مردان و زنان در شهر باستانی چاتال هویوک موقعیت برابر داشتند

مشرف به دشت قونیه در ترکیه، شهر باستانی قابل توجه و منحصر به فرد چاتال هویوک ، بزرگترین و بهترین مکان حفظ شده دوران نوسنگی که تا به امروز یافت شده است، قرار دارد. در زمانی که بیشتر مردم جهان شکارچی-گردآورنده بودند، چاتال هویوک شهری شلوغ با 10000 نفر جمعیت بود.

مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس گزارش Hurriyet Daily News در سال 2014 ، باستان شناسان به بینش های جدیدی در مورد این شهر باستانی دست یافته اند زیرا کار کاوش های بیشتر نشان می دهد که جامعه چاتال هویوک مکانی برای برابری جنسیتی بوده است، جایی که مردان و زنان از موقعیت برابر برخوردار بودند.

چاتال هویوک ، به معنای «تپه دوشاخه‌»، یک مکان باستان‌شناسی است که به‌خاطر سکونتگاه‌های بدون خیابان متمایز و جذابش شناخته می‌شود. خانه‌ها در یک الگوی ماز مانند شبیه به لانه زنبوری در کنار هم قرار گرفته‌اند که بیشتر از طریق سوراخ‌هایی در سقف قابل دسترسی است. این روزنه‌ها نه تنها ورود به خانه‌ها را فراهم می‌کردند، بلکه به عنوان تنها منبع تهویه نیز عمل می‌کردند.

بام خانه‌ها عملاً به‌عنوان خیابان عمل می‌کردند و به طور بالقوه میدان‌های مشترکی را تشکیل می‌دادند که در آن فعالیت‌های روزانه مختلف می‌توانست انجام شود. فضای داخلی خانه ها گچ کاری شده بود و هر اتاق اصلی چندین کاربری داشت، از جمله پخت و پز و سایر فعالیت های روزانه.

از طریق تجزیه و تحلیل نقاشی‌های دیواری، مجسمه‌ها و تدفین‌ها، محققان به این نتیجه رسیده‌اند که زنان و مردان در چاتال هویوک دارای موقعیت برابر هستند.

پروفسور دانشگاه استنفورد، یان هودر، سرپرست کاوش ، اظهار داشت: “به لطف تکنیک های علمی مدرن، ما کشف کرده ایم که زنان و مردان غذاهای مشابه مصرف می کردند، زندگی مشابهی داشتند و در کارهای مشابهی مشغول بودند. هر دو جنس از جایگاه اجتماعی یکسانی برخوردار بودند.”

این سطح از برابری به جنسیت محدود نمی شد بلکه به نظر می رسید ویژگی کل جامعه است.

«مردم با اصل برابری در چاتال هویوک زندگی می کردند، به ویژه با توجه به سلسله مراتبی که در دیگر سکونتگاه ها در خاورمیانه ظاهر شد. این موضوع چاتال هویوک را متفاوت می کند. پروفسور هودر گفت: در چاتال هویوک هیچ رهبر، ساختمان دولتی یا اداری وجود نداشت.

کشف جالب دیگری که از حفاری ها به دست آمد این بود که تدفین های متوفی، که معمولا در گودال های زیر زمین یا زیر آتشدان های خانه ها بودند، براساس روابط خانوادگی سازماندهی نشده بودند.

پرفسور هودر در این خصوص می گوید : ” افرادی که در زیر خانه ها دفن شده اند، بستگان بیولوژیکی یا اعضای یک خانواده نبوده اند. آن ها به عنوان یک خانواده زندگی می کردند، اما والدین طبیعی آن ها یکسان نبودند. کسانی که در چاتال هویوک به دنیا آمده اند با والدین بیولوژیکی خود زندگی نمی کردند بلکه با دیگران زندگی می کردند.”

چاتال هویوک اولین بار در سال 1958 توسط جیمز ملارت کشف شد، و اولین کاوش ها در سال 1961 انجام شد. از سال 1995، یک پروژه تحقیقاتی باستان شناسی عظیم در هر فصل با اکتشافات شگفت انگیز انجام شد و در سال 2018 به پایان رسید، اگرچه گزارش کاوش ها هنوز در حال آماده سازی هستند.

چاتال هویوک یکی از مکان های ثبت شده در میراث جهانی یونسکو است و محققان فراوانی را به آثار باستان شناسی خود جذب کرده است. ادامه حفاری در چاتال هویوک توسط دانشگاه آنادولو هدایت می شود.

چاتال‌هویوک (به ترکی استانبولی: Çatalhöyük) از آثار مهم دوره نوسنگی در دشت قونیه آناتولی (ترکیه) است که تاریخ آن به 7000 سال پیش از میلاد برمی‌گردد و آن را می‌توان از نخستین تلاش‌های بشر برای پی‌ریزی زندگی شهری دانست. چاتال‌هویوک بزرگترین و پیچیده‌ترین مناطق باستانی بازمانده از دوران نوسنگی است که تاکنون توسط باستان‌شناسان کشف و حفاری شده.شهر چاتال‌هویوک که حدود ده هزار نفر جمعیت داشته تجارت ابسیدین در منطقه را کنترل می‌کرده‌است. در آن زمان، ابسیدین یا شیشه آتشفشانی بهترین ماده برای ساخت ابزارهای نوک‌تیز بود و ازین رو تجارت آن موجب ایجاد صنعتی پرسود گشت که این خود باعث ثروتمند شدن شهر چاتال‌هویوک گشت.