در طول تاریخ، انسان ها به گفتن حقیقت و دروغ شناخته شده اند. دلایل آشکار کردن حقیقت متفاوت است، از دروغ های کوچک گرفته تا دروغ های فاجعه باری که می توانست تمدن ها را متزلزل کند.
مجله اینترنتی باستان شناس : ما برای جلوگیری از عواقب، تحقیر و جلب رضایت دیگران یا برای بقا دروغ می گوییم.همیشه تشخیص دروغ از حقیقت مهم بوده است، و از آغاز زمان ، ما به دنبال راه هایی برای دانستن تفاوت بوده ایم. بنابراین، بدون تجهیزات حسی عصبشناسی مدرن و تکنیکهای بازجویی پیشرفته، چگونه افراد باستان تشخیص میدادند که چه کسی دروغ می گوید؟
روش های به کار گرفته شده در تعیین حقیقت یا دروغ بسیار به پیشینه مذهبی و فرهنگی بستگی داشت. درک عقل سلیم از جهان، و تجربه عملی، ابزار اولیه تشخیص دروغ بود. شواهد تقریباً همیشه مبتنی بر سوگند و شهادت بود. این امر تا زمان معرفی تکنیکهای عینیتر، مانند اندازهگیری، پزشکی قانونی و روش علمی توسط ارشمیدس و در طول انقلاب علمی قرنها بعد، وجود داشت.
مشاهده و قضاوت در مورد رفتار، حالات صورت و گفتار یک فرد، یکی از راههای تشخیص گناه از بیگناهی و تصمیمگیری در مورد اینکه آیا کسی دروغ میگوید، بوده و هست. به دلیل نداشتن تکنیکهای عینی، محاکمه در دوران باستان اغلب از طریق آزمایش انجام می شد و مظنونان بدبخت را به روش های گیج کننده و گاهی خشونت آمیز آزمایش می کرد.این روشها، اگرچه طبق استانداردهای امروزی ابتدایی بودند، اما اولین تلاشها برای کشف حقیقت در دنیایی پر از دروغ بود.
برنج و الاغ
در چین باستان، مظنونین را مجبور میکردند تا برنج خشک را بجود. وقتی مظنون برنج را تف کرد، فرض بر این بود که اگر دانه های برنج به زبانشان چسبیده باشد، گناهکار هستند. بدلیل این که استرس ایجاد شده توسط دروغ گفتن باعث کند شدن جریان بزاق و خشکی دهان می شود. اعتقاد بر این بود که یک فرد بی گناه در چنین شرایطی هیچ دلیلی برای استرس ندارد.
در 500 سال قبل از میلاد، کاهنان هند باستان با سیاه کردن دم الاغها با دوده و قرار دادن آنها در چادرهای تاریک، دزدان را شناسایی می کردند. به مظنونین گفته می شد وارد چادر شده و دم الاغ را بکشند. اگر الاغ عرعر می کرد، گناه متهم تایید می شد. اگر متهم با دستان تمیز و بدون دوده چادر را ترک میکرد، کاهنان متوجه می شدند که او از ترس آشکار شدن دزدی، دم الاغ را نکشیده است.
دهان حقیقت
در رم، سر غول پیکر مرمری 2200 ساله منتظر است تا دروغگویان و حیله ها را آشکار کند.مجسمه مرمرین دهان حقیقت Bocca della Verita در کلیسا سانتا ماریا در رم قرار دارد .این مجسمه صورت مردی با دهان باز است که بر طبق باورها اگر فردی دستش را داخل دهان حقیقت بگذارد و دروغ بگوید، دهان بسته خواهد شد و دستش قطع میشود.
گفته می شود که در اصل نشان دهنده خدای تیتان اوکئانوس است، رودخانه بزرگ اطراف زمین که تمام رودخانه ها، چاه ها و چشمه های جهان را تغذیه می کند.
امتحان سخت برای اثبات بیگناهان
در زمانهای قدیم، محاکمههای آزمایشی روشی رایج برای تعیین گناهکار و بیگناه و راستگو و دروغگو بود. در حالی که این اعمال اکنون به عنوان اعمال وحشیانه و غیرقابل اعتماد تلقی می شوند، زمانی بخش مهمی از سیستم قضایی بودند. در طول این محاکمه ها، متهم تحت آزمایشات خطرناک قرار می گیرد، با این باور که شکست نشان دهنده گناه است و زنده ماندن نشان دهنده بی گناهی است.
این محاکمه های پیشامدرن در نهایت توسط شورای جهانی کاتولیک رومی ممنوع شد. و محاکمه و شکنجه جایگزین آن شد. در اواخر قرون وسطی، این روش کشف حقیقت محو و در قرن شانزدهم به طور رسمی متوقف شد.
انواع مختلفی از آزمون های کشف حقیقت از دروغ وجود داشت، از جمله آزمایش با آتش، سم یا مار . برای مثال، مصائب آتش سوزی شامل راه رفتن مظنونین از روی زغال یا آهن داغ یا بیرون کشیدن سنگ از آب جوش بود. در ایران باستان، محاکمه با آتش به عنوان آزمون نهایی برای یک فرد متهم در نظر گرفته میشد، و اعتقاد بر این بود که بی گناهان توسط میترا محافظت میشوند.

آزمایشهای آب از دیرباز با شکار جادوگران در آمریکا در طول قرنهای 16 و 17 مرتبط بودهاند، اما منشأ آنها به هزاران سال قبل بازمیگردد. متهم در آب غوطه ور می شود، با این باور که نتیجه گناه کار یا بی گناه بودن آنها را مشخص می کند. اگر غرق می شدند، نشانه گناه آنها تلقی می شد، در حالی که زنده ماندن دلیل بر بی گناهی محسوب می شد. با این حال، در شکار جادوگران بعدی، باور مخالف ظاهر شد – کسانی که غرق شدند بی گناه تلقی می شدند، در حالی که شناور بودن به عنوان مدرکی از گناه، دروغ و جادوگری در نظر گرفته می شد. در نهایت، متهم بدون توجه به نتیجه، با سرنوشت شومی روبرو شد.

تشخیص دروغ در عصر مدرن
سیستمهای قضایی مدرن به شدت به شواهد پزشکی قانونی، روش علمی و شواهد روانشناختی و فیزیولوژیکی متکی هستند که اغلب با استفاده از پلیگراف جمعآوری میشوند که معمولاً به عنوان آشکارساز دروغ از آن یاد میشود. پلی گراف از سه دستگاه تشکیل شده است – یکی برای نظارت بر تنفس، یکی برای اندازه گیری فشار خون و دیگری برای تشخیص پاسخ های الکتریکی در پوست. وقتی با هم ترکیب شوند، از این دستگاهها برای اندازهگیری تغییرات در برانگیختگی فیزیولوژیکی استفاده میشود که نشاندهنده سطح استرس است.
با این حال، کارشناسان پیشنهاد میکنند که این فناوری پیشرفته تشخیص دروغ اساساً یک تست روانشناسی پیچیده است. واقعیت تاسف بار این است که آشکارسازهای دروغ در تشخیص حقیقت و دروغ قابل اعتماد نیستند. دانشمندان و روانشناسان علیرغم اینکه یک نماد فرهنگی آشنا هستند، دروغ سنج ها را روشی غیرقابل اعتماد و نامعتبر برای تشخیص فریب می دانند. در نتیجه، یافته های آنها اغلب در دادگاه های غربی غیرقابل قبول تلقی می شود.

طبق گزارش هافینگتون پست، هیچ رفتار قطعی وجود ندارد که همیشه نشان دهد کسی دروغ یا راست می گوید. ماریا هارتویگ، متخصص فریبکاری، دکترا، دانشیار کالج عدالت کیفری جان جی، اظهار داشت که مشاهده رفتار یک فرد و گوش دادن به اظهارات آنها تنها دقتی در حدود 54 درصد دارد که کمی بهتر از حدس زدن است.
این باور رایج که دروغگوها را می توان با پرهیز از تماس چشمی، بی قراری، تغییر وضعیت بدن یا چنگ زدن به لباس هایشان شناسایی کرد، توسط کارشناسان رد شده است. چکیدهای از انجمن روانشناسی آمریکا تاکید میکند که آشکارسازهای دروغ مدرن اساساً آزمونهای روانشناختی بر اساس این فرض است که دروغگویان به دلیل آگاهی از دروغ، واکنشهای احساسی قابل اندازهگیری را تجربه میکنند. با این حال، این فرض منجر به نرخ خطای بالا و پیامدهای ناعادلانه برای بسیاری از افراد راستگو شده است.
با پیشرفت دانش از مغز انسان، ممکن است در نهایت توانایی تشخیص دروغ ها را با دقت بیشتری به دست آوریم. در حال حاضر، تکیه بر حدس و گمان ها و ماشین های دروغ سنج غیر قابل اعتماد ما را از روش های قدیمی مانند استفاده از برنج خشک و خرهای دوده ای جلوتر نمی گذارد. علیرغم پیشرفتهای علم، فناوری، عصبشناسی و روانشناسی، تمایز حقیقت از دروغ یا گناه از بیگناهی همچنان چالشی است که حتی جامعه مدرن برای غلبه بر آن تلاش میکند.

















ارسال دیدگاه