کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

الواح ۴۰۰۰ ساله میخی از جادوهای باستانی پرده برداشتند!

تبلیغ
الواح ۴۰۰۰ ساله میخی از جادوهای باستانی پرده برداشتند!
رمزگشایی از یک مجموعه تازه تحلیل‌شده از الواح گلی با خط میخی با قدمت بیش از ۴۰۰۰ سال، پرتو جدیدی بر پیوند شگفت‌انگیز جادو، طبابت و قدرت سیاسی در جوامع باستانی بین‌النهرین تابانده است.

مجله اینترنتی باستان‌ شناس | این یافته‌ها همچنین سرنخ‌های کمیابی از ریشه‌های تاریخی پهلوان افسانه‌ای، «گیلگمش»، به دست می‌دهند.

پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ و موزه ملی دانمارک، نخستین مطالعه جامع و دیجیتالی‌سازی این آرشیو نادیده گرفته‌شده از الواح گلی مکتوب را به پایان رسانده‌اند. نتایج این پژوهش که بخشی از پروژه «گنجینه‌های پنهان» (Hidden Treasures) است، از یک دنیای متنی فوق‌العاده متنوع پرده برمی‌دارد؛ از آیین‌های ضد جادوگری و افسون‌های شفابخش گرفته تا فهرست پادشاهان و حتی چیزی که به نظر می‌رسد یکی از قدیمی‌ترین رسیدهای آبجو در تاریخ باشد!

اما در میان تمام این یافته‌ها، این متون جادویی هستند که به دلیل اهمیت فرهنگی و سیاسی خود، پس از هزاران سال محافظت در دل گل، توجه همگان را به خود جلب کرده‌اند.

جادوی باستان؛ ابزاری در خدمت سیاست و حکومتداری

محققان موزه ملی دانمارک و دانشگاه کپنهاگ مجموعه بزرگی از لوح‌های خط میخی را تجزیه و تحلیل، شناسایی و دیجیتالی کرده‌اند. منبع: ترولز پانک آربول

الواح تازه مطالعه‌شده تأکید می‌کنند که جادو در بین‌النهرین باستان، امری حاشیه‌ای یا صرفاً یک فولکلور عامیانه نبوده است؛ بلکه دانش نهادینه‌شده‌ای بود که عمیقاً با ساختار حکومت و ایدئولوژی شاهان گره خورده بود.

یکی از خیره‌کننده‌ترین کشفیات، لوحی مربوط به یک آیین ضد جادوگری است که از شهر باستانی «حماه» (Hama) در سوریه امروزی به دست آمده است. این متن که قدمت آن به اوایل هزاره اول پیش از میلاد بازمی‌گردد، مراسمی پیچیده و طولانی (به مدت یک شب کامل) را توصیف می‌کند که برای محافظت از حاکمان در برابر تهدیدات نامریی طراحی شده بود.

به گفته «تروئلس پانک آربول»، متخصص فرهنگ و زبان آسورلوژی، این آیین شامل نابودی نمادین دشمنان از طریق رفتارهای هماهنگ‌شده بود: مجسمه‌های کوچکی از موم و گل در حین تلاوت افسون‌های مشخص توسط یک «جن‌گیر» یا «دفع‌کننده ارواح خبیثه» سوزانده می‌شدند. این افسون‌ها بداهه‌گویی نبودند، بلکه از یک فرمول دقیق پیروی می‌کردند که نشان‌دهنده یک سنت آیینی استاندارد و مدون است.

هدف این مراسم فراتر از حفاظت شخصی شاه بود؛ این مناسک به دنبال تثبیت اقتدار سیاسی، دفع بدبختی و خنثی کردن خطرات ماوراءالطبیعه‌ای بودند که می‌توانستند پایه‌های حکومت یک پادشاه را سست کنند. این امر نشان‌دهنده جهان‌بینی وسیع‌تر مردم بین‌النهرین است که در آن، نظم کیهانی و ثبات سیاسی از یکدیگر تفکیک‌ناپذیر بودند. تهدید از سوی جادوگران یا نیروهای بدخواه، صرفاً یک مسئله روحی نبود، بلکه یک بحران بالقوه در کشورداری به شمار می‌رفت.

شهری در حاشیه امپراتوری، اما با دانشی شگفت‌انگیز!

آنچه الواح شهر «حماه» را بسیار بااهمیت می‌کند، موقعیت جغرافیایی آن‌هاست. حماه بر خلاف بابل یا آشور، یک مرکز فکری و علمی بزرگ نبود، با این حال متونی را در خود حفظ کرده بود که معمولاً به قلب فرهنگی بین‌النهرین پایتخت مربوط می‌شدند. این شهر در سال ۷۲۰ پیش از میلاد توسط نیروهای آشوری ویران شد و بیشتر آرشیوهای آن احتمالاً به عنوان غنیمت جنگی برده شدند.

الواح باقی‌مانده ظاهراً در مکانی جا مانده بودند که محققان آن را به عنوان «کتابخانه یک معبد» تفسیر می‌کنند؛ مکانی که تصویری کمیاب از زندگی فکری بومی در حواشی امپراتوری را ارائه می‌دهد. وجود متون جادویی پیشرفته در چنین مکانی، فرضیات قبلی باستان‌شناسان را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که دانش تخصصی، بسیار گسترده‌تر از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد پخش شده و حتی به مناطق پیرامونی هم رسیده بوده است.

ردپای گیلگمش؛ مرز باریک میان اسطوره و واقعیت

فراتر از جادو، این مجموعه شامل نسخه‌ای از «فهرست پادشاهان» نیز هست؛ سندی که با ثبت نام پادشاهان دوران افسانه‌ای و تاریخی، اسطوره و تاریخ را به هم پیوند می‌زند.

این فهرست‌ها از مهم‌ترین سنت‌های متنی در بین‌النهرین باستان هستند. آن‌ها تبار پادشاهان را به دوران قبل از «طوفان بزرگ» (نوح) می‌رسانند. نکته کلیدی اینجاست که در فهرست‌های مشابه، نام «گیلگمش» — پادشاه نیمه‌افسانه‌ای اوروک و شخصیت اصلی حماسه معروف گیلگمش — دیده می‌شود.

لوح تازه شناسایی‌شده به نظر می‌رسد یک نسخه تمرینی مدرسه‌ای باشد که احتمالاً در آموزش کاتبان کاربرد داشته است. اهمیت آن در این است که تأیید می‌کند چنین فهرست‌هایی از پادشاهان، به طور فعال آموزش داده و مطالعه می‌شدند. برای مورخان، این یک مدرک غیرمستقیم است که نشان می‌دهد حاکمانی مانند گیلگمش ممکن است واقعاً یک ریشه تاریخی و واقعی داشته بوده باشند؛ چرا که دانشمندان باستان خودِ این شخصیت‌ها را نه به عنوان اسطوره محض، بلکه به عنوان بخشی از یک روایت تاریخی پیوسته در نظر می‌گرفتند.

خط، قدرت و زندگی روزمره

این مجموعه بزرگ به خوبی نشان می‌دهد که چگونه خط میخی به عنوان ستون فقرات نخستین جوامع پیشرفته عمل می‌کرده است. خط میخی که بیش از ۵۰۰۰ سال پیش در بین‌النهرین توسعه یافت، مدیریت اقتصادها و تشکیلات اداری پیچیده را ممکن ساخت. الواح تحلیل‌شده در این پروژه بازتاب‌دهنده این نقش دوگانه هستند: پیوند امر قدسی (کیهانی) و امر عرفی (روزمره).

پژوهشگران در کنار متون جادویی و سلطنتی، موارد زیر را نیز شناسایی کرده‌اند:

  • اسناد اداری: برای ردیابی کالاها و کارکنان.
  • نامه‌ها: مکاتبات میان رهبران منطقه‌ای و پادشاهان آشوری.
  • نسخه‌های پزشکی: ترکیبی از درمان‌های تجربی و عناصر آیینی.
  • رسید آبجو: سندی گلی که معامله آبجو را ثبت کرده و شاهدی بر دقت بوروکراتیک (اداری) آن دوران است.

احیای یک آرشیو خاموش

برای بیش از یک قرن، این الواح بدون اینکه مطالعه چندانی روی آن‌ها صورت بگیرد، در مجموعه‌های موزه خاک می‌خوردند. اکنون دیجیتالی شدن آن‌ها یک نقطه عطف است. پروژه «گنجینه‌های پنهان» به سرپرستی دانشمندانی چون «نیکول بریش» و «آن هاسلوند هانسن»، این آرشیو خفته را به یک منبع پژوهشی زنده و قابل دسترس تبدیل کرده است.

با بازگرداندن این متون به زیر نور علم، محققان تنها در حال رمزگشایی از زبان‌های باستانی نیستند؛ آن‌ها در حال بازسازی این مفهوم هستند که تمدن‌های اولیه چگونه قدرت، سرنوشت و تعادل شکننده میان جهان مرئی و نامرئی را درک می‌کردند. مرز میان اسطوره و تاریخ هرگز صلب و سخت نبوده، بلکه بارها روی همین الواح گلی — که اکنون پس از هزاران سال سالم باقی مانده‌اند — نوشته، پاک و دوباره بازنویسی شده است.

یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه