طی کاوشهای صورت گرفته در سایت باستانی وایومینگ (Wyoming) واقع در آمریکای شمالی، سوزنهای استخوانی با قدمت ۱۳ هزار سال شناسایی شدند که از استخوان حیوانات پشمالوی مختلفی ساخته شده بودند. این کشف، ابعاد جدیدی از زندگی ساکنین اولیهی امریکای شمالی را روشن میکند.
مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس نتایجی که در ژورنال PLOS ONE منتشر شد، ساکنین اولیه، سوزنهایی را از استخوان حیواناتی چون خرگوش، روباه، شیر کوهی و یوزپلنگ امریکایی که اکنون منقرض شده است، ساختهاند تا پوششی گرم جهت بقا در آب و هوای سرد داشته باشند.
این مردمان پارینه سنگی، شکار خود را چیزی بیش از یک منبع غذایی میدانستند. اگرچه با توجه به محیط سرد و خشن این منطقه در آن زمان، پیدا کردن راهی برای گرم ماندن، امری کاملا طبیعی بود!
بر همین اساس، ۳۲ سوزن استخوانی با “سر چشمی” (یک سمت سوزن با مهارت تمام سوراخ شده)، شناسایی شده که بار دیگر جلوهای ویژه از مهارت و جزئیات زندگی اجداد ما ارائه میدهد.

نوآوری در تهیهی پوششی گرمتر، این امکان را فراهم کرد تا انسانهای اولیه بتوانند به مناطق سردسیر مهاجرت کرده و حتی به مدت طولانی در آنجا ساکن شوند.
این بررسی برای “اولینبار” نشان میدهد که مردمان این منطقه، منابع اولیهی سوزن و پوشش خود را چگونه و از چه حیواناتی به دست میآوردند.
جهت تعیین منشا سوزنها، محققین از تکنیک طیف سنجی جرمی(ZooMS) و آنالیز رسوبات کلاژن در بقایای استخوانی استفاده کردند. به عقیده محققین، در تهیهی پوشش به وسیلهی این سوزنها، یک نوآوری مهم به چشم میخورد. لباسهایی که از این طریق تهیه شده باشند، به طور کارآمدتری به پوست بدن چسبیده و به نوعی اندازه و متناسب با سایز بدن هستند و گرما را نسبت به پارچههایی که صرفا به هم دوخته شدهاند، بهتر حفظ میکنند.
علیرغم اهمیت سوزنهای استخوانی در گسترش انسان مدرن، تاکنون منشا اصلی این سوزنها شناسایی نشده بود. بدین ترتیب، اهمیت این نتایج در شناسایی این نوآوری فرهنگی، دو چندان میشود و نشان میدهد که جوامع شکارچی-گردآورنده در دوران پیش از تاریخ، از شکار خود نه تنها برای تامین غذا، بلکه برای مقاصد دیگری نیز بهره میبردند. ضمن آنکه صرفا وجود بقایای استخوانی در یک سایت باستانی، لزوما نشان دهندهی رژیم غذایی آن منطقه نمیباشد.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه