نقش گیاه ضد بارداری سیلفیوم در جوامع باستانی

مجله اینترنتی باستان شناس : این گیاه که به دلیل کاربردهای درمانی و آشپزی متعددش شناخته شده است، داستان یک شگفتی گیاه شناسی است که در معرض انقراض قرار دارد و امروزه همچنان محققان را مجذوب خود می کند.

نقش و اهمیت گیاه سیلفیوم در جوامع یونان و روم باستان

در حالی که کلیسای کاتولیک و پدران آن از زمانی که مسئولیت ساخت کلیسای عیسی بر عهده سنت پیتر گذاشته شد، با ایده پیشگیری از بارداری مخالف بودند، قبل از آن، پیشگیری از بارداری به طور گسترده در روم مرسوم بود. در واقع، رومی ها ممکن است مسئول انقراض گیاهی بوده باشند که برخی آن را مؤثرترین داروی ضدبارداری گیاهی می نامند که تاکنون وجود داشته است.

این گیاه به نام سیلفیوم شناخته می شود . سیلفیوم احتمالاً مرتبط با جعفری یا به‌طور دقیق‌تر نوعی گیاه رازیانه غول‌پیکر بود که برای شیره آن کشت می‌شد – که معمولاً به عنوان لیزر ، لیزرپیسیوم یا لازارپیسیوم شناخته می‌شد – که به عنوان یک افزودنی آشپزی، یک پماد موضعی یا مرهم نیز استفاده می‌شد. این گیاه به عنوان دارو برای چندین بیماری، و مربوط به این بحث، نوعی پیشگیری از بارداری بو . اطلاعات زیادی در مورد آن وجود ندارد، در واقع، ارتباط آن با خانواده Apiacaea (کرفس) بیشتر حدس و گمان است، اگرچه بیشتر منابع آن را به جنس Ferula نسبت می دهند.

آنچه ما از سیلفیوم می دانیم این است که در قدیمی ترین شهر یونانی در شمال آفریقا به نام سیرنه (لیبی فعلی) کشت می شد. افسانه ها حاکی از آن است که باتوس یونانی و مردانش به مکانی به نام فواره آپولو فراتر از زمین های حاصلخیز اسراسا هدایت شدند، زیرا لیبیایی ها می گفتند که این مکان حفره ای در آسمان دارد (احتمالاً به دلیل بارندگی غیرعادی در منطقه) [I ، ii]. باتوس در آنجا ساکن شد و در سال 630 قبل از میلاد نام شهر را سیرنه گذاشت. سیلفیوم به قدری برای اقتصاد سیرنه اهمیت یافت که این گیاه تقریباً در تمام سکه های آنها ضرب شد.

تلاش برای کشت سیلفیوم در خارج از منطقه بومی خود، به ویژه در یونان، ناموفق بود. این گیاه وحشی تنها در سیرنه شکوفا شد، جایی که نقشی محوری در اقتصاد محلی ایفا کرد و تجارت گسترده ای با یونان و روم داشت.

سیلفیوم و لذت آشپزی

سیلفیوم یک عنصر محبوب در دنیای آشپزی یونان و روم باستان بود. ساقه‌ها و برگ‌های آن به عنوان چاشنی استفاده می‌شد که اغلب روی غذا مانند پارمزان رنده می‌شد یا با سس و نمک مخلوط می‌شد. برگ‌ها همچنین به سالاد اضافه می‌شوند تا گزینه‌ای سالم‌تر باشند، در حالی که ساقه‌های ترد را به صورت برشته، آب پز یا سرخ شده میل می‌کردند.

علاوه بر این، هر قسمت از گیاه، از جمله ریشه، مصرف می شد. ریشه ها اغلب پس از فرو بردن در سرکه طعم لذیذی پیدا می کردند. از سیلفیوم به عنوان یک غذای باستانی در کتاب De Re Coquinaria – آپیسیوس، که شامل دستور العملی برای “سس گاروم “، یک سس محبوب ماهی و سرکه است که از سیلفیوم در میان مواد اصلی آن استفاده می شد.

همچنین از سیلفیوم برای افزایش طعم دانه های کاج استفاده می شد . جالب اینجاست که سیلفیوم نه تنها توسط انسان مصرف می‌شد، بلکه برای پروار کردن گاو و گوسفند نیز استفاده می‌شد و ظاهراً گوشت را در هنگام ذبح خوشمزه‌تر می‌کرد.

سیلفیوم : شگفتی پزشکی

در اوایل پزشکی مدرن، سیلفیوم به عنوان یک داروی درمانی جایگاه خود را پیدا کرد. نویسنده رومی در اثر دایره‌المعارفی پلینی بزرگ، تاریخ طبیعی، به طور مکرر از سیلفیوم نام می‌برد. علاوه بر این، پزشکان مشهوری مانند جالینوس و بقراط در مورد اقدامات پزشکی خود با استفاده از سیلفیوم مطالبی نوشتند.

سیلفیوم به عنوان یک ماده درمانی برای طیف وسیعی از بیماری ها، از جمله سرفه، گلودرد، سردرد، تب، صرع، گواتر، زگیل، فتق، و “بواسیر” تجویز می شد. علاوه بر این، اعتقاد بر این بود که ضماد سیلفیوم تومور، التهاب قلب، دندان درد و حتی سل را درمان می کند.

اما این همه ماجرا نیست. سیلفیوم همچنین برای جلوگیری از کزاز و هاری ناشی از نیش سگ‌های وحشی، رشد مو برای مبتلایان به آلوپسی مورد استفاده قرار می گرفت.

سیلفیوم: یک داروی گیاهی ضد بارداری مرموز و قوی

گذشته از مصارف آشپزی و دارویی، سیلفیوم به دلیل خاصیت ضدبارداری خود مشهور بود و در آن زمان موثرترین روش پیشگیری از بارداری در جهان به حساب می آمد. اعتقاد بر این بود که دانه های قلبی شکل این گیاه میل جنسی را در مردان افزایش می دهد و باعث نعوظ می شود.

برای زنان، سیلفیوم برای مدیریت مسائل هورمونی و برای درمان قاعدگی استفاده می شد. استفاده از این گیاه به عنوان یک داروی ضد بارداری به طور گسترده ثبت شده است. زنان سیلفیوم را با شراب مخلوط می‌کردند تا قاعدگی را به حرکت درآورند، عملی که توسط پلینی بزرگ ثبت شده است.

شکل قلب دانه های سیلفیوم ممکن است منبع نماد سنتی قلب باشد، تصویری که امروزه در سطح جهانی از عشق به رسمیت شناخته شده است.

این گیاه برای اولین بار در سوابق تاریخی مربوط به قرن هفتم قبل از میلاد در مصر ظاهر می شود، جایی که می دانیم بخشی از دستور العمل های دارویی برای پیشگیری از بارداری و همچنین داروهایی برای همه بیماری ها از سرفه و گلودرد گرفته تا درمان جذام و رفع زگیل بوده است. در واقع، مصریان و مینوی‌های کنوسوس، هر کدام حروف خاصی را برای نشان دادن این گیاه ایجاد کردند، که به وضوح نشان‌دهنده اهمیت این گیاه در این فرهنگ‌های اولیه بین‌النهرین است.

سیلفیوم یک گیاه همه کاره بود، زیرا تقریباً از هر قسمت گیاه استفاده می شد، از ساقه تا رزین و غده مانند ریشه. در واقع آنقدر همه کاره و مورد توجه بود که در قرن اول قبل از میلاد بیش از حد کشت شد و به انقراض فروخته شد. پلینی بزرگ در تاریخ طبیعی خود ادعا می کند که آخرین ساقه سیلفیوم که تا به حال برداشت شده است به عنوان ” عجایب” به امپراتور روم، نرون داده شده است، که طبق برخی روایت ها، او بلافاصله آن را خورده است.

با این حال، کسانی هستند که معتقدند این گیاه منقرض نشده است، بلکه صرفاً به اشتباه شناسایی شده است. نامزدهای متعددی از منابع گیاه شناسی مدرن به طور متفاوتی به عنوان نمونه های مستقیم سیلفیوم یا به عنوان نوادگان مدرن گیاه اصلی معرفی شده اند. با این حال، به طور گسترده تصور نمی شود که هیچ کدام کاندیدای مناسبی باشند.

راز گیاه شناسی: تامل در مورد بقای گونه های ظاهراً منقرض شده

در سال 1983، پروفسور محموت میسکی، محقق داروهای گیاهی در دانشگاه استانبول در ترکیه، ادعا کرد که Ferula drudeana را کشف کرده است، زمانی که هنگام پیاده روی در نزدیکی کوه حسن در مرکز ترکیه، به طور تصادفی به این گیاه برخورد کرد، بدون اینکه تا دو دهه بعد از اهمیت بالقوه آن به عنوان سیلفیوم باستانی آگاه باشد. . پس از بازگشت به همان مکان، از یافتن جمعیت شکوفا شده گیاه پس از ذوب شدن برف شگفت زده شد. اگر اظهارات پروفسور میسکی تأیید شود، نشان می دهد که این گونه باستانی ظاهراً منقرض شده برای بیش از 2000 سال ناشناخته باقی مانده است. پذیرش بالقوه یافته های او سؤالات جالبی را در مورد وجود سایر گیاهان ظاهراً منقرض شده در انتظار کشف و شناسایی مجدد ایجاد می کند.