این مردمان نوسنگی از “قایق‌های پوستی” برای شکار، تجارت و سفر استفاده می‌کردند!

نتایجی که اخیرا در ژورنال Maritime Archaeology منتشر شد، نشان می‌دهد که مردمان دوره نوسنگی در اسکاندیناوی، از “قایق‌های پوستی” در موارد مختلفی چون تجارت، ماهیگیری و سفر استفاده می‌کردند.

مجله اینترنتی باستان شناس : این جمعیت به فرهنگی معروف به “PWC” یا “ظروف حفره‌ای” تعلق داشتند؛ فرهنگی نوسنگی که حدود ۵ هزار سال پیش در منطقه‌ای که امروز اسکاندیناوی نامیده می‌شود، شکوفا بود. این فرهنگ شکارچی-گردآورنده به خاطر سفال‌های منحصربه‌فردی که می‌ساختند، به این نام شهرت یافت.

این مردمان نه تنها بر شکار حیواناتی چون فک و ماهی تسلط داشتند، بلکه با شجاعت و مهارت، به سفرهای طولانی در دریای بالتیک نیز می‌پرداختند. برای انجام چنین ماجراجویی‌هایی، نیاز به قایق‌های کارآمدی بود که امروزه شواهد بسیار کمی از آن‌ها باقی مانده است.

در سراسر جهان، مردمان دوران نوسنگی از قایق‌هایی استفاده می‌کردند که عموما از درختان قطع شده توخالی ساخته می‌شدند. نمونه‌هایی از این دست در سایت‌های متعلق به فرهنگ PWC نیز شناسایی شدند، اما با توجه به سایز کوچک و جنس آن‌ها، طبیعتا برای سفر در دریای آزاد نامناسب بوده و به سرعت واژگون می‌شدند.

به عقیده محققین، مردمان PWC، قایق‌های دریایی خود را از جنس دیگری می‌ساختند، پوست حیواناتی چون فک! این قایق‌ها برای سفر در دریاهای بزرگ، گزینه‌ی مناسب‌تری محسوب می‌شدند. با این حال، از آن‌جا که قایق‌های پوستی در گذر زمان پوسیده می‌شوند، برای اثبات وجود آن‌ها، می‌بایست از شواهد غیرمستقیمی چون بدنه استخوانی قایق، هنرهای صخره‌ای، روغن فک و سایر ابزارهای آن زمان استفاده کرد.

در آلمان و سوئد، بدنه‌هایی از قایق‌های متعلق به دوران نوسنگی و برنز شناسایی شدند که مشخصا پوست روی‌ آن‌ها دوخته می‌شد. این شواهد نشان می‌دهند که دانش استفاده از قایق‌های پوستی در شمال اروپا وجود داشته، پس احتمالا توسط مردمان PWC هم به کار گرفته می‌شد.

همچنین در تصاویر هنرهای صخره‌ای اسکاندیناوی، می‌توان شواهد استفاده از قایق‌های پوستی را مشاهده کرد، به طوری که افرادی که داخل قایق ایستاده‌اند، اغلب به گونه‌ای طراحی می‌شدند که گویی نیمه پایینی بدن آن‌ها هنوز قابل مشاهده است.

از سوی دیگر، ساخت قایق‌های پوستی به مقادیر زیادی روغن برای ضدآب کردن نیاز داشت. این مسئله می‌تواند دلیل وجود شواهد فراوانی از بقایای فک و روغن آن‌ها در این منطقه باشد.

🖋 سحر مرتضی نژاد