در یک یافته خیره کننده باستان شناسی، نام «شیراز» بر روی مهر سفالی دوران ساسانی که به خط پهلوی نوشته شده بود شناسایی شد.
مجله اینترنتی باستان شناس : قلمرو امپراتوری ساسانی (224-651 م) تمام سرزمین کنونی ایران، عراق، ارمنستان، افغانستان، بخشهای شرقی ترکیه و بخشهایی از سوریه، پاکستان، قفقاز، آسیای مرکزی و عربستان را در بر میگرفت.
ایرانشهر و حکومت ساسانیان
ساسانیان امپراتوری خود را به نام ایرانشهر«امپراتوری آریایی ها (پارس ها)» می نامیدند. اردشیر اول امپراتوری ساسانی سلسله ساسانیان را پس از پیروزی بر آرتابانوس چهارم اردوان، آخرین پادشاه اشکانی (اشکانیان) تأسیس کرد.
یزدگرد سوم (632–651)، آخرین شاهانشاه ساسانی (پادشاه شاهان)، در مبارزه 14 ساله خود را برای بیرون راندن امپراتوری های رو به رشد اسلامی با شکست مواجهه شد و بدین ترتیب حکومت ساسانیان پایان یافت.
عصر ساسانیان یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین دورههای تاریخی ایران محسوب میشود. ایران در دوران ساسانیان تأثیر بسزایی بر تمدن روم داشت و رومیان فقط به ایرانیان ساسانی موقعیت مساوی دادند.
این یافته به دلیل تثبیت تاریخ شیراز که در حدود 60 کیلومتری جنوب تخت جمشید، زمانی پایتخت تشریفاتی امپراتوری هخامنشی (حدود 550 تا 330 پیش از میلاد) واقع شده، حائز اهمیت است.

این مهر که در حال حاضر در موزه هنری متروپولیتن در نیویورک نگهداری می شود. طی یک سری کاوش های باستان شناسی که توسط کارشناسان موزه بین سال های 1932 و 1935در ایران انجام شد، بدست آمد.
این مهر خاص دارای چهار مهر مجزا در اندازه های مختلف است. تصاویر روی مهرها شامل یک شیر در حال راه رفتن به سمت راست، یک مونوگرام، یک کتیبه و یک چهارپای شاخدار است.
محمدرضا نسب عبداللهی به ایسنا گفت: روی این گِلمُهرهای ساسانی، عبارت «مُغ شیراز» دیده میشود.
عضو جامعه باستانشناسی ایران در توضیحات بیشتری اظهار کرد: گلمهرهای ساسانی در واقع تکههایی از گِل در ابعاد و شکلها و اندازههای مختلف هستند که برای مُهرکردن اسناد و کالاها ساخته میشدند و روی آنها مُهر زده میشد و اثر این مُهرها روی این گلها حک میشد.
او اضافه کرد: این گلمهرها به دلیل اینکه پخته میشدند، ماندگاری زیادی داشتند.
گل مهرهای قصر ابونصر
نسب عبداللهی با اشاره به کشف بیش از ۵۰۰ گلمُهر از قصر ابونصر شیراز در حدود یک قرن پیش، گفت: سه فصل کاوش باستانشناسان موزه هنر متروپولیتن که منجر به کشف این گلمهرها و سایر مواد فرهنگی در قصر ابونصر شیراز شد، به سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ میلادی (حدود ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۳ شمسی) برمیگردد.
این باستانشناس اظهار کرد: کاوشهای باستانشناسی نشان میدهد قصر ابونصر شیراز دارای توالی فرهنگی از دوره هخامنشیان تا دوره آل مظفر بوده است و استقرار عمده آن به دوره ساسانیان برمیگردد.
نسب عبداللهی افزود: یافتههای باستانشناسی از قصر ابونصر طیف وسیعی از سیستم اداری و شیوهها و سازههای دفاعی را نشان میدهد.
اهمیت شهر شیراز در دوران باستان
این باستانشناس همچنین اظهار کرد: شواهد باستانشناسی مربوط به دوره ساسانی از جمله این گلمهرها و همچنین شواهد دوره هخامنشی مانند گلنبشتههای تختجمشید نشان میدهد شهری که امروزه ما به عنوان شیراز میشناسیم در دوره باستان نیز به همین نام بوده و از جمله شهرهای مهم ایران باستان به شمار میرفته است.


















ارسال دیدگاه