مجله اینترنتی باستانشناس | از زمانی که اولین فسیلهای نئاندرتال در قرن نوزدهم کشف شدند، این خویشاوندان باستانی و منقرضشده ما همواره موضوع بحثهای داغ علمی بودهاند. با وجود اینکه امروزه به لطف پیشرفتهای ژنتیک و انسانشناسی میدانیم آنها تفاوت چندانی با ما نداشتند، اما نحوه رشد آنها در دوران جنینی و داخل رحم مادر، تا مدتها به عنوان یک راز باقی مانده بود. اکنون، یافتههای جدید علمی به این پرسش پاسخ میدهند: جنین یک نئاندرتال در رحم مادر چگونه رشد میکرد؟
شواهد نایاب از دنیای باستان
مطالعه روی مراحل اولیه زندگی نئاندرتالها کار آسانی نیست؛ چرا که استخوانهای جنینها و نوزادان بسیار ظریف و شکننده هستند و به ندرت در سوابق فسیلی سالم باقی میمانند. با این حال، کشف چند نمونه فسیل بسیار نادر از جنینها و نوزادان نئاندرتال (مانند فسیلهای یافتشده در غار «مغارۀ السخیره» در سرزمینهای اشغالی یا سایت «مِزمایسکایا» در روسیه) به دانشمندان این فرصت را داد تا با استفاده از فناوریهای پیشرفته تصویربرداری سهبعدی و بازسازیهای دیجیتال، فرآیند رشد درونرحمی آنها را بررسی کنند.
مغزهای بزرگ؛ حتی پیش از تولد
یکی از مهمترین یافتههای محققان این است که نئاندرتالها حتی قبل از پا گذاشتن به این دنیا، ویژگیهای متمایز گونه خود را داشتند. بررسی جمجمه جنینهای نئاندرتال نشان میدهد که اندازه مغز آنها در زمان تولد، تقریباً مشابه یا حتی کمی بزرگتر از نوزادان انسان مدرن (Homo sapiens) بوده است.
سر بزرگ نوزاد نئاندرتال به این معناست که فرآیند زایمان برای زنان نئاندرتال نیز، درست مانند زنان امروز، فرآیندی دشوار، پیچیده و احتمالا دردناک بوده است. ساختار لگن زنان نئاندرتال نشان میدهد که آنها کانال زایمان متفاوتی داشتند، اما با این حال، تولد نوزادی با چنین مغز بزرگی نیازمند یک استراتژی تکاملی خاص بوده است.
رشد سریعتر یا دوران بارداری طولانیتر؟
برای سالها این سوال مطرح بود که آیا دوران بارداری نئاندرتالها نیز مانند ما ۹ ماه طول میکشید؟ شواهد بیولوژیکی و ساختار دندانهای فسیلشده نوزادان نئاندرتال (که مانند خطوط رشد درختان، روزهای زندگی درون رحم را ثبت میکنند) نشان میدهند که طول دوره بارداری نئاندرتالها احتمالاً بسیار مشابه انسانهای مدرن بوده است.
تفاوت اصلی اما در سرعت رشد آنها پس از تولد و در مراحل انتهایی جنینی نمایان میشود. نئاندرتالها به داشتن بدنهای تنومند، استخوانهای ضخیم و قفسه سینه عریض مشهور هستند. آنالیزها نشان میدهند که این ویژگیهای اسکلتی مستحکم، در ماههای آخر حضور در رحم مادر شروع به شکلگیری میکردند. به عبارتی، نوزادان نئاندرتال با بدنی «آمادهتر» و عضلانیتر نسبت به نوزادان انسان مدرن متولد میشدند تا بتوانند با شرایط سخت و سرد محیط زیست خود سازگار شوند.
مسیرهای متفاوت پس از تولد
اگرچه جنین نئاندرتال و جنین انسان مدرن در رحم مادر از نظر اندازه مغز شباهتهایی به هم داشتند، اما مسیر تکاملی آنها بلافاصله پس از تولد تغییر میکرد. در انسانهای مدرن، مغز نوزاد پس از تولد و در سال اول زندگی به شدت رشد کرده و شکل کروی و خاص خود را پیدا میکند که با توسعه بخشهای مربوط به یادگیری و ارتباطات اجتماعی در ارتباط است. در مقابل، مغز نئاندرتالها پس از تولد با الگویی کشیدهتر رشد میکرد و سرعت رشد بدنی آنها نیز تا رسیدن به سن بلوغ، سریعتر از ما بود.
نتیجهگیری
مطالعه بر روی مراحل جنینی نئاندرتالها به ما یادآوری میکند که پیوند بیولوژیکی ما با این گونه چقدر عمیق بوده است. آنها نیز مانند ما، ماهها در رحم مادر پرورش مییافتند، زایمانهای چالشبرانگیزی را تجربه میکردند و نوزادانی نیازمند مراقبت شدید را به دنیا میآوردند. با این حال، تفاوتهای اسکلتی و سرعت رشد آنها نشان میدهد که طبیعت، جنین نئاندرتال را از همان داخل رحم برای بقا در یکی از خشنترین دورانهای تاریخ زمین آماده میکرد.

















ارسال دیدگاه