برای قرن ها، شهر گم شده افسانه ای آتلانتیس تخیل انسان را شیفته خود کرده است. اولین توصیف افلاطون، فیلسوف یونان باستان در سال ۳۶۰ پیش از میلاد، آن را فوق العاده پیشرفته جلوه داد و از آن زمان، این تمدن گم شده که در زیر اقیانوس ها ناپدید شد، مورد توجه و بررسی های زیادی قرار گرفت.
مجله اینترنتی باستان شناس : هزاران سال است که دانشمندان، ماجراجویان، جویندگان گنج و باستان شناسان در جستجوی این شهر افسانه ای و شگفتی های نهفته آن هستند. با این حال هیچ کس آن را پیدا نکرد.
منشا داستان آتلانتیس
افلاطون، فیلسوف مشهور یونان باستان، نخستین کسی بود که از آتلانتیس یاد کرد و آن را تمدنی شگفت انگیز و بسیار پیشرفته که زمانی به آتن حمله کرده توصیف کرد. اما از مدت ها پیش ناپدید شده است. افلاطون در رساله خود با عنوان “کریتیاس” می گوید که برای اولین بار داستان آتلانتیس را از پدربزرگش شنیده است، کسی که آن را از سیاست مدار آتنی، سولون، حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال قبل از زمان افلاطون شنیده بود. سولون نیز به نوبه خود این داستان را از یک کشیش مصری باستان شنیده که ادعا می کرد آتلانتیس تقریبا ۹۰۰۰ سال قبل از آن زمان وجود داشته است.این قدمت بالا و شکوه توصیف شده همه به راز بزرگ این سرزمین افسانه ای افزوده است.
افلاطون در گزارشهای خود از آتلانتیس در «کریتیاس» و «تیمائوس»، آن را جزیرهای بزرگتر از مجموع لیبی و آسیا توصیف میکند (مقایسههای رایج در زمان او)، که در آن سوی ستونهای هرکول (تنگه جبل الطارق مدرن) قرار داشت. آتلانتیس قدرتمند، برتر در فن آوری و هنر، و یکی از بزرگترین تمدن های جهان، گفته می شود که بسیار بالاتر از هم عصران خود در گذشته های دور بوده است. اما با این وجود از بین رفت. افلاطون می گوید که این قدرت بزرگ «از نظر خدایان از بین رفته بود» و در نتیجه «در یک روز و شب بدبختی» توسط اقیانوس بلعیده شد.

برای قرن ها، راز ماندگار آتلانتیس ذهن محققان و مورخان را مجذوب خود کرده است. به نظر می رسید که افلاطون به وجود آن اطمینان دارد و برای نوشتن در مورد آن و معرفی آن به عموم مردم، کارهای اساسی انجام داد . علیرغم اطمینان افلاطون به وجود داشتن آتلانتیس ، این سوال هنوز وجود دارد – آیا آتلانتیس واقعی است؟
موقعیت دقیق آتلانتیس ناشناخته باقی مانده است، و بسیاری بر این باورند که اکنون در زیر سطح دریاها قرار دارد. در نتیجه، داستان آتلانتیس به قلمرو اسطوره تنزل یافته است. با این حال، در طول قرن ها، نظریه های متعددی مطرح شده است که نشان می دهد آتلانتیس ممکن است یک تمدن باستانی بوده باشد که با نام دیگری شناخته می شود، بقایای آن هنوز برای جهان امروز قابل مشاهده است.
جذابیت آتلانتیس همچنان ادامه دارد. جرقه کنجکاوی و بحث را در میان کسانی که به دنبال کشف رازهای آن و کشف حقیقت پشت این شهر گمشده افسانه ای هستند، برانگیزد.
قرن ها نظریه
یکی از اولین نظریه ها در مورد منشاء احتمالی آتلانتیس، ارتباط با تمدن مینوی باستان بود. این نظریه آتلانتیس را در مدیترانه قرار داد و آن را با تمدن مینوی ها که در جزیره کرت و جزایر مجاور دریای اژه شکوفا شد، همسو می کند. مینوی ها تقریباً بین 3100 تا 1100 قبل از میلاد وجود داشتند و در اوج خود یکی از تأثیرگذارترین فرهنگ های باستانی بودند. مینوی ها که به دلیل برنامه ریزی شهری پیچیده، معماری چشمگیر و کاخ های مجلل و هژمونی آنها بر شبکه های تجاری دریایی معاصر شناخته می شوند، واقعاً یک تمدن پیچیده باستانی بودند.
با این وجود، این تمدن تقریباً ناگهانی ناپدید شد. این زوال و ناپدید شدن با فوران ویرانگر آتشفشان ترا، واقع در جزیره امروزی سانتورینی و نزدیک به سواحل شمالی کرت مرتبط بود. این فوران در سال 1600 قبل از میلاد رخ داد و یکی از بزرگترین فوران های آتشفشانی تاریخ بود. این فوران که فاجعهای با وسعت زیاد بود، ویرانی گسترده در سراسر منطقه ایجاد کرد، سونامیهای عظیم، زمینلرزهها و خاکستر ایجاد کرد که بسیاری از شهرهای پیشرفته را نابود کرد. امروزه، محققان بر این باورند که این فوران آتشفشانی است که الهامبخش افسانههای آتلانتیس است، زیرا یک تمدن پیشرفته و مرفه به دلیل این بلای طبیعی به پایان رسیده است.

اما با وجود این، هیچ مدرک یا ارتباط مستقیمی بین آتلانتیس و مینوی های باستان وجود ندارد. اگرچه مرگ سریع آنها، موقعیت جغرافیایی، و تمام شباهت های دیگر با اسطوره آتلانتیس آنها را به یک گزینه خوب تبدیل می کند، نمی توان به طور قطعی گفت. با این وجود، تحقیقات همچنان ادامه دارد.
آزور، آتلانتیس در اقیانوس اطلس
یکی از نظریههایی که برای قرنها بر سر زبان ها بوده، این باور است که آتلانتیس در اقیانوس اطلس، بهویژه در جزایر آزور قرار داشته است. این مجمع الجزایر، که تقریباً در 1500 کیلومتری (900 مایلی) غرب ساحل پرتغال واقع شده است، از دیرباز به سرزمین افسانه ای «آن سوی ستون های هرکول»، که توسط افلاطون توصیف شده، مرتبط بوده است.

در طول قرن های ۱۹ و ۲۰، بسیاری از محققان و کاوشگران این ایده را مطرح کردند که آزورها در واقع بقایای یک توده زمینی بزرگ تر هستند که در زیر اقیانوس غرق شده است. علاوه بر این، پیشنهاد شده است که فعالیت های آتشفشانی و تغییرات تکتونیکی رخ داده در گذشته ممکن است باعث غرق شدن یک تمدن باستانی یا یک جزیره بزرگ تر شده باشد. قله های کوه فرضی بالای آب باقی ماندند و آزور امروزی را به وجود آوردند.
و اگرچه این نظریه در میان معتقدان آتلانتیس بسیار محبوب است، هیچ مدرک محکمی برای تایید آن وجود ندارد. مطالعات زمین شناسی مدرن تا حد زیادی این ایده را رد کرده اند، بدون هیچ مدرکی مبنی بر وجود یک توده زمین بزرگ تر در این محل. با این حال، کاوش های باستان شناسی در این جزایر هرگز در مقیاس بزرگ انجام نشد، عمدتا به این دلیل که هیچ شواهدی از سکونت انسان های قبلی قبل از ورود کاوشگران پرتغالی وجود نداشت. اما به تازگی شواهد جدیدی منتشر شده که نشان می دهد این موضوع ممکن است صحت نداشته باشد.
چندین تاریخ نگار پرتغالی، از زمان کشف آزور در دهه ۱۴۰۰، به برخی اکتشافات منحصر به فرد در برخی از جزایر، به ویژه کوچک ترین و شمالی ترین جزیره کوروو اشاره می کنند. در اینجا، مهاجران یک مجسمه عجیب سوارکاری را کشف کردند که با سنگ تراشیده شده بود و خطی ناشناخته داشت..
این بنای سنگی بر روی یک تپه دورافتاده قرار داشت و تلاش برای برداشتن آن منجر به تخریب آن شد. چند قطعه باقیمانده به پرتغال به دربار سلطنتی فرستاده شد، اما پس از آن گم شدند. به همین ترتیب، گنجینه ای از سکه های باستانی در همان جزیره کشف شد که حاوی سکه های کارتاژ و سیرنه بود. همه اینها باعث شد تا محققان بر این باورند که این جزایر در دوران باستان، به ویژه توسط کارتاژی ها شناخته شده بودند. آیا آزور میتوانست محل یک شهر بزرگتر باشد که گم شده است؟

انبوهی از نظریه ها
در تلاش برای کشف منشاء واقعی آتلانتیس، بسیاری از کاوشگران و محققان به دنبال یافتن آن مدرک حیاتی برای اثبات وجود آن بودند. یکی از تئوری های قابل توجه با محوریت آتلانتیس متعلق به ایگاتیوس دانلی، سیاستمدار و نویسنده آمریکایی است. دانلی در کتاب خود، “آتلانتیس: دنیای قبل از غبار” می نویسد که آتلانتیس یک تمدن واقعی بود و به عنوان “پدر” تمام فرهنگ های شناخته شده باستانی عمل کرد. علاوه بر این، او پیشنهاد کرد که دانش پیشرفته کشاورزی، متالورژی و معماری از آتلانتیس به تمدن های در حال ظهور مانند مصر باستان، بین النهرین و بین النهرین گسترش یافته است. بسیاری به دنبال رد و بی اعتبار کردن نظریات ایگناتیوس دانلی بودند، اما کار او با این وجود پابرجاست و بار دیگر در محافل مدرن و در میان معتقدان به آتلانتیس محبوبیت یافت.
یکی دیگر از باورهای رایج بر این است که آتلانتیس را می توان به لطف ظهور روش های کشف مدرن پیدا کرد. مهمتر از همه، پیشرفتهای فناوری مانند نقشهبرداری سونار و تصاویر ماهوارهای میتواند به محققان اجازه دهد تا مناظر زیر اقیانوسها را با دقت باورنکردنی کاوش کنند. در سالهای اخیر، این ابزارها به کشف چندین ساختار غوطهور و شکلهای زمین کمک کردند، که منشا آنها هنوز موضوع بحث داغ است. یک مثال قابل توجه شامل سازندهای سنگی Yonaguni در سواحل ژاپن است که تشکیلات سنگی عظیم آنها هنوز توضیح داده نشده است.

یکی از نظریه های کمتر شناخته شده جزیره یونانی آتالانتی را با اسطوره آتلانتیس مرتبط می کند. این جزیره در دوران باستان توسط نویسندگان یونانی و رومی مانند سنکا، پلینی بزرگ، پاوسانیاس، توسیدید، استرابون، لیوی و دیگران به خوبی مستند شده است. همه آنها حقایق یکسانی را ذکر کردند: در زمان های قدیم، جزیره آتالانتی توسط یک زمین لرزه عظیم و ویرانگر از خطوط ساحلی جدا شد. در نتیجه، موج عظیمی پدید آمد (سونامی) که باعث ویرانی گسترده در منطقه شد. آیا این مکان میتواند رازی را در خود جای دهد که هنوز کشف نشده باشد؟
اسرار چشم صحرا
در حال حاضر یکی از محبوبترین نظریههای مرتبط با آتلانتیس، نظریهای است که این اسطوره باستانی را با ساختار مرموز Richat واقع در صحرای بزرگ آفریقا مرتبط میکند. این سازند دایره ای عظیم که به نام چشم صحرا نیز شناخته می شود، در موریتانی واقع شده است و تنها نمونه در این سیاره است. اگرچه ارتباط آن با آتلانتیس بحث برانگیز است، اما با این وجود قویترین گزینه برای شهر گمشده در سالهای اخیر است. این سازند زمین شناسی تقریباً 40 کیلومتر (25 مایل) قطر دارد و از دایره های متحدالمرکز تشکیل شده است که شبیه به یک “bullseye” یا “چشم” غول پیکر از تصاویر هوایی یا ماهواره ای است، از این رو نام مستعار آن است. دانشمندان آن را دهانه برخورد شهاب سنگ می دانستند، اما نام رسمی هنوز نامشخص است.
و به همین دلیل است که معتقدان آتلانتیس مدرن این سازه عظیم را با بقایای یک شهر گمشده از شگفتی ها پیوند می دهند. اولین قطعه “شواهد” مکان است، که مطمئناً می تواند “فراتر از ستون های هرکول” باشد، همانطور که افلاطون نوشت. البته 9000 سال قبل از امروز، صحرا یک بیابان خشک و بیجان نبود، بلکه یک دشت سرسبز و سرسبز بود که شرایط بسیار خوبی برای زندگی داشت. علاوه بر این، افلاطون آتلانتیس را شهری توصیف کرد که از سه حلقه متحدالمرکز آب که توسط خشکی از هم جدا شده اند، با قطری شبیه به ساختار چشم صحرا ساخته شده است. همه این شباهت ها باعث شد که طرفداران این شهر افسانه ای، مکان آتلانتیس را اینجا بدانند.

البته امروزه سازه ریچات دور از دریا و در وسط صحرای بایر واقع شده است. اما طرفداران این نظریه معتقدند که صحرای بزرگ آفریقا ممکن است در زمانهای قدیم مرطوبتر بوده و رودخانهها یا دریاها در نزدیکی آن قرار داشته باشند که احتمالاً به اقیانوس اطلس متصل میشوند. همه اینها به این احتمال اشاره می کند که برخی بلایای طبیعی یا تغییر ناگهانی آب و هوا منجر به زوال سریع و رها شدن تمدن پر رونقی شده است که می توانست آتلانتیس باشد.
یک باور پایدار بدون مدرک
اکثر مورخان برجسته ایده آتلانتیس را به عنوان تمدنی مجزا، منحصر به فرد و برتر که کاملاً ناپدید شده است، کاملاً رد می کنند. حتی پس از دههها و نسلها تحقیقات گسترده و کاوشهای باستانشناسی متعدد، هیچ مدرک مشخصی از آتلانتیس یافت نشد، اگرچه دلایل زیادی برای مکان احتمالی آن ارائه شده است. البته، با توجه به اینکه احتمالاً زیر آب است، کشف بقایای آن بدون دانستن اینکه کجا باید به دنبال آن بود ، می تواند چالش قابل توجهی باشد. با این حال، مکانهای بیشماری مورد بحث قرار گرفتهاند و هر خرابه زیر آبی که تقریباً بلافاصله کشف میشود، به انجمن فرضیات آتلانتیس پیوسته است.
فقط یک جست و جوی سریع در این گوگل به شما پیشنهادهایی را برای مکان آتلانتیس از تونس، ایرلند، هند تا آزور و موارد دیگر می دهد، اما هیچ کدام از آنها مدرک قاطعی ندارند.
اما با وجود این، بسیاری از محققان معتقدند که آتلانتیس افلاطون وجود داشته است و در واقع تمدن مینوی بوده است. این فرهنگ کرتی برتر و بسیار پیشرفته تر از هم عصران خود، به ویژه یونانیان، مورد توجه همه کسانی بود که از آن آموخته بودند. اما افول و ناپدید شدن ناگهانی آن به دلیل یک فاجعه طبیعی ویرانگر می توانست نظریه خشم ایزدان و غرق شدن در زیر امواج را زنده کند. اگرچه ممکن است هرگز حقیقت را ندانیم، داستان آتلانتیس همچنان تخیل مشترک ما را تسخیر خواهد کرد و مردم به دنبال شواهدی از مکان و وجود آن خواهند بود.

















ارسال دیدگاه