص هرودوت و نسخه های مختلف تاریخ، پژوهش هایی را برجسته می کند که نشان می دهد تصویر مشهور هرودوت از مورچه های جوینده طلا ممکن است از واژه فارسی مارموت ها نشات گرفته باشد. گفته می شود که این مارمولک ها گاهی در کوهپایه های هیمالیا خاک طلا را کشف می کردند.
در یک مثال جذاب دیگر، باستان شناسان بقایای یک کشتی را در یک بندر باستانی مصر کشف کردند که کاملا با توصیف هرودوت از ساخت منحصر به فرد چنین کشتی هایی مطابقت داشت. علاوه بر این، کشف شاهدانه در مقبره های سکاها می تواند به طور بالقوه شرح هرودوت از مراسمی را توضیح دهد که در آناقوام سکایی دود گیاهان را استنشاق می کردند و شادی خود را از طریق زوزه ابراز می کردند.
به گفته دیوالد، هرودوت اغلب روایت های متناقضی ارائه می کرد و همیشه آن ها را به دیگران نسبت می داد. او معتقد بود که چیزی به نام تاریخ “حقیقی” مطلق وجود ندارد که در آن تمام حقایق را بتوان به طور قطعی توجیه کرد.

















ارسال دیدگاه