استراتژیهای خاص مردمان نوسنگی در انتخاب گونهای خاص جهت ساخت ابزار، هفت هزار سال پیش!
مجله اینترنتی باستان شناس : بر اساس نتایج مطالعهای که اخیرا در ژورنال PLOS ONE منتشر شد، مردمان دوران نوسنگی، برای ساخت ابزارهای خود از استراتژیهای خاصی در انتخاب گونه حیوانی استفاده میکردند، آنهم در ۷ هزار سال پیش! که عمدتا تیز انتخاب آنها برای ساخت سرپیکانهای پرتابی، “گوزن” بود!
در این بررسی، با استفاده از آنالیزهای پالئوپروتئومیکس (بررسی پروتئینهای باستانی)، رابطهی بین گونههای انتخابی جهت ساخت ابزار و تاثیر آنها در عملکرد ِ۲۰ ابزار استخوانیِ دوران نوسنگی، بررسی شد.
در این مطالعه برای اولینبار است که به طور همزمان از سه روشِ آنالیز ویژگیهای پوشش و کارکرد استخوان در ساخت ابزار، باستان شناسی جانوری و پالئوپروتئومیکس در بررسی سازههای استخوانی نوسنگی، استفاده میشود.
بر اساس نتایج، مردمان باستانی در ۷ هزار سال پیش، منحصرا استخوانهای بز و گوسفند را برای کار با سبزیجات انتخاب میکردند. اما استخوانهای گوزن (به خصوص گوزن قرمز)، موارد استفادهی گستردهتری داشت که مهمترین آن، ساخت سرپیکانهای پرتابی بود!
برخلاف سایر مطالعات پیشین که مبتنی بر ریخت شناسی ابزارها بودند و نشان میدادند که گوسفند و بز بیشترین استفاده را در ساخت ابزار داشتند، این بررسی برای اولینبار نشان میدهد که انسانهای باستانی “عمدا و منحصرا” استخوانهای گوزن را برای ساخت ابزار انتخاب میکردند! درنتیجه این حیوان میبایست نقش برجستهای در جامعه نوسنگی داشته باشد.
چرا که مسلما به دست آوردن استخوانهای بلند گوزن از طریق شکار، به تلاش بیشتری نسبت به استفاده از استخوانهای بلند حیوانات اهلی، نیاز داشت.
پیش از این نیز بررسیهای گستردهای بر روی استخوانهای گوزن به دست آمده از دوران نوسنگی متعلق به شبه جزیره ایبری انجام شده بود، اما این نخستینبار است که میبینیم مردمان باستان، حیوانات را از نظر “تاکسونومی” طبقه بندی میکردند و بدین ترتیب، “استراتژی در انتخاب حیوانات” به طور مستقیم اثبات میشود!
🖋 سحر مرتضی نژاد

















ارسال دیدگاه