مجله اینترنتی باستانشناس | یکی از این نمونههای منحصربهفرد، چراغ آویز برنزی متعلق به ۱۶۰۰ سال پیش است که به شکل پای راست انسان با یک صندل ساخته شده و اکنون در مجموعه «موزه هنر متروپولیتن» نیویورک نگهداری میشود.
ابعاد و جزئیات ظریف اثر
این چراغ برنزی بسیار کوچکتر از اندازه واقعی یک پای انسان است و طول آن تنها به ۸.۳ سانتیمتر میرسد. به این چراغ، زنجیری متصل است که با قلابی به طول بیش از ۴۳ سانتیمتر برای آویزان کردن استفاده میشده است.
انگشت شست پای راست دقیقاً بر روی لوله چراغ (محل قرارگیری فتیله) قرار دارد. صندلی چرمی یا بندی، پا را پوشانده و بندهای آن دور مچ پا گره خوردهاند. جالب اینجاست که کف صندل با نماد «سواستیکا» (گردونه مهر) تزئین شده است؛ نمادی که در دوران بیزانس به عنوان «صلیب گامادیون» شناخته میشد و نشانهای از خوششانسی و برکت بود.
نمادهای مسیحیت اولیه
در بخش پشتی چراغ و در قسمت مچ پا، دریچهای برای پر کردن روغن تعبیه شده است. درپوش صاف این دریچه به یک صلیب مزین شده که هویت این اثر را به عنوان یک شیء مذهبی مسیحی آشکار میسازد.
به گفته کارشناسان موزه متروپولیتن، شکل پا در آن دوران ممکن است نمادی حفاظتی برای آرزوی سلامتی و شفا بوده باشد. همچنین این طرح میتواند اشارهای به مفهوم «سفر زیارتی مسیحیان» داشته باشد.
نوری برای هدایت در مسیر زندگی
اما لایههای معنایی این اثر تاریخی به همینجا ختم نمیشود. در دوران باستان و اوایل مسیحیت، چراغهای روغنی و نور آنها بیش از آنکه یک ابزار کاربردی باشند، استعارهای از «روشنبینی»، «دانش» و «جاودانگی» به شمار میرفتند.
پژوهشگران احتمال میدهند که ساخت این چراغ با آیهای از کتاب مزامیر (مزمور ۱۱۹، آیه ۱۰۵) مرتبط باشد که میگوید: «کلام تو چراغی است برای پای من و نوری است برای مسیر من.» این مفهوم بدین معناست که انسانها باید کلام الهی را به عنوان راهنمای حرکت خود در مسیر زندگی قرار دهند. این اثر بیزانسی که در سوریه امروزی کشف شده، آمیزهای بینظیر از هنر کاربردی، اعتقادات مذهبی و نمادگرایی پیچیده در دنیای باستان است.

















ارسال دیدگاه