انسانهای باستانی در آخرین عصر یخبندان به قدری توانمند بودند که برخلاف گونههای دیگر، نیازی به مهاجرت نداشتند!
مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس جدیدترین مطالعات صورت گرفته، انسانها در آخرین عصر یخبندان، به روشی مشابه با گرگها و خرسها، سازگار شدند. این نتایج، نظریههای پیشین در مورد چگونگی و مکان زندگی اجداد ما در این دوره از یخبندان را به چالش میکشد!
مطالعات پیشین، نشان دادند که انسانهای مدرن در اوج آخرین عصر یخبندان، میبایست ناچاراً به جنوب اروپا عقب نشینی کرده و در طول افزایش دمای پس از آن، به نقاط دیگر گسترش یافته باشند. اما بررسی جدید با استفاده از دادههای ژنتیکی برای اولینبار نشان میدهد که حداقل برخی از گروههای انسانی، “برخلاف” بسیاری از حیوانات دیگر و علیرغم سازگاری بهتر در آب و هوای گرم افریقا، در اروپای مرکزی ماندگار شدند!
جمعیتهای یک گونه که در مکانهای مختلف زندگی میکنند، اغلب الگوی ژنتیکی متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند. حال باید دید که چگونه تغییرات آب و هوایی، توزیع این جمعیتهای ژنتیکی را تغییر داده است.
از نکات مهم در این بررسی این بود که محل بیشترین تنوع ژنتیکی در اروپا مشخص شود، زیرا مناطق دارای تنوع بالا که به عنوان پناهگاه شناخته میشوند، احتمالا نشان دهنده طولانیترین زمان اشغال گونهها هستند.
بر اساس دادههای ژنتیکی، بسیاری از پستانداران به پناهگاههای جنوبی و شرقی اروپا محدود شدند. اما یک الگوی متفاوت نشان میدهد که برخی از پستانداران مانند خرس قهوهای و گرگ، به طور گسترده در سراسر اروپا پراکنده بودند، بدون اینکه پناهگاه مشخصی داشته باشند!
در کمال شگفتی، این الگو شامل “انسان مدرن” نیز میشد! نئاندرتالها در این زمان، چندین هزار سال است که منقرض شدهاند.
در حال حاضر دقیقا مشخص نیست که چرا انسانهای باستانی به جای زندگی در مناطق گرمتر، این آب و هوای سرد و خشن را انتخاب کردند. اما به نظر میرسد در شرایطی که سایر حیوانات به پناهگاهها پناه میبردند، آنها قادر به تحمل شرایط عصر یخبندان بودند!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه