مجله اینترنتی باستان شناس : وایکینگها معمولاً بهعنوان جنگجویان وحشی و تشنه به خون با تبرهای جنگی و کلاهخود شاخدار به تصویر کشیده میشوند. در فرهنگ عمومی، آنها اغلب به عنوان مهاجمان، غارتگران و قاتلانی بی رحم معرفی می شوند که به هیچ کس در مسیر خود رحم نمی کنند و قتل های وحشتناکی مانند “عقاب خونی” را انجام می دهند.
آیا شهرت وایکنگ ها در خشونت و خونریزی واقعیت دارد؟
سوال این نیست که آیا وایکینگ ها خشن بودند؟ دانیل ملنو، استادیار تاریخ قرون وسطی و پیش از مدرن در دانشگاه دنور گفت: ” آن ها کاملا خشن بودند. سوال این است که آیا آن ها کاری انجام می دادند که خارج از عرف باشد؟ “
به گفته ملنو، عصر وایکینگ ها از حدود سال ۷۹۳ تا ۱۰۶۶ میلادی، همزمان با قرون وسطی در اروپا – که دورانی پر از خشونت بود – به طول انجامید. در این دوران، جنگ ها، برده داری و حملات عادی بودند و وایکینگ ها نیز از این قاعده مستثنی نبودند. وایکینگ ها با کشتی های جنگی سریع و متحرک، در انجام حملات غافلگیرکننده از دریا مهارت داشتند.
یکی از اولین حملات وایکینگ ها به صومعه ای ثروتمند در جزیره لیندیسفارن بریتانیا در سال 793 پس از میلاد بود. وایکینگ ها اغلب به صومعه ها حمله می کردند، صومعه هایی که محافظت ضعیفی داشتند و مملو از ثروت بودند. از آنجا که وایکینگ ها در ابتدا غیر مسیحی و قربانیان آنها مسیحی بودند، حملات آنها نفرت انگیز و بی رحمانه توصیف شد.

کیتلین الیس، دانشیار تاریخ قرون وسطی در دانشگاه اسلو، در مصاحبه ای با Live Science توضیح داد: «این روایتها توسط مسیحیان نوشته شده است که حمله بت پرستان یا غیر مسیحی ها را توصیف می کنند. حتی گاهی این حملات را به عنوان مجازاتی از جانب خداوند برای گناهان یا خوب نبودن مردم نسبت می دهند.
کمبود منابع نوشتاری درباره وایکینگ ها
وایکینگها برخلاف همسایگان جنوبیشان، عمدتاً بیسواد بودند. آنها تعداد کمی نوشته از فعالیت های خود را به جای گذاشتند. برخی از تنها شواهد مکتوب اعمال آنها مستقیماً از قربانیان آنها یا حماسه هایی است که صدها سال بعد توسط نوادگان وایکینگ ها نوشته شده است. ملنو گفت، اگرچه وایکینگ ها تاجر، کشاورز و ماهیگیر نیز بودند، اما قربانیان آنها، به طور موجه، بیشتر بر خشونت انجام شده علیه آنها متمرکز بودند. در طول سالها، در داستانهای خشونت و خونریزی وایکینگها احتمالاً اغراق شده .
تناقض و بزرگ نمایی در روایت های تاریخی درباره وایکینگ ها
الیس گفت: «برخی از منابعی که وایکینگها را خشن ، خونریز یا وحشی توصیف می کند بسیار منفی هستند، در واقع مربوط به کمی بعد از قرن دوازدهم ، یعنی چند صد سال پس از آغاز یورش ها . این نشان میدهد که تصویر وایکینگها بهعنوان مهاجمانی وحشی ، خونریز و خشن ممکن است با گذشت زمان و بزرگ نمایی داستانها تحریف شده باشد.
ملنو اشاره کرد که اختلافات در برخی منابع تاریخی باعث ایجاد تردید در مورد اعتبار آنها می شود. به عنوان مثال، روایتی از پرودنتیوس وقایع نگار رومی در سال 834 پس از میلاد، وایکینگ ها را در حال ویران کردن شهر دورستاد، واقع در هلند کنونی، نشان می دهد. با این حال، سال بعد، پرودنتیوس اشاره کرد که روستا هنوز دست نخورده است تا وایکینگ ها یک بار دیگر به آن حمله کنند. بر اساس گزارشهای وی، وایکینگها در سالهای 836 و 837 بازگشتند تا دوباره شهر را ویران کنند.
ملنو به لایو ساینس گفت: ” اگر به سوابق باستان شناسی نگاه کنیم، یکی از چیزهایی که اغلب نمی بینیم گورهای دسته جمعی یا لایه های سوخته است – این یافتهها با گزارشهای منابع تاریخی در تضاد است و نشان میدهد که ممکن است کاملاً دقیق نباشند.”
وایکینگ ها تنها گروهی نبودند که به شهرها در اروپای قرون وسطی حمله کرده و آنها را فتح کردند. مهاجمان مسلمان به نام “ساراسن” اغلب به مناطقی از فرانسه، سوئیس و ایتالیای کنونی حمله می کردند. مجارها، گروهی از مجارستان، به بایرن فعلی حمله کردند. و شارلمانی، پادشاه فرانک ها، جنگی چند دهه ای علیه ساکسون ها به راه انداخت که منجر به کشتار دسته جمعی، گروگان گیری و غارت در آلمان کنونی شد.
“تفاوت بین حمله وایکینگ ها و جنگ های فتح فرانک چیست؟ به گفته ملنو، این تفاوت قابل توجه نیست. این در خشونت دولتی در مقابل جنگ های خشونت آمیز توسط افراد فاقد حکومت خلاصه می شود. با توجه به این واقعیت که وایکینگ ها به یک پادشاهی رسمی وابسته نبودند، قربانیان ، آنها را خشن تر و وحشیتر میدانستند.
ملنو توضیح داد که شهرت وایکینگها در خشونت و خونریزی از فقدان یک دولت متمرکز درگیر در جنگ ناشی میشود ، وایکینگ ها کشوری ندارند و به سختی پادشاهی دارند… بنابراین فقط یک مشت دزد دریایی هستند.”
وایکینگ ها چه کسانی بودند؟
وایکینگها دریانوردانی از جنوب اسکاندیناوی بودند که به زبان نورس باستان صحبت میکردند. آنها با اروپای شمالی رابطه تجاری داشتند. این رابطه در یک منطقه وسیع شمالی، مرکزی، شرقی و غربی اروپا بین اواخر سده هشتم تا یازدهم میلادی صورت گرفت.نورسها دستهای از ژرمنها بودند که نیاکانشان از دانمارک و دریاهای اسکاگراک و کاتگات گذر کرده و در سوئد و نروژ ساکن شده بودند.واژه Viking مأخوذ از لغت Vik است که در زبان نورس قدیم «خلیج» یا «آبگیر» معنی میداد. «ویک» به این معنی در اعلام بسیاری دیده میشود، از آن جمله است: نارویک، شلسویگ، ریکیاویک، برویک، ویکلو، و امثال آن. وایکینگ به کسی گفته میشد که بر اراضی مجاور خلیجها هجوم میبرد. غرض ما از «تمدن وایکینگ» فرهنگ اقوام اسکاندیناوی است در «عصر وایکینگ» ـ که از ۷۰۰ میلادی آغاز و به ۱۱۰۰ میلادی ختم میشود.

















ارسال دیدگاه