بر خلاف باورهای قبلی، تحقیقات نشان می دهد که مغز انسان توانایی قابل توجهی برای مقاومت در برابر پوسیدگی دارد که نظریه های موجود در مورد تجزیه مغز را به چالش می کشد.
مجله اینترنتی باستان شناس : مطالعهای که توسط الکساندرا مورتون هیوارد انسانشناس دانشگاه آکسفورد انجام شد، یافتههای پیشگامانهای را در مورد انعطافپذیری مغز انسان در طول زمان نشان داد. بر خلاف باورهای قبلی، تحقیقات آنها نشان می دهد که مغز انسان توانایی قابل توجهی برای مقاومت در برابر پوسیدگی دارد و نظریه های موجود در مورد تجزیه مغز را به چالش می کشد.
محققان برای این پروژه تحقیقاتی یک نظرسنجی جامع از باستان شناسان در سراسر جهان انجام دادند که منجر به ایجاد یک آرشیو جهانی شد که سوابق و در برخی موارد نمونه هایی از بیش از 4400 مغز انسان حفظ شده را گردآوری می کند. این مغزها که در محیطهای مختلف از مناظر یخزده قطب شمال تا بیابانهای خشک مصر باستان کشف شدهاند، این باور رایج را که مغزه یکی از اولین اندامهایی است که پوسیده می شود را زیر سوال می برد.
دوام و ماندگاری مغز پس از مرگ
مغز اغلب یکی از اولین اندام هایی است که پس از مرگ تجزیه می شود. این منجر به این باور شده است که مغزهای حفظ شده به طور طبیعی یافتههای کمیاب و منحصربهفرد هستند، به خصوص زمانی که سایر بافتهای نرم وجود نداشته باشند. با این حال، تحقیقات اخیر این تصور را به چالش کشیده است و نشان می دهد که مغزهای حفظ شده به لطف شرایطی که از پوسیدگی جلوگیری می کند، شایع تر از آنچه قبلاً تصور می شد، وجود دارد.
به گفته مورتون هیوارد، این مغزهای باستانی می توانند بینش های ارزشمندی از گذشته ارائه دهند.
مغزهای حفظ شده طیف وسیعی از شرایط را نشان دادند، از شکننده و خشک تا نرم و اسفنجی. جالب اینجاست که تعداد قابل توجهی از این مغزها در بدن هایی یافت شد که هیچ بافت نرم دیگری در آنها باقی نمانده بود و این کشفی منحصر به فرد در زمینه باستان شناسی است.

مورتون هیوارد در مصاحبه اخیر خود با Science درباره یک کشف جالب در مورد مغزهای حفظ شده صحبت کرد. او توضیح داد که در حالی که مغز معمولاً اندکی پس از مرگ تجزیه میشود، پس از باز شدن بدن در طی کالبد شکافی مواردی وجود دارد که مغز کاملاً دست نخورده باقی میماند و شبیه ژله در جمجمه است، . مورتون هیوارد که شیفته این پدیده شده بود، درمنابع تاریخی تحقیق کرد و هزاران نمونه از مغزهای حفظ شده را کشف کرد که قدمت آنها به 12000 سال قبل می رسد .
با وجود فراوانی مغزهای حفظ شده، مورتون هیوارد خاطرنشان کرد که تحقیقات بسیار کمی روی این ماده انجام شده است. او بر اهمیت کاوش در حفظ بافتهای نرم در عمق بیشتر تاکید کرد و بینشهای بالقوهای را که میتوان از مطالعه این نمونههای منحصربهفرد به دست آورد، برجسته کرد.
در حال حاضر، کمتر از 1 درصد از مغزهای حفظ شده مورد مطالعه قرار گرفته اند که فرصت های تحقیقاتی فراوانی را ارائه می دهد. دانشمندان در حال بررسی روش های مختلف نگهداری مانند انجماد، برنزه کردن و کم آبی هستند تا بهتر بفهمند این مغزها چگونه در طول هزاران سال دوام آورده اند. با این حال، معمای این که چرا مغزها قادر به مقاومت در برابر پوسیدگی هستند در حالی که سایر اندام ها از بین می روند ، حل نشده باقی مانده است.
یک نظریه ارائه شده توسط مورتون هیوارد نشان می دهد که ترکیب شیمیایی متمایز مغز، به ویژه نسبت متعادل پروتئین ها به لیپیدها، ممکن است در حفظ آن نقش داشته باشد. این ترکیب، همراه با عوامل محیطی مانند فلزات، می تواند به طول عمر قابل توجه مغزهای حفظ شده کمک کند.

مغزهای باستانی به کمک سلامت می آیند
بنابراین، تحقیقات در حال انجام مورتون هیوارد نشان دهنده یک “آرشیو دست نخورده” است که می تواند تکامل انسان را روشن کند و همچنین به ما در درک بهتر سلامت و بیماری باستانی کمک کند. این تحقیق حتی میتواند بینشهایی را در مورد شرایط تخریبکننده عصبی که بر افراد امروزی تأثیر میگذارد، مانند آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل، ارائه دهد.
همانطور که مورتون-هیوارد اشاره می کند، “مغزهای باستانی ممکن است بینش دیرینه زیستی جدید و منحصر به فردی را ارائه دهند.” این تحقیق می تواند درک ما از رشد و اختلالات عصبی را متحول کند و پنجره ای به سلامت و سبک زندگی اجدادمان ارائه دهد.

















ارسال دیدگاه