در حدود ۳۰ هزار سال پیش، گروهی از کودکان ۶ تا ۱۰ ساله، از خاک رس زمینی که بر روی آن نشستهاند، مشغول ساخت مجسمههایی کوچک بودند. احتمالا ساخت بعضی از مجسمهها طبق انتظار پیش نرفته و نیمه تمام رها میشدند.
مجله اینترنتی باستان شناس : این تصویریست که از مجسمههای ۳۰ هزار سالهی کشف شده در جمهوری چک به دست آمده است.
بر اساس مطالعه جدیدی که نتایج آن در انتظار چاپ در ژورنال PLOS ONE است، آثار انگشت و خراش موجود در آثار باستانی ۲۸ هزار ساله، نشان میدهند که کودکان دوران پارینه سنگی، از خاک رس مانند خمیر بازی امروزی، برای ساخت مجسمههای خود استفاده میکردند.
قدمت قدیمیترین مجسمههای سرامیکی، به ۲۸ هزار سال میرسد، تقریبا ۱۰ هزار سال پس از انقراض نئاندرتالها. در سال ۱۹۲۵، مجسمهای نمادین از یک زن در سایتی باستانی در چک کشف شد. پس از آن مجسمههای دیگری در دهههای بعدی نیز شناسایی شدند.تا این که در سال ۲۰۰۲، شواهدی از آثار انگشت بر روی مجسمهها مشخص شد.
اما از کجا میدانیم که این مجسمهها کار کودکان تازه کار هستند؟
در ابتدا مشخص شد که آثار انگشت و خراش متعلق به کودکان ۶ تا ۱۰ ساله و نوجوانان بین ۱۰ تا ۱۵ سال بوده است.
از طرف دیگر، مجسمهها را در نزدیکی آتشدان میساختند و در نهایت به درون آن میانداختند تا بسوزد. در حالی که اشیای ساخته شده از استخوان عاج در سراسر محوطه و در تدفینها استفاده میشدند. بنابراین به نظر میرسد که آنها در حین تمرین و بازی با خاک رس، پس از انجام کار، آن را رها میکردند. همچنین، چندین قطعهی نامشخص هم کشف شد که احتمالا فقط برای تمرین ساخته شده بودند.
نکته مهم این است که بر خلاف تصورات پیشین، سبک زندگی پارینه سنگی خشن و بیرحمانه نبود و درواقع بسیار شبیه به آنچه امروز هستیم، بود! درواقع، جوامع پارینه سنگی، کودکانی داشتند و آن کودکان بازی میکردند و فرهنگ غنی داشتند.
از آنجایی که همیشه در پی پاسخ این سوالیم که چگونه به اینجا رسیدیم، باید توجه داشت که “کودکان” کسانی هستند که تصمیم میگیرند چه چیزی به نسل بعدی منتقل شود. جوامع میتوانند بر اساس دانشی که کودکان به بزرگسالی میآورند، تغییر کنند؛ در حالی که ما اغلب مشارکت آنها را در سوابق باستانی دستکم میگیریم، اما در واقع، میتوانیم ببینیم که از طریق انتخابهایی که انجام میدهند، واقعا در مسیر دگرگشت فرهنگی انسان تأثیر داشتهاند.
🖋 سحر مرتضی نژاد














ارسال دیدگاه