سفر در باستان: سفر در روم باستان چگونه بود؟

برای رومیان باستان سفر به مسافت های طولانی در سراسر اروپا غیرمعمول نبود. در واقع در زمان امپراتوری روم، رم دارای یک شبکه جاده ای باورنکردنی بود که از شمال انگلستان تا جنوب مصر امتداد داشت.

مجله اینترنتی باستان شناس : رم دارای شبکه جاده ای گسترده ای بود که از شمال انگلستان تا جنوب مصر را در بر می گرفت و 53000 مایل (85000 کیلومتر) جاده های سنگفرش شده را پوشش می داد. این جاده ها به دلیل قابلیت اطمینان و دوام خود شهرت داشتند و برای قرن ها پس از سقوط امپراتوری، مسیرهای اصلی حمل و نقل در اروپا باقی ماندند. برخی از محققان معتقدند که جاده‌های رومی با توجه به طول عمر و حداقل نیازهای نگهداری، قابل اعتمادتر از جاده‌های مدرن بودند.

سفر رومی از طریق جاده

برخلاف امروز، سفر با جاده بسیار کند و… خسته کننده بود! به عنوان مثال، طبق گفته ORBIS، نقشه های روم باستان که توسط دانشگاه استنفورد توسعه داده شده ، سفر از رم به ناپل بیش از ۶ روز زمان می برد. در مقایسه، با سفر با خودرو از رم به ناپل که حدود دو ساعت و ۲۰ دقیقه طول می کشد.

در روم باستان، مردم عادی با کالسکه هایی بنام ریدا ، که مجهز به چهار چرخ چوبی پر سر و صدا، چند نیمکت چوبی برای مسافران، و سقفی پوشیده یا روباز بود سفر می کردند. این وسیله حمل و نقل باستانی توسط بیش از چهار اسب یا قاطر کشیده می شد. ریدا حکم اتوبوس امروزی را داشت و طبق قوانین روم باستان حداکثر باری که برای حمل با این وسیله مجاز بود 1000 لیتر، تقریباً حدود 300 کیلوگرم بود.

ثروتمندان در روم باستان ، از کالسکه ای بنام کارپنتوم که اساساً لیموزین زمان خود بود، برای سفر استفاده می کردند. این کالسکه مجلل توسط اسب‌های متعددی کشیده می‌شد، دارای چهار چرخ، سقف چوبی قوس دار، صندلی های نرم مخملی و حتی نوعی تخت برای راحتی بیشتر بود.

رومیان وسیله حمل و نقل دیگری داشتند که شبیه کامیون های امروزی ما بود:پلوستروم.

پلوستروم می توانست بارهای سنگین را حمل کند، تخته ای چوبی با چهار چرخ ضخیم داشت و توسط دو گاو نر کشیده می شد. بسیار کند بود و می توانست تنها حدود 10 تا 15 مایل (تقریباً 15 تا 25 کیلومتر) در روز سفر کند.

کارآمدترین روش حمل و نقل از رم به ناپل در دوران باستان از طریق کورسوس پابلیکوس بود، «راه عمومی» پیک و سرویس حمل و نقل امپراتوری روم، که بعداً توسط امپراتوری بیزانس استفاده شد. این سرویس پستی دولتی نیازهای حمل و نقل مقامات دولتی مانند قضات و پرسنل نظامی را تامین می کرد. برای استفاده از این سرویس، افراد ملزم به دریافت گواهینامه صادر شده توسط امپراتور بودند.

یک سری ایستگاه با اسب های تازه و سریع در فواصل منظم کوتاه (تقریبا ۸ مایل یا ۱۲ کیلومتر)در طول سیستم های جاده ای اصلی ساخته شدند. تخمین ها در مورد سرعت حرکت فرد با استفاده از راه عمومی متفاوت است. یک مطالعه توسط ای. ام. رمزی در “سرعت پست امپراتوری روم” (مجله مطالعات رومی)تخمین می زند که یک سفر معمولی با سرعت ۴۱ تا ۶۴ مایل در روز (۶۶ تا ۱۰۳ کیلومتر در روز)انجام شده است. بنابراین، سفر از رم به ناپل با استفاده از این سرویس تقریبا دو روز طول می کشید.

کالسکه‌های رومی به دلیل چرخ‌های نعل‌بندی‌شان، سر و صدای زیادی ایجاد می‌کردند. به همین دلیل آنها را در طول روز از شهرهای بزرگ رومی و اطراف آنها منع می کردند.خوشبختانه، جاده‌های رومی ایستگاه‌هایی به نام mansiones (در زبان لاتین به معنای اقامتگاه) داشتند که رومیان باستان می‌توانستند در آن استراحت کنند. این اقامتگاه ها معادل استراحتگاه‌های بزرگراه امروزی ما بودند. آن‌ها گاهی رستوران‌ها و پانسیون‌هایی داشتند که رومی‌ها می‌توانستند بنوشند، بخورند و بخوابند. آنها توسط امپراتوری در فواصل منظم معمولاً به فاصله 15 تا 20 مایل (حدود 25 تا 30 کیلومتر) ساخته می شدند.رفت و آمد در این اقامت ها زیاد بود. جاده های اصلی رومی نیز مانند بزرگراه های مدرن ما عوارضی داشتند. این عوارضی ها اغلب بر روی پل ها (درست مانند امروز) یا در دروازه های شهر قرار داشت.

سفر با دریا و رودخانه

در روم باستان هیچ کشتی مسافربری یا کشتی تفریحی وجود نداشت. اما گردشگران وجود داشتند. در واقع مسافرت فقط به خاطر تفریح و بازدید از مکان ها و دوستان جدید برای رومی های ثروتمند غیرمعمول نبود. رومیان باید سوار کشتی تجاری می شدند. آن ها ابتدا باید یک کشتی پیدا می کردند، سپس موافقت کاپیتان را می گرفتند و با او مذاکره می کردند. تعداد زیادی کشتی تجاری در مسیرهای منظم مدیترانه حرکت می کردند. پیدا کردن یک کشتی که به مقصدی خاص مثلا در یونان یا مصر سفر می کند، در یک زمان و تاریخ خاص چندان دشوار نبود.

رومی ها روی عرشه کشتی می ماندند و گاهی اوقات صدها نفر روی عرشه بودند. آنها وسایل خود را از جمله غذا، پتو، تشک، یا حتی چادر برای خوابیدن را به داخل کشتی می آوردند. بعضی از کشتی های بازرگانی کابین هایی در عقب داشتند که تنها می توانست ثروتمندترین رومیان را در خود جای دهد. شایان ذکر است که رومی های بسیار ثروتمند می توانستند مالک کشتی های خود باشند، درست مانند افراد ثروتمندی که امروزه صاحب قایق های تفریحی بزرگ هستند. جالب است که قانون رومی سناتورها را از داشتن کشتی هایی که قادر به حمل بیش از ۳۰۰ کوزه آمفورا باشند منع می کرد چرا که از این کشتی ها می شد برای تجارت کالا نیز استفاده کرد.

سفر با کشتی، حتی در مقایسه با استانداردهای امروزی، چندان کند نبود. به عنوان مثال، رفتن از بریندیسیوم در ایتالیا به پاترای در یونان بیش از سه روز طول می کشید، در حالی که این مسافت در زمان حال حدود یک روز است. رومیان نیز می توانستند تنها در چند روز از ایتالیا به مصر سفر کنند. ناوبری تجاری در طول چهار ماه زمستان در مدیترانه به حالت تعلیق درمی آمد. به این کار کلوسوم مادیان می گفتند. دریا برای کشتی های تجاری بسیار خطرناک بود. بنابراین، سفر از طریق دریا در طول زمستان تقریبا غیرممکن بود و رومی ها تنها می توانستند از طریق جاده سفر کنند. همچنین رودخانه های قابل کشتیرانی زیادی وجود داشتند که حتی در ماه های زمستان برای حمل کالا و مسافر مورد استفاده قرار می گرفتند.

سفر در زمان رومیان باستان قطعا به اندازه امروز راحت نبود. با این حال، به لطف شبکه جاده ای توسعه یافته روم با سیستم ایستگاه های راه و خطوط کشتی منظم در مدیترانه، سفر بسیار آسان بود. و رومی ها خیلی سفر می کردند!