کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:
مدارک باستانی رومی؛ شواهدی نادر از وجود عیسی مسیح فراتر از کتاب مقدس

مسیح در اسناد باستانی روم

تبلیغ
مسیح در اسناد باستانی روم
نوشته‌های باستانی رومی و یهودی بار دیگر توجه کارشناسان را به خود جلب کرده‌اند؛ چرا که این متون به یکی از چالش‌برانگیزترین پرسش‌های تاریخ پاسخ می‌دهند: آیا عیسی ناصری به عنوان یک شخص واقعی در تاریخ وجود داشته است؟

مجله اینترنتی باستان‌شناس | برای بیشتر تاریخ‌نگاران، پاسخ به این پرسش جنجالی نیست. مسئله دشوارتر برای آن‌ها این نیست که آیا عیسی وجود داشته یا خیر، بلکه این است که از طریق منابعی به‌جز عهد جدید (کتاب مقدس مسیحیان)، چه اطلاعاتی می‌توان درباره او به دست آورد. دقیقاً به همین دلیل است که نوشته‌های دو نویسنده باستان، یعنی تاسیتوس (مورخ رومی) و فلاویوس ژوزفوس (مورخ یهودی)، همچنان در صدر این مباحث قرار دارند. هیچ‌یک از این دو نفر مسیحی نبودند و هیچ‌کدام قصد دفاع از اناجیل را نداشتند؛ با این حال، هر دو اشاراتی را ثبت کرده‌اند که عیسی را در بستر تاریخی یهودیه قرن اول میلادی قرار می‌دهد و مرگ او را به مقامات رومی پیوند می‌زند.

مورخ رومی که با مسیحیان دشمنی داشت

تاسیتوس، یکی از برجسته‌ترین و محترم‌ترین مورخان روم باستان، کتاب خود به نام سالنامه (Annals) را در حدود سال ۱۱۶ میلادی به رشته تحریر درآورد. او در بخشی از کتاب که به واکنش امپراتور نرون به آتش‌سوزی بزرگ رم در سال ۶۴ میلادی اختصاص دارد، توضیح می‌دهد که چگونه نرون گناه این فاجعه را به گردن گروهی انداخت که به «مسیحیان» معروف بودند.

تاسیتوس ریشه نام آن‌ها را به شخصی به نام «کریستوس» (مسیح) نسبت می‌دهد که به گفته او، در دوران حکومت امپراتور تیبریوس و به دست پنطیوس پیلاطس، فرماندار رومی یهودیه، اعدام شده بود.

نسخه خطی سالنامه تاسیتوس (Codex Mediceus 68 II). Source: Wikimedia Commons – Wikimedia.org

اهمیت این بخش از نوشته‌های تاسیتوس، تا حدودی به لحن صریح او بازمی‌گردد. تاسیتوس هیچ همدلی یا علاقه‌ای به مسیحیان نداشت؛ او این جنبش را با تحقیر می‌نگریست و آن را یک «خرافه خطرناک» توصیف می‌کرد. همین خصومت و نگاه منفی اتفاقاً ارزش این سند را برای تاریخ‌نگاران دوچندان می‌کند؛ زیرا نشان می‌دهد تاسیتوس برای حمایت از باورهای مسیحیان، حرف‌های آن‌ها را تکرار نمی‌کرده، بلکه صرفاً در حال توضیح ریشه و منشأ گروهی بوده که از آن‌ها متنفر بوده است.

یادداشت کوتاه او با چندین نکته کلیدی در عهد جدید همخوانی دارد: عیسی با آغاز جنبش مسیحیت مرتبط بوده، به دست مقامات رومی اعدام شده و مرگ او در دوران فرمانداری پنطیوس پیلاطس (که بین سال‌های ۲۶ تا ۳۶ میلادی بر یهودیه حکومت می‌کرد) رخ داده است.

ژوزفوس و برادر عیسی

دومین منبع کلیدی، فلاویوس ژوزفوس است؛ کاهن، اشراف‌زاده و مورخ یهودی که تنها چند سال پس از مصلوب شدن عیسی متولد شد. ژوزفوس در دوران نخستین شورش یهودیان علیه روم زندگی کرد و بعدها در درگاه امپراتوری فلاویان زیر سایه حمایت آن‌ها به نوشتن تاریخ پرداخت.

او در کتاب عاديات یهود (Jewish Antiquities) به اعدام یعقوب (جیمز)، یکی از رهبران کلیسای اولیه اورشلیم اشاره می‌کند. ژوزفوس برای مشخص کردن اینکه دقیقاً کدام یعقوب مد نظر اوست، از این عبارت استفاده می‌کند: «یعقوب، برادر عیسی، معروف به مسیح.»

نسخه‌ای متعلق به قرن پانزدهم از متن شهادت فلاویان (Testimonium Flavianum). Source: The BAS Library – Biblical Archaeology Society

این جمله بسیار کوتاه و تقریباً گذراست، اما دقیقاً به همین دلیل پژوهشگران آن را سندی بسیار محکم می‌دانند. عیسی موضوع اصلی آن بخش از متن نیست؛ نام او تنها به این دلیل آمده که ژوزفوس نیاز داشته هویت یعقوب را به‌طور دقیق‌تری روشن کند. از آنجا که هر دو نام «یعقوب» و «عیسی» در قرن اول میلادی در یهودیه بسیار رایج بودند، عبارت «معروف به مسیح» به تمایز این عیسی از دیگران کمک می‌کرد.

از نظر بسیاری از مورخان، این اشاره گذرا و عادی هیچ توجیهی ندارد مگر اینکه ژوزفوس و خوانندگانش همگی عیسی را به عنوان یک شخصیت واقعی در تاریخ معاصر یهود می‌شناختند.

متن طولانی‌تر و چالش‌برانگیز ژوزفوس

کتاب ژوزفوس حاوی بخش طولانی‌تری درباره عیسی نیز هست که اصطلاحاً به آن شهادت فلاویان (Testimonium Flavianum) می‌گویند. این متن در نسخه‌های یونانی باقی‌مانده، عیسی را مردی دانا، یک معلم، موضوع اتهامات رهبران یهودی و فردی محکوم به مصلوب شدن توسط پیلاطس توصیف می‌کند.

اما مشکل اینجاست که بخش‌هایی از این متن بیش از حد رنگ و بوی مسیحی دارد و بعید است از قلم خود ژوزفوس (که یک مورخ یهودی پایبند به سنت‌ها بود) جاری شده باشد؛ به‌ویژه جملاتی که صراحتاً عیسی را همان «مسیح موعود» معرفی می‌کنند یا با زبان الهیاتی به رستاخیز او اشاره دارند. از آنجا که ژوزفوس تا پایان عمر یک مورخ یهودی ماند که برای مخاطبان رومی می‌نوشت، بیشتر پژوهشگران کل این متن را به شکل فعلی آن اصیل نمی‌دانند.

دیدگاه رایج و محتاطانه‌تر این است که ژوزفوس احتمالاً یک گزارش اولیه و ساده درباره عیسی نوشته بود، اما بعدها کاتبان مسیحی در طول قرون متمادی، عباراتی را به آن افزوده یا بخش‌هایی از آن را تغییر داده‌اند. با این حال، بسیاری از محققان بر این باورند که حتی پس از حذف این افزودنی‌های مشکوک، هسته اصلی متن همچنان به یک عیسی تاریخی اشاره دارد که به عنوان معلم شناخته می‌شد، پیروانی داشت و در زمان پیلاطس اعدام شد.

این منابع چه چیزی را اثبات می‌کنند و چه چیزی را نه؟

تاسیتوس و ژوزفوس ادعاهای الهیاتی درباره عیسی را اثبات نمی‌کنند. آن‌ها به بحث‌های مربوط به معجزات، رستاخیز یا آموزه‌های دینی مسیحیت خاتمه نمی‌دهند؛ چرا که اساساً اسناد تاریخی باستانی چنین کارکردی ندارند.

آنچه این اسناد ارائه می‌دهند، سندی محدودتر اما از نظر تاریخی بسیار حیاتی است: آن‌ها نشان می‌دهند که عیسی فراتر از متون مذهبی مسیحی نیز شناخته‌شده بوده، نام او با پیدایش یک جنبش مذهبی جدید گره خورده بوده و اعدام او به دست رومی‌ها در حدود یک قرن پس از مرگش، توسط نویسندگان غیرمسیحی ثبت و یادآوری شده است.

نویسندگان باستانی دیگری نظیر لوسیان سمیساطی، پلینی جوان و احتمالاً سوئتونیوس نیز به مسیحیان اولیه یا شخص مسیح با لحنی خصمانه یا تحقیرآمیز اشاره کرده‌اند. گرچه این اشارات معمولاً نسبت به نوشته‌های تاسیتوس و ژوزفوس کم‌رنگ‌تر و غیرمستقیم‌تر هستند، اما به تکمیل این تصویر کمک می‌کنند که این جنبش تا قرن دوم میلادی از یهودیه به رم و فراتر از آن گسترش یافته بود.

شاید گویاترین نکته این باشد: منتقدان باستانی مسیحیت به شیوه‌های مختلفی به عیسی حمله می‌کردند؛ برخی او را به فریب‌کاری، جادوگری یا ترویج آموزه‌های دروغین متهم می‌کردند، اما در میان تمام اسناد باقی‌مانده از باستان، مخالفان هرگز ادعا نکردند که عیسی اصلاً وجود خارجی نداشته است.

این سکوت تاریخی بسیار معنادار است. در دنیایی که ادعاهای مذهبی رقیب به شدت و با تهاجم به چالش کشیده می‌شد، انکار اصل وجود عیسی می‌توانست ساده‌ترین و قوی‌ترین استدلال علیه مسیحیان باشد. اما منتقدان یهودی، رومی و مشرک همگی با او به عنوان یک شخصیت واقعی برخورد کردند، حتی زمانی که باورهای پیروانش را به طور کامل رد می‌کردند.

برای تاریخ‌نگاران، این مسئله شواهد به دست آمده از تاسیتوس و ژوزفوس را بسیار ارزشمند می‌کند. این مدارک هرگز ایمان را به باستان‌شناسی تبدیل نمی‌کنند و نیاز به عهد جدید را به عنوان یک منبع از بین نمی‌برند، اما عیسی ناصری را به طور محکم در دنیای مستند یهودیهِ تحت حکومت روم قرار می‌دهند؛ جایی که خاطره، سیاست و ایمان برای اولین بار یکی از تأثیرگذارترین جنبش‌های تاریخ را شکل دادند.

یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه