کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

آیا می توانیم اسرار این پنج راز باستانی را کشف کنیم؟

تبلیغ
آیا می توانیم اسرار این پنج راز باستانی را کشف کنیم؟
حل این 5 راز باستانی ممکن است در آینده امکان‌پذیر باشد، اما به چالش‌های بزرگی برخورد خواهیم کرد، زیرا این معماها مرتبط با تاریخچه و فرهنگ‌های باستانی هستند که ممکن است اطلاعات کافی در مورد آن‌ها در دسترس نباشد.جزیره ایستر، الدورادو و مکان های دیگر برخی از رازهای خود را فاش کرده اند، اما هنوز سوالاتی باقی مانده است.

حل این 5 راز باستانی ممکن است در آینده امکان‌پذیر باشد، اما به چالش‌های بزرگی برخورد خواهیم کرد، زیرا این معماها مرتبط با تاریخچه و فرهنگ‌های باستانی هستند که ممکن است اطلاعات کافی در مورد آن‌ها در دسترس نباشد.جزیره ایستر، الدورادو و مکان های دیگر برخی از رازهای خود را فاش کرده اند، اما هنوز سوالاتی باقی مانده است.

مجله اینترنتی باستان شناس : در طول تاریخ، تمدن‌های باستانی آثار مختلفی از خود به جای گذاشته‌اند، مانند سنگ‌های ایستاده، تپه‌های باستانی مرموز ، و خطوط اسرارآمیز در زمین.

این نمادهای اسرار آمیز بدون شک برای کسانی که آنها را خلق کرده اند دارای اهمیت عمیقی هستند، اما معانی واقعی آنها در گذر زمان گم شده است. به عنوان ساکنان مدرن این سیاره، ما باید به این سؤالات فکر کنیم که چه کسی، چه چیزی، چه زمانی و چرا این سازه ها ساخته شده اند.

باستان شناسان ساعت های بی شماری را به کشف اسرار این رموز جغرافیایی باستانی اختصاص داده اند. با این حال، برخی از این سازه‌های معمایی همچنان رازهای خود را از چشمان کنجکاو پنهان نگه می‌دارند.

در اینجا، به چند مورد از این معماهای باستان‌شناسی جذاب می‌پردازیم که هر یک نگاهی وسوسه‌انگیز به تاریخ بشر ارائه می‌دهند.

1.آیا هرگز هنر و خط ساکنان جزیره ایستر را درک خواهیم کرد؟

موآی‌های جزیره ایستر با قرن‌ها قدمت، پیکره‌های انسانی هستند که توسط مردم راپا نویی از سنگ ساخته شده اند. اخیراً یک آتش سوزی در این مکان میراث جهانی اتفاق افتاد و به بسیاری از مجسمه ها آسیب جبران ناپذیری وارد کرد.

جزیره ایستر که در زبان مردمش به نام راپا نوی شناخته می شود، به عنوان یکی از دورافتاده ترین نقاط روی زمین است. بیش از هزار سال پیش، ساکنان جزیره مجسمه های بزگ سنگی به نام موآی برپا کردند که از زمان کشف آن‌ها در حدود 300 سال پیش، باستان‌شناسان را مجذوب خود کرده است.

این مجسمه‌ها که عمدتاً از سنگ آتشفشانی با استفاده از ابزارهای اولیه ساخته شده بودند ،هدف از ایجاد آنها همچنان یک راز است. چگونه این مجسمه های یکپارچه عظیم جابجا شدند؟ به گفته ساکنان جزیره ایستر، مجسمه ها راه می رفتند. برخی از نظریه پردازان معتقدند که تمدن های گمشده یا حتی موجودات فرازمینی مسئول استقرار آنها بوده اند. با این حال، منابع علمی بیشتر پیشنهاد می‌کنند که موآی‌ها احتمالاً با استفاده از قاب‌ها منتقل شده‌اند.

یافته‌های باستان‌شناسی اخیر ادعاهای ساکنان جزیره ایستر را تأیید می‌کنند: مجسمه‌ها واقعاً «راه می‌رفتند». گروه کوچکی از افراد، مسلح به طناب، می توانند موآی را از این طرف به طرف دیگر روی پایه گرد آن بچرخانند و آن را به سمت جلو بکشند. زمانی که کاشفان اروپایی به جزیره رسیدند، بسیاری از موآی ها سرنگون شده بودند و اهمیت اولیه آنها فراموش شده بود. برخی معتقدند که این مجسمه‌ها نماد جنگ قدرت بین جناح‌های رقیب بودند، در حالی که برخی دیگر استدلال می‌کنند که اهمیت مذهبی داشتند.

کشف لوح‌های چوبی و سنگی در جزیره معمای دیگری را به اسرار این جزیره افزود. این لوح ها دارای خط رمزگشایی نشده ای هستند که rongorongo نام دارد. حروف مرموز از چپ به راست نوشته شده ،هنگامی که خواننده یک خط را از چپ به راست می خواند، لوح را 180 درجه می چرخاند تا در خط بعدی ادامه یابد. همانطور که در تصویر دیده می شود، هنگام خواندن یک خط، خطوط بالا و پایین آن وارونه ظاهر می شوند .

مثل مجسمه های غول پیکر ، اسرار لوح های ایستر هنوز آشکار نشده است.

2.معنای سنگ های کارناک چیست؟

خرسنگ کارناک (انگلیسی: Carnac stones) (به زبان برتون:Steudadoù Karnag) گروهی منحصر به فرد از خرسنگ‌هاست که در اطراف روستای کارناک در برتانی فرانسه واقع شده است و شامل سنگ‌ردیف‌ها، میزسنگ‌ها، گورپشته‌ها، و تک سنگ‌افراشت‌هاست. بیش از سه هزار سنگ‌افراشت در این منطقه تاریخی که قدمت آنها به دوران نوسنگی می‌رسد بزرگترین مجموعه این آثار در دنیا را تشکیل می‌دهند.

بیش از ۳۰۰۰ سنگ ایستاده که باد و باران آن ها را به به اشکال مختلف درآورده است، خیابان های بلندی را در نزدیکی روستای فرانسوی کارناک تشکیل می دهند. آن ها که از هر دو سنگ منفرد معروف به سنگ افراشت و گروه های چند سنگی معروف به دولمن ساخته شده اند، حدود دو مایل (۳ کیلومتر)امتداد دارند. اگرچه این سنگ ها هزاران سال است که باقی مانده اند، باستان شناسان هدف یا منشا آن ها را مشخص نکرده اند.

این خرسنگ ها توسط مردمان فرهنگ بریتون مقدس شناخته شده اند. رومیان باستان خدایان خود را بر روی سطوح گرانیتی حکاکی می کردند؛ مسیحیان بعدها نمادهای خود را به آن افزودند. براساس یک افسانه،این سنگ های ایستاده بقایای صخره ای ارتشی از مشرکان هستند که سنت کورنلی را به سوی دریا تعقیب کردند؛ و او تعقیب کنندگانش را به سنگ تبدیل کرد.

در حقیقت، این سنگ ها بسیار قدیمی تر از مسیحیت هستند و به احتمال زیاد مربوط به دوره نوسنگی پیش از سلتی بریتانی، از حدود ۴۵۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد هستند. آیا آن ها به احترام خدایان باستانی یا به افتخار اجداد باستانی افراشته شده بودند؟ آیا آن ها هم ترازی خورشید یا ستاره ها را ردیابی می کنند؟ یا طبق نظریه جدیدتر این خرسنگ ها با پدیده انفجار پلاسمایی و حلقه های کشتزار در ارتباط است؟ تاکنون خرسنگ های کارناک راز خود را حفظ کرده اند.

3.هدف از ساخت تپه مار بزرگ چیست؟

باستان شناسان بر این باورند که این تپه یک چهارم مایلی توسط سرخپوستان فرهنگ باستانی فورت برای استفاده در مراسم 13 تا 30 قرن پیش ساخته شده است. بیضی ممکن است یک تخم یا دهان باز خود مار باشد.

تپه مار بزرگ که بیش از 1300 فوت (396 متر) طول، حدود 20 تا 25 فوت (6 تا 8 متر) عرض و 4 تا 5 فوت (1 تا 2 متر) ارتفاع دارد، در سراسر تپه های جنوب اوهایو موج می زند، که بزرگترین تپه افجی در جهان است.دم آن به یک زنگوله ظریف ختم می شود و به نظر می رسد سرش در حال بلعیدن یک تخم مرغ غول پیکر است.

اینکه چه کسی آن را ساخته و چه معنایی دارد هنوز مشخص نیست. این تپه که برای اولین بار در دهه ۱۸۴۰ کشف شد، در اصل به مردم باستانی آدنا نسبت داده می شود که از حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰ میلادی در این منطقه سکونت داشتند و بقایای آن ها در گورستان های مجاور یافت می شود.

تپه‌های افجی یا تپه‌های نمادین، توده‌های خاکی برآمده‌ای هستند که به شکل حیوانات، نمادها، شخصیت‌های مذهبی یا انسان‌ها ساخته می‌شوند. این تپه‌ها اغلب توسط فرهنگ‌های پیشاکلمبی موندبیلدری در نخستین هزاره میلادی ساخته شده‌اند و در مناطق مختلفی از ایالات متحده، به ویژه در دره زیبای رودخانه می‌سی‌سی‌پی یافت می‌شوند.

تاریخ گذاری رادیوکربن نشان داده است که این شهر از زمان فورت ها، شاید حدود ۹۰۰ سال قدمت داشته است. فرهنگ باستانی فورت تحت تاثیر فرهنگ می سی سی پی بود که در بیشتر شمایل نگاری آن مار زنگی به چشم می خورد؛ در واقع بسیاری از فرهنگ های بومی آمریکا مار زنگی را با قدرت معنوی به تصویر می کشیدند.

برخی باستان شناسان اشاره می کنند که سر تپه مار با انقلاب تابستانی همسو است، بنابراین ممکن است هدفی نجومی یا تشریفاتی داشته باشد. با این حال، در نبود هیچ گونه مصنوع یا سوابق مکتوب، این تپه ممکن است یک معمای بزرگ و مارپیچ باقی بماند.

4.خطوط نازکا چه کاربردی داشتند؟

بیش از هزار زمین نگاره در صحرای پرو خطوط نازکا را تشکیل می دهند. دلیل ساخت و کاربرد آنها مشخص نیست.

دو هزار سال پیش، مردم بیش از هزاران زمین نگاره را در بیابان های ساحلی جنوب غربی پرو حکاکی کردند. چهارگوش ها، ذوزنقه ها، مارپیچ ها، خطوط باریک و خطوطی که نشان دهنده شکل موجودات غول پیکری است که در صدها مایل مربع از فلات های خشک گسترده شده اند و بین شهرهای نازکا و پالپا متمرکز شده اند. در دهه ۱۹۲۰، خلبانان ترانس اندین، زمین نگاره های دیگری را کشفکرد که باعث دهه ها تحقیق برای پاسخ به این سوال شد: آن ها چه کاربردی دارند؟

به تازگی هوش مصنوعی نیز موفق به کشف صدها زمین نگاره جدید در بیابان نازکا شده است.

پاسخ های بسیاری در طول سال ها مطرح و کنار گذاشته شده اند. می دانیم که نشانه ها در درجه اول توسط فرهنگ نازکا ایجاد شدند که از حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد تا ۶۰۰ میلادی شکوفا شد. محققان این فرضیه را مطرح کرده اند که آن ها خطوط آبیاری، تقویم نجومی، جاده های اینکا، شمایل هایی که باید از بالن های قدیمی هوای داغ دیده شوند، و – در پایدارترین و غیر محتمل ترین تصور – سفینه های فضایی برای هواپیماهای بیگانه را نشان می دهند.

توضیح اصلی امروز ساده تر است: خطوط نازکا ممکن است مسیرهای تشریفاتی را در یک چشم انداز مقدس شکل داده باشند. بسیاری از این اشکال با باران یا باروری در ارتباط هستند و هنوز می توان ردپاهایی از آن ها را در امتداد خطوط دید.

در نگاهی دیگر این خطوط را می توان محلی برای فرود ایزدان در نظر گرفت و هر نقش با توجه به جزییاتش مرتبط با باورها و اعتقادات به یک ایزد خاص باشد.

5.آیا ما هرگز الدورادو را پیدا خواهیم کرد؟

دریاچه گواتاویتا زادگاه افسانه الدورادو است. تصور می شد بومیان طلا را در دریاچه می ریزند و فاتحان به دنبال فلز گرانبها آن را لایروبی می کردند.

اولین الدورادو یک مرد بود نه یک شهر. کاشفان اسپانیایی در سفر به آمریکای جنوبی، افسانه او را در اوایل دهه 1500 شنیدند. به آنها گفته شد که در جایی در آند، مردم بومی موئیسکا طی مراسم آغاز به کار رئیس جدید، مراسمی طلایی برگزار می کردند. رئیس پیش از آنکه با قایق به دریاچه مقدس گواتاویتا فرستاده شود، با خاک طلا پوشانده می شد. ملازمان او هدایایی از طلا، زمرد و دیگر سنگ های قیمتی را به داخل دریاچه می ریختند.

ماجراجویان اسپانیایی، آلمانی، پرتغالی و انگلیسی غرق در حرص و طمع، در جست‌وجوی این گنج اسطوره‌ای به حیات وحش کلمبیا، گویان و برزیل و هر جای دیگری که امیدوارکننده به نظر می‌رسید، حمله کردند. با گذشت زمان، الدورادو از یک مرد به یک دره سنگ فرش شده با طلا تبدیل شد و فقط منتظر کشف بود.

در میان ماجراجویان، سر والتر رالی بود که پسرش وات در سال 1617 در این تلاش جان باخت و خود نیز پس از بازگشت به اروپا به دلیل نافرمانی از دستورات پادشاه اعدام شد. بسیاری از مردم، هم بومیان آمریکا و هم اروپایی ها، در این جست و جوهای وحشیانه جان باختند. اما هیچ گنج و طلایی پیدا نشد.

با این حال، ممکن است حقیقتی در افسانه وجود داشته باشد. دریاچه ای که در داستان موئیسکا ذکر شده ممکن است لاگونا گواتاویتا باشد، در ارتفاعات آند در نزدیکی بوگوتا، کلمبیا.

برخی از اشیاء و جواهرات طلایی از آن آب و دیگری در نزدیکی آن لایروبی شده‌اند، اما تلاش‌ها برای تخلیه دریاچه و بازیابی ثروت‌های افسانه ای همه شکست خورده است. هر گنجی که در آنجا غرق شود، دست نخورده باقی می ماند.

الدورادو قبل از اینکه مکانی پر از طلا و جواهرات باشد یک سنت و فرهنگ است که به افسانه ای برای افراد طماع و حریص در جستجوی گنج تبدیل شده است.

برچسب‌ها: #راز باستانی
یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه