مطالعهای که اخیراً در مجله معتبر Antiquity منتشر شده است، مجموعهای از بناهای تاریخی و باستانی کشف نشده را در ایرلند آشکار کرده است.
مجله اینترنتی باستان شناس : منطقه بالتینگلاس که به عنوان «پایتخت هیلفورت ایرلند» نیز شناخته میشود، دارای تراکم بالایی از بناهای دوران نوسنگی اولیه و عصر برنز پسین است. با کمال تعجب، شواهد کمی از دوره نوسنگی میانی وجود دارد.
دکتر جیمز اودریسکول از دانشگاه آبردین اهمیت چشم انداز باستانی اطراف بالتینگلاس را برای ساکنان نوسنگی اولیه برجسته می کند. با این حال، فقدان آثار باستانی نوسنگی میانی حکایت از کاهش اهمیت تا عصر برنز پسین دارد.
باستان شناسان با استفاده از فناوری پیشرفته لیدار ، مدل های سه بعدی دقیقی را ساخته اند و مکان های باستانی متعددی را که در اثر قرن ها شخم زدن از بین رفته اند، آشکار کرده اند.

لیدار، یکی از فناوریهای سنجش از راه دور است که با تاباندن لیزر به هدف و تجزیه و تحلیل نور بازتابشده، فاصله را اندازه میگیرد. لایدار مشابه رادار است که بعضی اوقات نیز رادار لیزری نامیده میشود. اختلاف اصلی لایدار و رادار، طول موجهای تابشی مورد استفاده است. رادار از طول موجهایی در ناحیه رادیویی استفاده میکند در حالی که لایدار طول موجهای لیزری بکار میبرد.
روش متداول برای تعیین کردن فاصله تا یک جسم یا سطح استفاده از پالسهای لیزری است. مانند فناوری رادار که از امواج رادیویی استفاده میکند و فاصله تا جسم با اندازهگیری اختلاف زمانی بین ارسال پالس و دریافت پالس بازتابی تعیین میکنند.
از تفاوت در زمان بازگشت لیزر و طول موج می توان برای تهیه نقشه دیجیتالی 3 بعدی چشم انداز استفاده کرد.
این بررسی مجموعهای از پنج بنای تاریخی را نشان داد که بزرگترین نمونه در بریتانیا و ایرلند است. هدف از ساخت این بناها هنوز در هاله ای از ابهام است، اما تئوریها نشان میدهد ممکن است برای آیینهای مربوط به احترام به اجداد، پیروی از همترازیهای نجومی، یا بهعنوان مناطق حائل بین مناظر تشریفاتی و مردمان عادی ساخته شده باشند. این کشف نشان دهنده یک یافته مهم در زمینه باستان شناسی است که عملکردهای احتمالی و اهمیت این سازه های باستانی را روشن می کند.

به گفته نویسندگان این مطالعه: «این پنج بنای باستانی به وضوح با بناهای تدفین ، و همچنین طلوع و غروب خورشید در طول رویدادهای مهم خورشیدی مانند انقلاب تابستانی و پاییزی، همسو هستند.»
دکتر اودریسکول میگوید: «این ممکن است نمادی از صعود مردگان به آسمان و تولد دوباره آنها باشد، به طور فیزیکی مسیر نهایی مردگان را مشخص میکند، جایی که آنها دنیای فانی را ترک کرده و به اجدادشان در جهان دیگر ملحق شدند.»

















ارسال دیدگاه