مجله اینترنتی باستانشناس | ااین ویلای باستانی در جریان بررسیهای «سرپرستی ویژه باستانشناسی رم» (Soprintendenza Speciale di Roma) وابسته به وزارت فرهنگ ایتالیا کشف شد. این عملیات پس از دریافت گزارشهایی مبنی بر حفاریهای غیرمجاز و مخفیانه در زمینهای متعلق به منطقه «لاتزیو» در غرب رم آغاز گردید. این محوطه باستانی در منطقه «قلعه دی گوئیدو» واقع شده که در روزگار باستان به سکونتگاه و املاک امپراتوری «لوریوم» در امتداد جاده مشهور «ویا آورلیا» متصل بوده است.
دکتر «آلیسیا کونتینو»، باستانشناسی که مدیریت علمی این پروژه را بر عهده دارد، میگوید آنچه به عنوان یک واکنش اضطراری برای نجات سایت از دست غارتگران میراث فرهنگی آغاز شد، اکنون به آشکار شدن بخشهایی از یک ویلای بزرگ و اعیانی در حومه شهر منجر شده است.
از حفاریهای غیرمجاز تا نجات آثار باستانی

پرونده این محوطه از اواسط فوریه ۲۰۲۶ و با گزارش پلیس متروپولیتن رم درباره حفاریهای غیرمجاز باز شد. بلافاصله یگان حفاظت از میراث فرهنگی کارابینیری (پلیس ایتالیا) وارد عمل شد و محوطه را تحت نظارت و حصارکشی قرار داد.
اگرچه ماشینآلات قاچاقچیان آسیبهای جدی به سازههای باستانی وارد کرده و کانالهای عمیقی در سایت حفر کرده بودند، اما باستانشناسان تهدید را به فرصت تبدیل کردند. آنها به جای اکتفا به بررسی قضایی، یک کاوش نجاتبخشی کنترلشده را آغاز نمودند تا دیوارهای باستانی و کفپوشها را تثبیت و مستندسازی کنند.
«الساندرو جولی»، وزیر فرهنگ ایتالیا، با تقدیر از سرعت عمل نیروهای امنیتی و کارشناسان گفت: «این مداخله سریع نه تنها جلوی یک غارت بزرگ را گرفت، بلکه بقایای یکی از مهمترین ویلاهای دوران امپراتوری را در قلب حومه رم به تصویر کشید.»
تالارهای خیرهکننده و دیوارهای رنگین

کاوشهای اولیه تاکنون یک هشتی ورودی بسیار بزرگ (آتریوم)، اتاقهای تزئینشده و فضاهایی با کاربریهای مختلف را نمایان کرده است. ورودی ویلا حول یک «امپلوویوم» (حوضچه مرکزی در معماری رومی برای جمعآوری آب باران) سازماندهی شده بود.
اطراف این حوضچه با موزاییکهایی با نقوش هندسی و گیاهی تزئین شده است. استفاده از کاشیهای سیاه، قطعات مرمرین چندرنگ و یک آستانه بزرگ با بافتهای زنجیرهای، گواهی بر اشرافی بودن و ظرافت بالای این اقامتگاه دارد. همچنین بقایای نقاشیهای دیواری با رنگهای سرخ، زرد و لایههای آبی همراه با فیگورهای انسانی و طرحهای گیاهی نشان میدهد که این کاخ پس از متروکه شدن در دوران باستان، فرو ریخته است.
علاوه بر بخشهای مجلل، کشف یک حوضچه اندود شده با ملات ضدآب (cocciopesto) و فضاهای مجاور آن نشان میدهد که این مکان صرفاً یک ویلای تفریحی نبوده، بلکه مانند بسیاری از ویلاهای رومی، زندگی اشرافی با مدیریت زمین، تولید غذا و منابع روستایی در آمیخته بوده است.
مجسمه مرمرین مرموز در قلب حوضچه

یکی از باارزشترین یافتههای این کاوش، مجسمه مرمری سفیدی به ارتفاع حدود ۸۰ سانتیمتر است که از داخل حوضچه مرکزی کشف شد. این پیکره، مردی بالغ و ریشدار را نشان میدهد که تونییک کوتاهی به تن دارد و سبدی حاوی میوه و پرندگان را روی شانه خود حمل میکند.
بررسیهای اولیه حاکی از آن است که این مجسمه احتمالاً «سیلوانوس» (Silvanus)، ایزد رومی مزارع، جنگلها و حامی باروری و کشاورزی است. اگرچه فرضیههای دیگری مانند حضور یک «سیلنوس» (از همراهان دیونیسوس) یا یک چوپان نیز مطرح است، اما نمادهای روستایی این مجسمه کاملاً با بافت کشاورزی و حومهای این ویلا همخوانی دارد.
لوریوم؛ قلمرو مورد علاقه امپراتوران روم

موقعیت جغرافیایی این کشف، اهمیت تاریخی آن را دوچندان میکند. «قلعه دی گوئیدو» در محدوده «لوریوم» باستان قرار دارد؛ منطقهای که منابع تاریخی آن را به املاک شخصی امپراتور «آنتونینوس پیوس» مرتبط میدانند. این امپراتور بخشی از جوانی خود را در اینجا گذراند، بعدها کاخی در آن ساخت و در سال ۱۶۱ میلادی نیز در همین منطقه درگذشت. امپراتوران دیگری چون «هادریان» و «مارکوس آورلیوس» نیز با این منطقه در ارتباط بودهاند.
کارشناسان تخمین میزنند که ساخت این ویلا از نیمه اول قرن اول میلادی (دوران شکوفایی موزاییککاری در روم) آغاز شده و احتمالاً در قرن سوم میلادی، با کاهش توجه امپراتوری به این منطقه، به تدریج متروکه شده است.
قرار است «سرپرستی ویژه باستانشناسی رم» در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶، از طریق برگزاری دو تور پیادهروی باستانشناسی رایگان، این کشف بزرگ و روند مرمت موزاییکهای آن را برای اولین بار به عموم مردم و علاقهمندان معرفی کند.

















ارسال دیدگاه