نتایج جدیدی که روز گذشته در ژورنال Nature منتشر شد، نشان میدهد که هومو ارکتوس یا انسان راستقامت (H. erectus)، از ابتداییترین اعضای جنس هومو، بیش از یک میلیون سال پیش، با توسعهی ابزار تخصصی و توانایی شناختی خود، توانست در بیابانهای خشک افریقا دوام آورد. این سازگاری برای بقای انسان بسیار مهم بود. چرا که او را از وابستگی به یک اکوسیستم خاص، رها ساخت.
مجله اینترنتی باستان شناس : ما انسانها در طول تاریخ دگرگشتی خود، همواره ثابت کردهایم که میتوانیم در محیطهای متنوعی زنده بمانیم. از بیابانهای گرم و خشک افریقا گرفته تا ارتفاعات تبت. بررسی اینکه چه زمانی و چگونه این کار را آموختیم، سوالی بزرگ در دگرگشت انسان محسوب میشود. به عقیده محققین پاسخ، درست در مقابل چشمانمان قرار دارد، درهی الدووایی، شرق افریقا!
این مکان به دلیل کشف ابزارهای سنگی با قدمت بیش از ۳ میلیون سال و حتی بقایای استخوانی قدیمیتر از جنس هومو، بسیار حائز اهمیت است. با اینحال، محققین اکنون معتقدند که در حدود ۱/۲ تا ۱ میلیون سال پیش، این منطقه به یک بیابان خشک و بیآب و علف تبدیل شد.
در چنین شرایطی، انسانهای باستانی میبایست به مکانهای معتدلتری مهاجرت میکردند. اما بر اساس یافتهها، هومو ارکتوس به حضور خود در منطقه ادامه داد و در طی این مدت، ابزارهایی کارآمدتر ساخت. اگرچه حیوانات دیگر، تواناییهای فیزیولوژیکی را توسعه دادند که بتوانند در مدت زمان طولانی بدون آب زنده بمانند، مزیت ارکتوس اما، مغز او بود که منجر به بروز یک سری سازگاریهای رفتاری شد. این سازگاریهای رفتاری شامل بازگشت مکرر طی هزاران سال، به رودخانهها و برکههای آب شیرین و همچنین توسعهی ابزارهای تخصصی از جمله تیغهها و ابزارهای دندانهدار (معروف به denticulates) بوده که منجر به گسترش جمعیت هومو ارکتوس در یک محدودهی جغرافیایی وسیع شدند.
نتایج این بررسی جدید، با فرضیههای پیشین که فقط انسان خردمند را با اکوسیستمهای مختلف و خاص سازگار میدانست، در تناقض است. هومو ارکتوس برای بقا در محیطهای خشک و بیابانی، سازگاری بسیار بیشتری نسبت به آنچه پیشتر تصور میشد، داشت. اکنون میدانیم که این هومو ارکتوس بود که به عنوان گونهای سازگار، توانست خود را با مناطق مختلفی از افریقا و اوراسیا سازگار کند و زنده بماند!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه