چگونه سواستیکا، نماد باستانی خوش شانسی، به نماد نازی ها تبدیل شد؟در حالی که سواستیکا در دوران باستان نماد خوش شانسی بود، در قرن بیستم به عنوان نماد آلمان نازی معنایی تاریک به خود گرفت.
مجله اینترنتی باستان شناس : باستان شناسان قبلاً این طرح متمایز را در بسیاری از مصنوعات یافت شده در مناطق مختلف، از هند تا اروپا، از آفریقا تا چین و قاره آمریکا کشف کرده بودند. با این حال، هنگامی که آدولف هیتلر این نماد را پذیرفت، معنای صلیب شکسته برای همیشه تغییر کرد.
هنگامی که هاینریش شلیمان در سال 1868 به جزیره یونانی ایتاکا سفر کرد، یک هدف در سر داشت: یافتن شهر باستانی تروا با استفاده از ایلیاد هومر . بسیاری از مورخان معتقد بودند که این شعر حماسی ، افسانه ای بیش نیست، اما شلیمان جور دیگری می اندیشید. برای او ، ایلیاد راهنمای شهرهای گمشده دنیای باستان بود، نقشه ای که مکان های مخفی آنها را نشان می داد.
شلیمان، تاجر و باستان شناس آلمانی که ثروت خود را از طریق تجارت به دست آورده بود، چند سال بعد در اطراف دریای مدیترانه سفر کرد. او از توصیه های هومر در مورد همه چیز، از درک آداب و رسوم محلی گرفته تا درمان بیماری های جسمی، پیروی کرد و از اشعار او برای تعیین مکان های واقعی مکان های ذکر شده در شعر حماسی استفاده کرد. دی اف ایستون، کارشناس کلاسیک، در مقاله ای که در سال 1998 در مجله دنیای کلاسیک نوشت ، بیان می کند که یکی از بزرگترین نقاط قوت شلیمان علاقه عمیق او به تاریخ بود. به گفته ایستون، شلیمان می خواست جهان هومری را کشف کند و بداند که آیا این جهان وجود دارد و آیا جنگ تروآ رخ داده است یا خیر؟
شلیمان در دهه 1870 موفق به تحقق این رویا شد. این کشف او را به شهرت رساند و علاقه زیادی به هر چیزی که کشف کرد برانگیخت. او شهری را یافت که هومر از آن یاد کرده بود، اما با چیز دیگری هم مواجه شد: صلیب شکسته. این نماد بعدا برای شکل دادن به تاریخ جهان دستکاری شد.

شلیمان شهر حماسی و نماد سواستیکا را در سواحل دریای اژه ترکیه کشف کرد. او در آنجا به حفاریهایی که فرانک کالورت باستانشناس بریتانیایی در منطقه معروف به هیسارلیک هویوک آغاز کرده بود، ادامه داد.
شلیمان کار آغاز شده توسط باستان شناس بریتانیایی فرانک کالورت را با حفاری در هیسارلیک هویوک در سواحل دریای اژه ترکیه ادامه می داد. روشهای شلیمان غیر اصولی ، اما بسیار مؤثر بود. او به سرعت متوجه شد که در این منطقه لایههای مختلف فرهنگی با قدمت هزاران سال پیش وجود دارد و علاوه بر کشف تروا، ویرانههای تمدنهای قبل و بعد از آن را نیز کشف کرد. او همچنین حداقل 1800 نمونه از صلیب شکسته را در میان خردههای سفالی کشفشده و سایر مصنوعات پیدا کرد.
در طول سفر، شلیمان همچنان نماد صلیب شکسته را در بسیاری از نقاط، از تبت تا پاراگوئه تا ساحل طلایی آفریقا مشاهده کرد. با انتشار اخبار ماجراجویی های او، صلیب شکسته محبوبیت دوباره پیدا کرد. به گزارش بی بی سی، این نماد بر روی محصولات کوکاکولا، تجهیزات پیشاهنگی و حتی لباس های نظامی آمریکایی ظاهر شده است. صلیب شکسته که اغلب به عنوان نماد خوش شانسی استفاده می شد، همانطور که برای هزاران سال بوده است، اما سواستیکا با جنبشی نژاد پرستانه همراه بود: موجی از ناسیونالیسم که پس از جنگ جهانی اول سراسر آلمان را فرا گرفت و تا حدی با اعتقاد به برتری نژاد به اصطلاح آریایی تقویت شد.

ظهور ناسیونالیسم آریایی
در ابتدا، اصطلاح “آریایی” برای توصیف گروه زبانی هند و اروپایی استفاده می شد. این یک اصطلاح زبانی بود، نه یک طبقه بندی نژادی. با این حال، در اواخر قرن نوزدهم، علاقه فزاینده به اصلاح نژاد و “برتریت نژادی” باعث شد.در اواخر قرن 19 باعث شد که برخی از این اصطلاح به عنوان توصیفی از “نژاد برتر” باستانی با ارتباط آشکار با آلمان معاصر استفاده کنند. در اواسط دهه 1800، آرتور دو گوبینو، اشراف زاده فرانسوی، در اثر خود “نابرابری نژادهای انسانی”، ارتباطی بین آریاییها و آلمانیهای افسانهای برقرار کرد و ادعا کرد که آلمانیها از تبار برتر انسانهای اولیه هستند و مقدر شدهاند که دنیا را تسخیر کنند.
برای ناسیونالیست ها، یافته های حفاری شلیمان در ترکیه معنای ایدئولوژیکی جدیدی پیدا کرد. صلیب شکسته، “تنها نماد آریایی” که شلیمان معرفی کرد، به عنوان نماد برتری آنها در نظر گرفته شد. گروههای آلمانی مانند Reichshammerbund (جنبش یهودستیزی که در سال 1912 تأسیس شد) و باواریا Freikorps (نیروهای شبهنظامی که به دنبال سرنگونی جمهوری وایمار بودند) از صلیب شکسته “تازه کشف شده” برای بازتاب هویت نژادی برتر خود استفاده کردند. برای آنها اهمیتی نداشت که این نماد به طور سنتی با خوش شانسی در فرهنگ های سراسر جهان از سکونتگاه های بومیان آمریکا گرفته تا بناهای تاریخی یونانی تا آثار بودایی و هندو مرتبط است، ، یا اینکه منشأ آن نامشخص است.

گوندولین لیک مردم شناس در مجله فولکلور در سال 1997 نوشت: “زمانی که هاینریش شلیمان تزئینات صلیب شکسته را بر روی قطعات سفال را در تمام لایه های باستان شناسی در تروا کشف کرد، به عنوان شاهدی از تداوم نژادی و اینکه ساکنان منطقه همیشه آریایی بودند تلقی شد. هنگامی که ارتباط بین سواستیکا و منشأ هند و اروپایی برقرار شد، این امر به احساسات ناسیونالیستی اجازه داد تا در یک نماد جهانی منعکس شود، بنابراین به یک نماد بین آریایی ها و غیرآریاییها یا به عبارت دقیقتر هویت های غیر آلمانی و آلمانی تبدیل شد.”
چگونه سواستیکا به نماد نازی ها تبدیل شد؟
از آنجایی که سواستیکا به طور فزاینده ای با ناسیونالیسم آلمانی در هم آمیخته شد، آدولف هیتلر ، صلیب شکسته را به عنوان نماد حزب نازی در سال 1920 پذیرفت. به گفته استیون هلر، نویسنده کتاب “سواستیکا: نمادی فراتر از رستگاری؟” و «مشتهای آهنین: نامگذاری دولت توتالیتر قرن بیستم»، هیتلر به طور غریزی نیاز به نمادی به قدرتمندی چکش و داس [کمونیستی] را درک کرد، زیرا نزدیکترین دشمنان آنها بودند.
جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات هیتلر، فرمانی را در 19 مه 1933 صادر کرد و استفاده تجاری غیرمجاز از صلیب شکسته را ممنوع کرد. این نماد همچنین نقش مهمی در فیلم تبلیغاتی «پیروزی اراده» به کارگردانی لنی ریفنشتال در سال 1936 داشت. مالکوم کوین، مورخ، در کتاب خود با عنوان «ساختن نماد» خاطرنشان میکند که در فیلم ریفنشتال، زمانی که هیتلر حضور نداشت، صلیب شکسته به نماد هویت شخصی و ملی تبدیل شد، بسیار شبیه تصویر پیشوا. این نماد یونیفورم ها، پرچم ها را تزئین می کرد و حتی به عنوان یک آرایش راهپیمایی در راهپیمایی ها عمل می کرد.

معنای امروزی سواستیکا
در سالهای پس از جنگ، استفاده عمومی از سواستیکا و سلام نازیها در آلمان ممنوع شد. در حالی که استثنائاتی وجود داشت- به عنوان مثال، یک صلیب شکسته ممکن است در محیط های آموزشی استفاده شود – نمایش نماد در زمینه های ممنوع می توانست منجر به مجازات های سخت شود.
اما برخی از مورخان فکر می کنند که چنین تلاش هایی صرفاً قدرت نماد را تداوم می بخشید. امروزه، سواستیکا توسط سازمانهای برتریطلب سفیدپوست در سراسر جهان استفاده میشود. یهودی ستیزان اغلب با رنگ آمیزی این نماد بر روی کنیسه ها، مراکز اجتماعی یهودیان، زمین های بازی کودکان و حتی بناهای یادبود هولوکاست، خبرساز می شوند.
سواستیکا (به سانسکریت: स्वस्तिक) یا صلیب شکسته یا گردونه خورشید ( گردونه مهر) (گاهی به شکلِ 卐 و گاهی به شکلِ 卍) یک صلیب با شاخههای ۹۰ درجه به سمت راست یا چپ است که معمولاً با جهت افقی یا گوشههایی با زاویه ۴۵ درجه است. در شکل هندی نقطههایی در هر ربع آن قرار میدهند.سواستیکا از واژهٔ سانسکریتِ “Suvastika” مشتق شده و به معنای «هستی نیک» است. صلیب شکسته نشان بسیاری از چیزها، از جمله خورشید در آئین مهرپرستی و خوشاقبالی، سمساره و برهما در آیین هندو است.در فرهنگ هندواروپایی، این نشان بر روی اشیا یا مردم ایجاد میشد تا برای آنان شانس بیاورد. این نشان، هزاران سال متداول بودهاست. امروزه این نشان معمولاً در آثار هنری هندی و معماری کنونی و باستانی هندو و نیز در خرابههای شهر تاریخی تروآ دیده میشود. در روزگار باستان، صلیب شکسته در بین یونانیها، هیتیها، سومریها، سلتها و ایرانیها استفاده میشد.

















ارسال دیدگاه