مطالعات علمی اخیر نشان داده است که شیر بالدار برنزی معروف ، بالای یکی از دو ستون در میدان سن مارکو ، نماد جهانی ونیز، ممکن است منشأ چینی داشته باشد.
مجله اینترنتی باستان شناس :تجزیه و تحلیل متالورژیکی اخیر برنز نشان داد که بخش قابل توجهی از آن در قرن هشتم در چین ایجاد شده است. به ونیز سفر کرد، جایی که با عناصر دیگر ترکیب شد و بازسازی شد تا با نماد نگاری استاندارد شیر بالدار، نمادی از ونیز و مرقس، مطابقت داشته باشد.
منشأ شیر ونیز یکی از چهار نمادی است که چهار انجیل به طور جداگانه با آنها شناخته می شدند. ارتباط ونیز با مرقس مستلزم تصور نمادین شهر تالاب از شیر مارسی بود، عنصری که به لحاظ بصری نویسنده یکی از چهار انجیل را شناسایی می کرد. در نشان اصلی، شیر ونیز بین پنجه های خود انجیل را دارد که روی آن به زبان لاتین این عبارت نوشته شده است: “درود بر تو، مارک، مبشر من”. نعمتی که به شهری که رسول را به عنوان محافظ خود برگزیده بود، تسری یافت.
شیر با بال نیز نماد قدرت و سرعت بود. نوعی «شاهکار»، یعنی پایانی نمادین، برای Serenissima که به سرعت بر فراز آب ها پرواز می کند و با قدرت یک جانور حمله می کند. در بسیاری از فرهنگ ها و فرهنگ چینی شیر نماد شکوه، قدرت و محافظت است.
یک تیم چند رشته ای از محققان زمین شناسی، شیمی، باستان شناسی و تاریخ هنر از دانشگاه پادوآ، با همکاری انجمن بین المللی مطالعات مدیترانه و شرقی (Ismeo) و دانشگاه Ca’ Foscari ونیز، تجزیه و تحلیل عمیقی را از آلیاژ برنز مجسمه انجام دادند. این موضوع منشأ شرقی مجسمه را آشکار کرد و آن را به تجارت در امتداد راه ابریشم مرتبط میکرد.
این کشف در 11 سپتامبر 2024 در افتتاحیه کنفرانس بین المللی مارکوپولو که به عنوان بخشی از جشن های هفتصدمین سالگرد مرگ مسافر تاجر ونیزی (ونیز 1254 – 1324) در ونیز برگزار می شود، اعلام شد. .

تصور میشد این مجسمه در اوایل دوران هلنیستی (قرن چهارم قبل از میلاد) بر اساس تحقیقات انجام شده پس از بازسازی در دهه 1980 در آناتولی ساخته شده است. با این حال، مطالعه ایزوتوپ های سرب در آلیاژ فلزی نشان داد که آنها از معادن در حوضه پایینی رودخانه یانگ تسه در جنوب شرقی چین سرچشمه می گیرند.
محققان طرح شیر را دوباره بررسی کردند و ویژگیهای بارز مجسمههای سلسله تانگ (618-907 پس از میلاد) را در سر، یال و سینه یافتند. همراه با ملاحظات سبکشناختی جدید، نتایج نشان میدهد که مجسمه عظیم به احتمال زیاد ترکیبی دقیق از چیزی است که در ابتدا zhènmùshòu (镇墓兽 “نگهبان مقبره”) در دوره تانگ (609-907 پس از میلاد) ساخته شده بود.
ژنموشو “نگهبان مقبره” یا “روح زمین” از سلسله تانگ، (618-907)، در چین است. این قطعات تدفین مینگ چی یا “اشیاء روح” نامیده می شدند. فیگورهای ژنموشو برای ترساندن سارقان قبر و همچنین انتقال متوفی به قلمرو جدیدشان حداقل با همان اعتباری که در زمین تجربه می کردند، طراحی شده بود. در قرن هفتم، آنها معمولاً به صورت جفت قرار می گرفتند، یکی با صورت انسان مانند، دیگری با صورت شیر یا جانور.
برخی از ویژگیهای مشترک شیر سن مارکو و پیکرههای زنموشو عبارتند از: سوراخهای بینی پهن با سبیلهایی که در هر طرف به سمت بالا هستند، دهان باز با یک جفت نیش پهن در فک بالا و باریکتر در پایین یک ردیف از دندان ها بین آنها و طرح چشمان برجسته با شاخ. حدقه چشم شیر کوچکتر است، که نشان میدهد زمانی شاخک داشته است، اما آنها را برداشتهاند تا بیشتر به شیر نزدیک باشد. گوش های او نیز به نظر می رسد که کوتاه و گرد شده است، در حالی که گوش های zhenmushou اصلی بلندتر و نوک تیز بودند.
این کشف سوالاتی را در مورد تاریخچه این مجسمه و سفر آن از چین به ونیز مطرح می کند. این مجسمه که در زمان بازگشت مارکو پولو از سفرش در سال ۱۲۹۵ بر روی ستون وجود داشت، به نظر می رسد تحت شرایطی مرموز و شاید تکه تکه وارد شهر شده است. حدس زده می شود که ورود این شیر ممکن است به سفرهای پدر مارکو، نیکولو و عموی مافیو، که بین سال های ۱۲۶۴ تا ۱۲۶۶ از دربار مغولی در پکن بازدید کرده بودند، مرتبط باشد.

















ارسال دیدگاه