بر اساس مطالعهای که نتایج آن اخیرا در ژورنال Science Advances منتشر شده است، مشخص شده که بین ویروسهای باستانی و بروز سرطان، یک ارتباط بالقوه وجود دارد!
مجله اینترنتی باستان شناس : این ویروسهای باستانی که در DNA انسان قرار گرفتهاند، میتوانند با افزایش سن، مجددا فعال شده و به رشد سرطانها کمک کنند. این مطالعه همچنین نشان میدهد که غیرفعال کردن این ویروسها میتواند درمان سرطان را تسهیل کند!
قطعاتی از این ویروسهای باستانی که به عنوان رتروویروسهای درونزا شناخته میشوند، در ژنوم ما وجود دارد. محققان تا پیش از این تصور میکردند که این ویروسها، که بخش غیرکدکننده ژنوم را تشکیل میدهند، عملکرد مهمی ندارند، اما تحقیقات جدید نشان میدهد که با فعال شدن دوباره، به رشد و بقای سرطان کمک میکنند.
حدود ۸٪ از ژنوم انسان را رتروویروسهای درونزا تشکیل میدهند. این ویروسها RNA خود را به سلول میزبان وارد کرده، آن را به DNA تبدیل و در ژنوم میزبان ادغام میکنند. سپس سلول میزبان ویروسهای بیشتری تولید میکند و ویروس از سیستم رونویسی میزبان برای تکثیر خود استفاده میکند. با این حال، حتی اگر آنها نتوانند DNA عملکردی محسوب شوند، اما میتوانند به عنوان سوئیچهایی جهت روشن شدن ژنهای مجاور عمل کنند!
در این بررسی مشخص شد که یک دودمان خاص از رتروویروسها به نام LTR10 که حدود ۳۰ میلیون سال پیش برخی از پستانداران را آلوده کرد، در انواع مختلفی از سرطانها مانند سرطان ریه و روده بزرگ، فعالیت بالایی دارد. درواقع، با غیرفعال کردن این رتروویروس، بیان ژنهای مجاور که در رشد و توسعه سرطان ضروری بودند نیز غیرفعال شد! در عین حال، درمانها نیز به کوچک شدن تومور، بهتر پاسخ دادند!
درواقع، سلولهای سرطانی ژنهای زیادی را بیان میکنند، اما کسی نمیداند چه چیزی آنها را روشن میکند. به نظر میرسد بسیاری از سوئیچهایی که آنها را روشن میکنند، از این ویروسهای قدیمی نشات گرفته باشند!
جالب اینکه فقط همین یک خانواده از ویروسها، بیان ۷۰ ژن مرتبط با سرطان را تنظیم میکند. بنابراین دودمانهای مختلف احتمالا بر مسیرهای مختلفی که سرطانهای مختلف را ایجاد میکنند،تاثیر دارند. احتمالا با بالا رفتن سن افراد نیز، دفاع ژنومی آنها از بین میرود و ویروسهای باستانی را قادر میسازد تا دوباره بیدار شوند و باعث بروز یکسری از بیماریها شوند.
منشأ چگونگی بروز بیماریها در سلول همیشه یک راز بوده است. رتروویروسهای درونزا تمام داستان نیستند، اما میتوانند بخش بزرگی از آن باشند!
🖋 سحر مرتضی نژاد














ارسال دیدگاه