در یک بررسی جدید، محققین یک پناهگاه صخرهای را در تاجیکستان کشف کردند که دارای شواهدی از حضور انسان در بیش از ۱۳۰ هزار سال پیش است!
مجله اینترنتی باستان شناس :محققین معتقدند که این مکان، مسیر مهاجرت چندین گونه از انسانهای باستانی از جمله نئاندرتالها، دنیسوواها و اجداد ابتدایی انسانهای ساپینس، بوده است.
نتایج این مطالعه نقشی اساسی در درک ما از چگونگی گسترش انسانهای باستانی در آسیای مرکزی دارد. این ناحیه که در دوران تاریخی به عنوان جاده ابریشم شناخته میشد، از مدتها قبل یعنی از حدود ۱۵۰ تا ۲۰ هزار سال پیش نیز به عنوان یک مسیر کلیدی برای مهاجرت انواع انسانهای باستانی، محسوب میشده. موقعیت این ناحیه به گونهای بوده است که حرکت انسانها را به سمت نقاط مختلف تسهیل میکرده و از نواحی مهم رویارویی گونههای مختلف انسانی به شمار میرود.

با بررسیهای بیشتر، بیش از ۵۰۰ نمونه از ابزار سنگیهای مختلف شناسایی شد که قدمت بسیاری از آنها متعلق به دورههای پارینه سنگی میانی و پسین میباشد. همچنین، بقایایی از استخوانها، چوب سوخته و زغال چوب نیز شناسایی شد که حاکی از استفاده از آتش و استقرار احتمالی در این محل است.

ماندگاری بالای بقایای موادی چون چوب سوخته بسیار قابل توجه است چرا که به محققین این امکان را میدهد تا بتوانند محیط و اقلیمهای گذشته را بازسازی کرده و به درکی جامع از چگونگی سازگاری جمعیتهای باستانی در این منطقه کوهستانی برسند. ضمن آنکه میتوان به مسیر احتمالی مهاجرت گونههای مختلف انسانی و گسترش آنها در سراسر آسیای مرکزی و حتی فراتر از آن دست یافت.

بررسیهای لایههای عمیقتر این حفاری در آینده به تعاملات این انسانهای باستانی با یکدیگر خواهد پرداخت. اگر در این بررسیها (در خوش بینانهترین حالت ممکن) به بقایای انسانی دست یابیم، میتوان به تصویری دقیق از اینکه در چه بازه زمانی، کدام گونه انسانی در این مکان حضور داشته، دست یافت.
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه