مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس دیتایی که هنوز تحت بازبینی جهت چاپ مقاله است، محققین معتقدند که احتمالا مرگ انسان فلورسی به دلیل تغییرات آبوهوایی رخ داده است که متعاقب آن، زندگی نوعی عجیب از فیلها را با خطر انقراض مواجه کرد. این فیلهای کوچک با نام علمی استگودون (Stegodon)، از منابع غذایی اصلی انسانهای فلورسی محسوب میشدند و حدود یک میلیون سال با آنها همزیستی داشتند تا اینکه کاهش ناگهانی بارندگی، منجر به خشک شدن چالههای آب شد و درنهایت، عواقب فاجعهباری را برای هر دو گونه به همراه داشت.
آخرین شواهد حضور این گونهی انسانی در فلورس، مربوط به حدود ۴ هزار سال پیش از ورود انسان مدرن (یعنی در حدود ۴۶ هزار سال پیش) میشود. بر اساس آنالیز نسبتهای منیزیم و کلسیم و همچنین ایزوتوپهای اکسیژن، نتایج نشان میدهند که تا ۷۶ هزار سال پیش، بارندگی سالانه بسیار بیشتر از امروزه بوده. اما تا ۲۰ هزار سال بعد، سطح بارندگی به شدت کاهش یافت.
با تکیه بر این دادهها، محققین دو فرضیهی محتمل را عنوان میکنند:
۱. استگودونها به دلیل کمبود آب و افزایش آسیبپذیری در برابر شکار توسط هابیتها، در اطراف مکانهای آشامیدنی خود جمع میشوند و به طور دستهجمعی از بین میروند.
۲. استگودونها ممکن است در جستوجوی منابع آبی، به قلمروی جدیدی مهاجرت کرده باشند، جایی که چالشهای جدیدی را به همراه داشت. هابیتها نیز ممکن است در تعقیب طعمههای خود، با خطرات جدیدی مواجه شده باشند. حتی ممکن است این انسانها در مسیر خود به سمت اقیانوسیه، با انسانهای مدرن مواجه شده باشند. به هر حال رد فرضیهای که در آن انسان مدرن و انسان فلورسی با یکدیگر برخورد داشتهاند، غیرممکن است…!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه