گلادیاتور بودن در روم باستان کار خونینی بود، اما آیا واقعاً همه گلادیاتورها تا سر حد مرگ می جنگیدند؟
مجله اینترنتی باستان شناس : فیلم های معروف، مانند فیلم گلادیاتور محصول 2000 ، گلادیاتورهای رومی را در نبردهای خونینی به تصویر می کشند که در آن حداقل یک مبارز می میرد. اما در واقعیت، آیا واقعاً گلادیاتورها تا سر حد مرگ می جنگیدند؟
در واقع، گاهی اوقات بله، اما نه همیشه. محقق دانشگاه کالیفرنیا، آلفونسو ماناس، که گلادیاتورها را به طور گسترده مطالعه کرده است، خاطرنشان می کند که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد میزان مرگ و میر گلادیاتورها در طول زمان بسیار متفاوت بوده است.
به عنوان مثال، نقاشیهای مقبرهای متعلق به قرن چهارم قبل از میلاد در پستوم، شهری یونانی در ایتالیا که در نهایت تحت فرمانروایی روم قرار گرفت، گلادیاتورها را نشان میدهد که از زخمهای وحشتناک و کشنده ای رنج میبرند، مانند نیزههایی که به سر مخالفان خود میزنند. این نشان می دهد که بسیاری از نبردهای اولیه گلادیاتورها با مرگ یک یا هر دو مبارز خاتمه می یافتند.
پس از سال 27 قبل از میلاد، بازی های گلادیاتوری اصلاح شد و میزان مرگ و میر کاهش یافت. این اصلاحات در زمان امپراتوران آگوستوس (30 قبل از میلاد – 14 پس از میلاد) و تیبریوس (14 – 37 پس از میلاد) صورت گرفت.
ماناس میگوید: «میزان مرگ و میر در قرن اول بعد از میلاد را به یقین میدانیم: نقاشیهایی که نتایج نبردهای گلادیاتورها در پمپئی را به تصویر می کشد نشان میدهند که از هر پنج مبارزه یک نفر به مرگ بازنده ختم میشود. این میزان مرگ و میر احتمالاً در قرن دوم پس از میلاد مشابه باقی مانده است.
اگرچه بیشتر گلادیاتورها برده بودند، اما ماناس می گوید که با کاهش میزان مرگ و میر، برخی از افراد آزاد داوطلبانه انتخاب کردند که گلادیاتور شوند.
ماناس میگوید: «ما دقیقاً نمیدانیم قوانین تغییر پس از 27 قبل از میلاد چه بوده است، اما شواهد نشان میدهد که یک گلادیاتور میتوانست با انداختن سپر خود و نشان دادن انگشت اشاره خود تسلیم شود. علاوه بر این،«summa rudis»، یک داور، میتوانست قوانین را اجرا کند و در زمانی که یک گلادیاتور در شرف کشته شدن بود، مبارزه را متوقف کند.
اگر شخصی که میزبان مبارزات گلادیاتوری است اجازه می داد، بازنده می توانست بدون هیچ آسیبی مبارزه را ترک کند. با این حال، اگر میزبان اصرار داشت که گلادیاتور کشته شود، شخصی که گلادیاتور را ارائه میکرد باید مبلغ زیادی پول بپردازد.

ویرجینیا کمپبل، مدرس دانشگاه ، گفت: «مجسترها میتوانند گلادیاتورها را زمانی که میخواهند بازی برگزار کنند، از صاحبان خود استخدام کنند، و شواهدی مبنی بر چنین قراردادهای اجارهای وجود دارد. او می گوید: «اگر یک گلادیاتور به شدت مجروح یا کشته شود، قرارداد اجاره گلادیاتور تبدیل به فروش می شود و قیمت می تواند تقریباً 50 برابر قیمت اصلی قرارداد افزایش یابد.
ماناس می گوید: «به نظر می رسد این میزان مرگ و میر در قرن سوم پس از میلاد افزایش یافته است. «طعم بیشتر وحشیگری در میان مردم رایج شد، دعواها مرسوم شد که در آن بازنده اجازه درخواست بخشش را نداشت. منابع قرن سوم پس از میلاد حاکی از آن است که نیمی از تمام دعواها با مرگ بازنده به پایان رسیده است.
به گفته ماناس، این میزان بالای مرگ و میر ممکن است تا قرن چهارم پس از میلاد ادامه داشته باشد. موزاییک های تورنوا بازنده های مرده یک سری نبردهای گلادیاتورها را نشان می دهد. «بازیهای گلادیاتورها در قرن پنجم پس از میلاد رو به افول گذاشتند و مبارزاتی که باقی ماند احتمالاً منجر به مرگ نمیشد».
زندانیان بدون آموزش
همه کسانی که وارد میدان شدند گلادیاتور نبودند. گلادیاتورها آموزش دیده بودند و انتظار می رفت با دیگران بجنگند. با این حال، برخی از زندانیان آموزش ندیده بودند که محکوم به اعدام برای خوردن توسط حیوانات وحشی بودند. کمبل میگوید: این زندانیان «هیچ آموزشی نداشتند یا فقط از ابتداییترین سلاحها برخوردار بودند و انتظار میرفت که بمیرند». که اغلب منجر به مرگ زندانیان آموزش ندیده می شد.
کمپبل میگوید: «زندانیها احتمالاً با حیواناتی روبهرو میشدند که گرسنه بودند و انتظار میرفت آنها را از هم جدا کنند. “این مرگها نوعی گرم کردن برای گلادیاتورهای آموزش دیده قبل از مبارزه آنها بود.”
زندانیان نسبتاً ارزان بودند، زیرا آنها آموزش ندیده بودند و اسلحه کمی داشتند. «این طعمه های نسبتاً ارزان نه تنها برای سرگرمی های مرگبار بود، بلکه عمل قرار دادن زندانیان در صحنه به عنوان نوعی فرآیند بازدارنده تلقی می شد – مرتکب جرم نشوید وگرنه ممکن است شما را به اینجا بیاورند.

















ارسال دیدگاه