گنجینه پریام: ثروتی طلایی از شهر افسانه ای تروا

مجله اینترنتی باستان شناس : با این حال، در قرن نوزدهم، هاینریش شلیمان، باستان شناس آلمانی، برای اثبات وجود این شهر افسانه ای تلاش کرد. شلیمان با تلاش های خود، مکان باستانی تروی در هیسارلیک را با موفقیت کشف کرد. از جمله اشیا کشف شده در هیسارلیک، «گنج پریام» بود که شلیمان معتقد بود زمانی متعلق به پادشاه تروا، پریام بوده است. امروزه هیسارلیک به عنوان شاهدی بر کشف پیشگامانه شلیمان و میراث ماندگار داستان حماسی هومر است.

کشف گنج پریام

در سال 1871، شلیمان کاوش‌هایی را در محل هیسارلیک آغاز کرد. پس از تعیین اینکه سطح معروف به تروی دوم با تروی ایلیاد مطابقت دارد، هدف بعدی او کشف گنجینه افسانه ای پریام بود. شلیمان استنباط کرد که پریام، فرمانروای تروا، احتمالاً گنج خود را در داخل شهر پنهان کرده است تا در صورت محاصره، از آن در برابر مهاجمان یونانی محافظت کند. در 31 می 1873، شلیمان با کشف گنج مورد نظر به هدف خود رسید. شلیمان به طرز عجیبی به “گنج پریام” برخورد کرد، در حالی که کنار یک سازه در قسمت جنوب غربی محوطه را ترانشه می زد به طور تصادفی با اشیای طلا روبرو شد.

گنجینه طلایی پریام

شلیمان پس از برداشتن گنج از دل زمین (اشیاء کنار هم چیده شده بودند، و شلیمان استدلال کرد که آنها یک بار در یک صندوق چوبی قرار داده شده اند که پوسیده شده است). بجز اشیاء طلا  و  نقره  ، “گنج پریام” شامل تعدادی سلاح، یک  دیگ مسی ، یک تشت کم عمق برنزی و یک کتری برنزی بود. اگرچه شلیمان گزارش می دهد که “گنج پریام” یک کشف منفرد بوده است، اما دیگران در این ادعا تردید کرده اند و معتقد بودند که این مجموعه اشیا ترکیبی است که مهمترین اشیاء آن در 31 مه 1873 کشف شده اند، در حالی که بقیه اشیاء در یک زمان دیگری کشف شده اند. و بعدا به این گنجینه اضافه شده است.

نقشه جسورانه برای در امان ماندن گنج از دست عثمانی ها

علیرغم ماهیت مرموز «گنج پریام»، مقامات عثمانی مصمم به دستیابی به آن بودند. با این حال، هاینریش شلیمان برنامه های خاص خود را داشت و راهکاری برای خارج کردن آثار باستانی از قلمرو عثمانی طراحی کرد. روشی که شلیمان استفاده کرد همچنان یک راز باقی مانده است که در طول سال ها منجر به گمانه زنی های مختلفی شده است. یکی از روایت های جالب نشان می‌دهد که سوفی، همسر شلیمان، نقش مهمی را با مخفی کردن آثار باستانی در لباس‌های زیرش برای قاچاق آن‌ها از طریق گمرکات عثمانی ایفا کرده است.

پس از آن، شلیمان با شکایت دولت عثمانی مواجه شد و به پرداخت جریمه 400 پوندی به عنوان غرامت محکوم شد. با کمال تعجب، شلیمان داوطلبانه 2000 پوند به جای آن پرداخت، که منجر به این گمانه زنی شد که ممکن است در ازای آن چیزی اضافی دریافت کرده باشد، اگرچه ماهیت دقیق این امر همچنان یک راز باقی مانده است.

یافتن خانه ای برای گنج پریام

پس از کشف “گنج پریام”، شلیمان به جستجوی یک موزه مناسب برای نمایش آثار ارزشمند پرداخت. در این میان، گنجینه ها در اقامتگاه شلیمان نگهداری می شد که باعث نگرانی شدید او شد. سرانجام، در سال 1877، اولین نمایش عمومی “گنج پریام” در موزه کنزینگتون جنوبی لندن، که اکنون به عنوان موزه ویکتوریا و آلبرت شناخته می شود،صورت گرفت. پس از چندین سال نمایش در لندن، این مجموعه در سال 1881 به برلین منتقل شد. از سال 1882 تا 1885، این آثار به طور موقت در موزه Kunstgewerbe به نمایش گذاشته شدند.

در دهه‌های بعد، «گنج پریام» در موزه قوم‌شناسی برلین اقامت داشت. اما پس از شکست آلمان نازی و پایان جنگ جهانی دوم در سال 1945، این آثار ناپدید شدند. گمان می رود که نیروهای شوروی اشغالگر برلین مسئول انتقال گنج و همچنین آثار هنری بی شمار دیگری به مسکو بوده اند. در اختیار داشتن “گنج پریام” تا سال 1993 توسط شوروی انکار شد، زمانی که برای اولین بار رسماً پذیرفت که این گنج واقعاً در روسیه است. امروز، “گنج پریام” هنوز در روسیه ساکن است. در حالی که روس‌ها این گنج را غنیمت جنگی برای جبران خسارات خود در طول جنگ جهانی دوم می‌دانند، آلمانی‌ها آن را اشیا غارت شده می‌دانند و خواستار بازگرداندن آن هستند.