تکنیک منحصر به فرد شکار انسان‌ها در سیزده هزار سال پیش : کاشت نیزه در زمین به جای پرتاب آن!

چگونه انسان‌های پیش از تاریخ در ۱۳ هزار سال پیش، ماموت‌های عظیم الجثه را شکار می‌کردند؟ آیا نیز‌های نوک تیز را به سمت شکار پرتاب می‌کردند؟ یا صرفا به سراغ حیوانات زخمی می‌رفتند و آن‌ها را با استفاده از ابزار کلوویس (Clovis) قصابی می‌کردند؟

مجله اینترنتی باستان شناس : در مقاله‌ای که به تازگی در ژورنال PLOS ONE منتشر شد اما محققین نظر دیگری دارند!

به عقیده محققین، مردمان پیش از تاریخ، نیزه‌های خود را در زمین نصب می‌کردند (اصطلاحا می‌کاشتند) و سلاح را به گونه‌ای به سمت بالا جهت می‌دادند که با کوچک‌ترین فشاری از سوی خود طعمه، نوک تیز نیزه به عمق بدن طعمه فرو رود. نتیجه، ضربه‌ای دردناک‌تر و کشنده‌تر از چیزی بود که قوی‌ترین شکارچیان پیش از تاریخ قادر به اِعمال آن بودند!

در این روش پیچیده‌ی شکار، هنگامی که طعمه به محدوده‌ی نیزه‌های کاشته شده می‌رسید، این سیستم‌ مهندسی شکار فعال شده و نوک نیزه به مانند ساچمه‌های نوک توخالی امروزی (hollow-point) عمل کرده و به عمق بدن حیوان فرو می‌رفت و می‌توانست جراحات شدیدی را وارد کند.

این نتایج شگفت انگیز نه تنها ما را با یکی از متمایزترین فرهنگ‌های شکار آشنا می‌کند، بلکه دید جدیدی از زندگی روزمره و مهارت‌های بقای مردمان پیش از تاریخ در زمان حیات این حیوانات غول پیکر را ارائه می‌دهد.

در نهایت، بر اساس این یافته‌ها، استنباط رفتارهای شکار پیش از تاریخ، بسیار پیچیده‌تر از قبل می‌شود. چرا که اکنون می‌دانیم ابزار کلوویس، صرفا یک ابزار دستی ساده نبوده، بلکه سیستمی مهندسی شده برای شکار بوده که بیانگر نبوغ و مهارت منحصر به فرد در استراتژی‌های بومیان امریکای شمالی در ۱۳ هزار سال پیش است!

🖋 سحر مرتضی نژاد