در مقالهای که در ژورنال Cell Genomics منتشر شد، محققین “دودمانی جدید” از آخرین جمعیت نئاندرتالی را شناسایی کردند که برای حدود ۵۰ هزار سال از نظر ژنتیکی ایزوله بود!
مجله اینترنتی باستان شناس : شناسی بوده که پاسخ به آن، چالشی بزرگ محسوب میشود. شاید اکنون زمان پاسخ به این پرسش جذاب فرا رسیده است!
هنگامی که بقایای فسیلی این نئاندرتال که با نام مستعار “تورین” شناخته میشود، برای اولینبار در سال ۲۰۱۵ و در غاری در فرانسه کشف شد، محققین با معمایی گیج کننده رو به رو شدند: موقعیت و شواهد باستان شناسی نشان میدادند که تورین در حدود ۴۰ تا ۴۵ هزار سال پیش میزیسته. اما آنالیز ژنومی او و مقایسه با ژنوم نئاندرتالهایی که پیشتر بررسی شدند، نشان میداد که او حدود ۱۰۵ هزار سال قدمت دارد! در واقع ژنوم او هیچ شباهتی با نئاندرتالهای معاصرش نداشت، بلکه بیشتر شبیه به نئاتدرتالهایی بود که ۱۰۰ هزار سال پیش میزیستند. حتما اشتباهی رخ داده بود!
اکنون محققین پس از ۷ سال تلاش، به علت این مغایرت پی بردهاند. در واقع، آنالیز ایزوتوپهای استخوانی و دندانی تورین نشان میداد که او در آب و هوایی شدیدا سرد زندگی میکرد که با بازه زمانی ۴۰ هزار سال مطابقت دارد. اما ژنوم او نشان میداد که متعلق به یک جامعه منزوی بوده و بیشتر شبیه نمونهایست که در جبلالطارق شناسایی شده. بنابراین جمعیت تورین احتمالا از جبلاطارق به فرانسه مهاجرت کرده بود!

به بیان دیگر، دودمان منتهی به تورین حدود ۱۰۰ هزار سال پیش، از دودمان منتهی به سایر نئاندرتالهای متاخر جدا شده و ۵۰ هزار سال را بدون تبادل ژنتیکی با سایر جمعیتهای نئاندرتالی سپری کرده است!
در حقیقت، در طی ۵۰ هزار سال، دو جمعیت نئاندرتالی که فقط حدود ۱۰ روز پیادهروی از هم فاصله داشتند، به طور کامل یکدیگر را نادیده گرفتند! درحالی که تاکنون تصور میکردیم در زمان انقراض، فقط یک جمعیت نئاندرتالی وجود داشت که از نظر ژنتیکی کاملا همگن بود.
دانستن اینکه جمعیت نئاندرتالها کوچک و منزوی بوده، برای درک علت انقراض آنها بسیار مهم است. زیرا انزوا به ضرر تناسب جمعیت عمل میکند. اگر جمعیتی برای مدت طولانی منزوی باشد و با سایر جمعیتها ارتباطی نداشته باشد، توانایی کمتری برای سازگاری در برابر آب و هوا و عوامل بیماریزا دارد. ضمن اینکه از نظر اجتماعی محدود شده و امکان تبادل دانش و اطلاعات غیرممکن میشود.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه