سکه ای که انتخابات در روم باستان را نشان می دهد

این سکه نقره باستانی که بیش از 2000 سال پیش ضرب شده است، ممکن است جذاب ترین سکه رومی نباشد, اما به عنوان یک مدرک مهم در مراحل اولیه یک درگیری سیاسی که در نهایت منجر به ترور سزار و سقوط جمهوری روم شد، اهمیت قابل توجهی دارد.

مجله اینترنتی باستان شناس : در دوران تحصیل در رشته تاریخ روم در مقطع کارشناسی ارشد، با یک سکه جذاب روبرو شدم. طراحی منحصر به فرد آن توجه من را به خود جلب کرد – چهره هایی را به تصویر می کشد که از یک پل باریک عبور می کنند و چیزی را در یک جعبه می اندازند. در ابتدا، آن را به عنوان یکی دیگر از انتخاب های عجیب و غریب مقامات ضرابخانه رومی رد کردم.

با این حال، همانطور که شاهد تکامل دسترسی به رای در ایالات متحده هستیم ، اهمیت این سکه باستانی به طور فزاینده ای آشکار شده است. به نظر می رسد که موضوع تنظیم دسترسی به رای گیری ریشه های عمیقی دارد که به قرون گذشته باز می گردد.

راى مردم در روم باستان

رای دادن نقش مهمی در جمهوری روم ایفا می کرد و به عنوان یک جنبه اساسی از مشارکت مدنی برای شهروندان فعال سیاسی شناخنه می شد. این امتیازی بود که منحصراً برای مردان محفوظ بود که سالانه فرصت شرکت در انتخابات و مجالس قانونگذاری متعددی را داشتند. علیرغم ماهیت به ظاهر پیش پا افتاده این فعالیت، لیسینیوس نروا، فردی که مسئول خلق این سکه است، انتخابی عمدی برای به تصویر کشیدن آن انجام داد.

دلیل این تصمیم را می‌توان به روش‌های رأی‌گیری در آن زمان نسبت داد، که اغلب سوگیری نسبت به طبقه نخبگان را نشان می‌داد. این تصویر به عنوان یک تفسیر ظریف در مورد پویایی قدرت در سیستم سیاسی روم عمل می کند، و تأثیری را که توسط نخبگان معدودی که در شکل دادن به نتایج انتخابات و تصمیمات قانونگذاری اعمال می شود، روشن می کند.

واحد رای گیری بر اساس ثروت

در کامیتیا سنتوریاتا، مجمع مسئول انتخاب قضات اصلی رم، هر شهروند به یک واحد رای گیری بر اساس ثروت خود تعلق داشت.اعضای این واحدها رای خود را به صندوق می‌انداختند تا مشخص کنند از کدام نامزدها حمایت جمعی می‌کنند، مانند انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده که در آن نه رأی مردم، بلکه تعداد آرای کالج الکترال است که برنده را تعیین می کند.

ثروتمندترین رومیان کنترل بیش از نیمی از واحدهای رأی دهنده در این مجمع را در دست داشتند. از سوی دیگر، فقیرترین شهروندان تنها به یک واحد رای دهی محدود می شدند. آنها اغلب خود را در یک نقطه ضعف می یافتند زیرا تنها قادر به رأی دادن در آخر بودند، و گاهی اوقات به ویژه در طول نتایج نامشخص اصلاً، موفق به رای دادن نمی شدند.

با افزودن به پیچیدگی فرایند رای گیری، شهروندان ملزم به رأی دادن شفاهی و علنی بودند. این امر به نخبگان اجازه می داد تا به طور مستقیم رای دهندگان فقیرتر را مشاهده و به طور بالقوه ارعاب کنند و نتایج را به نفع خود تغییر دهند.

تغییر شیوه انتخابات در روم باستان

تنظیم شیوه های انتخابات رومی در سال 139 قبل از میلاد با تصویب قانونی توسط سیاستمدار رومی آولوس گابینیوس، تغییر قابل توجهی داشت. این قانون استفاده از برگه های رأی کتبی برای انتخابات را اجباری کرد و نشانگر تغییر به سمت یک روند انتخاباتی ساختارمندتر و شفاف تر بود. قوانین بعدی که در دهه 130 تصویب شد، استفاده از برگه های رای کتبی را گسترش داد تا شامل رای گیری قانونی و انتخاب هیئت منصفه باشد. این تغییرات قانونی با هدف افزایش عدالت و یکپارچگی نظام انتخاباتی روم، زمینه را برای اصلاحات انتخاباتی آینده فراهم کرد.

پیام انتخاباتی سکه نروا

اجرای طرح برگه های رای کتبی گام مهمی در جهت تضمین شیوه های رای گیری عادلانه بود، زیرا دستکاری در نتیجه را برای نخبگان چالش برانگیزتر می کرد. با این حال، امکان نفوذ آنها را به طور کامل از بین نبرد. هر واحد رای دهی خط مشخصی داشت که به پلی منتهی می شد که رای دهندگان برگه های رای خود را برای علامت گذاری دریافت می کردند و سپس در یک سبد قرار می دادند. این چیدمان به نخبگان این امکان را می‌داد تا به صورت استراتژیک خود یا متحدانشان را روی پل قرار دهند تا رأی‌دهندگان را تحت تأثیر قرار دهند تا گزینه مورد نظرشان را انتخاب کنند.

پشت سکه Nerva به زیبایی ماهیت فرآیند رای‌گیری را به تصویر می‌کشد و لحظه‌ای را به تصویر می‌کشد که رای‌ دهنده‌ای رای خود را دریافت کرده و روی پل می‌گذارد. عدم وجود ارقام غیر رای دهنده بر روی سکه، به استثنای یک مسئول نظرسنجی، یک انتخاب عمدی است که پیامی قدرتمند در مورد اهمیت مشارکت فردی در فرآیند رای گیری را منتقل می کند. این تصویر به عنوان یادآوری اهمیت هر رأی و مسئولیتی است که با آن همراه است.

در سال 119 قبل از میلاد، یک سیاستمدار جوان به نام گایوس ماریوس قانونی را تصویب کرد که عرض پل های رای گیری را محدود می کرد و به رای دهندگان اجازه می داد تا رای خود را بدون اینکه نخبگان بر آن تاثیر بگذارند، علامت گذاری کنند. سکه نروا که شش یا هفت سال بعد ضرب شد، تقریبا به طور قطع به این قانون اشاره دارد. نروا با نشان دادن تنها رأی دهندگان بر روی پل، پیروزی مهم حق رأی را جشن میگرفت و بیعت خود را با ماریوس اعلام میکرد.

اشراف هرگز موفق به لغو قوانین رای گیری نشدند و حتی با فروپاشی جمهوری هنوز هم در مورد آن اعتراض می کردند.

تغییر قوانین رأی دهی ایالتی و رواج دادخواستهای انتخاباتی، پدیده جدیدی نیست. نبرد برای دسترسی رای دهندگان به رای گیری نتیجه ذاتی دموکراسی است.