باستان شناسان شیوه های آشپزی باستانی را با استفاده از نشانگرهای زیستی شیمیایی روشن می کنند.
مجله اینترنتی باستان شناس : ظروف سفالی در گذر زمان مقاوم مانده اند. بقایای ارگانیک حفظ شده در منافذ این ظروف می تواند بینش ارزشمندی در مورد فرهنگ، ارزش ها، رژیم غذایی و زندگی روزمره جوامع باستانی ارائه دهد. این تحقیق با استفاده از نشانگرهای زیستی امکان پذیر شده است.
دکتر آدریا برو بارکونز به همراه پروفسور رانا اوزبال از گروه باستان شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه کوچ اخیراً دو نشانگر زیستی جدید را به این حوزه معرفی کرده است. مقاله آنها در مجله علوم باستان شناسی دیدگاه جدیدی را ارائه می دهد.
تجزیه و تحلیل سفال
تجزیه و تحلیل قطعات سفالی کشف شده از محوطه های حفاری دوران نوسنگی از اسپانیا تا ترکیه در منطقه مدیترانه توسط تیم باستان شناسی انجام شد. این آثار با قدمت 7000 تا 8000 سال، وجود ترکیبات آلی مرموزی را آشکار کردند. این ترکیبات محققان را گیج کرد زیرا نمی توان آنها را به واکنش های شیمیایی معمولی که هنگام قرار گرفتن روغن ها در معرض گرما رخ می دهد نسبت داد.
پیشرفت روش های جدید و تحول در حوزه باستان شناسی
دکتر بارکونز، نویسنده اصلی این مطالعه، خاطرنشان کرد: “ما با نمونه هایی مواجه شدیم که حاوی بقایای گیج کننده بودند. در ابتدا، حدس زدیم که آنها ممکن است از روش های پخت و پز ناشی شده باشند که شامل تغییر حرارتی چربی ها است.”
با پیشرفت در تکنولوژی و روش های تجزیه و تحلیل شیمیایی، باستان شناسان اکنون می توانند تحقیقات کامل تری را در مورد سفالها انجام دهند که منجر به اکتشافات قابل توجهی در حوزه باستان شناسی و تاریخ می شود.
دکتر بارکنز و دانشیار اوزبال اخیراً با شناسایی دو واکنش شیمیایی ناشناخته قبلی که بر چربی ها تأثیر می گذارند، پیشرفتی در تحقیقات خود داشته اند. آنها برای تایید یافته های خود، آزمایش هایی را با ترکیب مواد آلی مانند روغن زیتون و برگ های زیتون با قطعات سفال های باستانی انجام دادند و آنها را در معرض زمان ها و دماهای مختلف پخت قرار دادند.
تجزیه و تحلیل بقایای مواد آلی در پایان فرآیند، حضور هر دو جزء را بر روی قطعات سفالی نشان داد، که می توان از طریق گرمایش طولانی مدت سفال آنها را تولید کرد. این کشف وجود این اجزا را بر روی قطعات سفالی به عنوان نشانگر زیستی برای گرمایش طولانی در دوران ماقبل تاریخ ثابت می کند.
به گفته بارکونز، این ترکیبات به طور طبیعی وجود ندارند و فقط در دماهای بالا می توانند سنتز شوند، و به این ترتیب آنها را به یک شاخص قابل اعتماد از تماس سفال های باستانی با آتش تبدیل می کند. از طریق آزمایشهای گرمایش آزمایشگاهی، ما توانستیم همان ترکیبات شیمیایی موجود در سفالهای باستانشناسی را تکرار کنیم که برخی از آنها قبلاً هرگز مستند نشده بودند.

این یافته ها دو نشانگر زیستی جدید را به مطالعه سفال های باستان شناسی اضافه می کند. در حالی که قبلاً چربی های حیوانی تجزیه شده توسط گرما در بقایای سفال ها یافت شده بود، این تحقیق جدید دو نوع جدید از لیپیدها را نشان داد که برای اولین بار شناسایی شدند. اکنون محققان می توانند مجموعه داده های خود را بررسی کنند تا ببینند آیا این مولکول ها را نیز یافته اند یا خیر.

















ارسال دیدگاه