مجله اینترنتی باستان شناس : ما ابزارهای متعددی برای برقراری ارتباط داریم که اغلب آنها را بدیهی می دانیم. با نگاهی به روشهای ارتباطی دنیای باستان، متوجه خواهید شد که ارتباطات چقدر محدود میتواند باشد، و خواهید دید که نژاد بشر تا کجا پیش رفته است.
سرعت خیره کننده ارتباطات مدرن
شما باید در مورد روش های ارتباطی دنیای باستان بیاموزید، بنابراین موتور جستجوی دلخواه خود را باز کرده و چند کلمه تایپ کردید. ناگهان، برای آموزش خود به منابع متعددی دسترسی پیدا کردید و اینجا هستید. به دست آوردن این اطلاعات کمتر از یک دقیقه وقت شما را گرفت – امتیازی که در گذشته فناوری به نام اینترنت وجود نداشت، انسان حتی نمی توانست تصورش را بکند .
انتخاب یک شرکت اینترنتی خوب برای برقراری ارتباط در مدت زمان طولانی یک امتیاز بزرگ است. قبل از پدید آمدن اینترنت و فناوری های بعدی، برقراری ارتباط با افراد خارج از محله شما اگر غیرممکن نباشد، زمان بر و پرهزینه بود. سوالی که مطرح می شود برقراری ارتباطات روزمره بین جوامع و افراد در گذشته چگونه بود؟

ارتباط صوتی و گفتاری
جای تعجب نیست که گفتار، به نوعی، روش اولیه ارتباط میان مردم در دوران باستان بوده است. صداها و نویزهای مختلف برای جلب توجه دیگران و انتقال پیام های ساده استفاده می شد. نمونه هایی از این موارد عبارتند از تماس های شکار و فریادهای هشدار دهنده.
در ابتدا زبان وجود نداشت و هیچ کلمه یا جمله ای شکل نمی گرفت. ارتباط بر اساس لحن صدا، حجم و سایر ویژگی ها بود. علاوه بر این، اجداد ما ممکن است به زبان بدن و حرکات دست برای تعامل متکی بوده باشند، اگرچه هیچ مدرک مشخصی در این مورد وجود ندارد.
در حالی که صداهای اولیه برای برقراری ارتباط با افراد نزدیک کافی بود، ابزارهای اضافی برای انتقال پیام در فواصل طولانی ضروری بود. در نتیجه بعدها سوت، بوق و طبل اختراع شد. این ابزار در درجه اول برای ارسال سیگنال های مربوط به جنگ ، رویارویی و اجرای آیین های باستانی استفاده می شد.

اولین اشکال ارتباط صوتی را می توان ساده و خطی توصیف کرد. آنها به اندازه کافی برای گفتگو توسعه نیافته بودند، اما برای بیان شخصی و هشدار نسبتاً مفید بودند. پس از آن، انسان های باستانی یاد گرفتند که ریتم بسازند، که پایه و اساس موسیقی و ترانه های محلی را ایجاد کرد.
ارتباط تصویری و ديدارى
در جایی که ارتباط صوتی از نظر کاربردی و اثربخشی کافی نبود ، ارتباطات بصری و تصویری افزایش یافت. صداها، نویزها و گریهها اغلب برای انتقال ایدهها یا موقعیتهای پیچیده کافی نبودند و اجداد ماقبل تاریخ را وادار به توسعه رمزهای بصری کردند.
یکی از شناخته شده ترین اشکال ارتباط بصری که از پیشینیان ما منتقل شده است، استفاده از سیگنال های آتش و دود است. به عنوان مثال، در مناطق دورافتاده و فاقد ابزارهای ارتباطی مدرن مانند تلفن و اینترنت، این روشهای قدیمی مرتبط و مؤثر باقی میمانند.
استفاده از سیگنال های نور و آتش در ابتدا ساده بود. آنها به عنوان هشدار در مورد خطر قریب الوقوع یا تماس برای کمک عمل می کردند. با این حال، کاربرد آنها فراتر از این عملکردهای اساسی محدود بود. با گذشت زمان، تمدن های باستانی تکامل یافتند تا از حکاکی روی سطوح مختلف مانند غارها ، درختان و صخره ها برای انتقال پیام های پیچیده تر استفاده کنند.

این نقوش باستانی امروزه به عنوان پیکتوگرام و سنگ نگاره شناخته می شود. ساکنان باستان از ابزارهای تیز سنگی و مشابه آن که بر روی سطوح سخت حک شده بود استفاده می کردند و بعدها استفاده از وسایل فلزی نیز رونق یافت. بیشتر سنگ نگاره های اولیه شامل نیمرخ ها و نقاشی های حیواناتی مانند ببر، گوزن و پرندگان است.
علاوه بر حیوانات، برخی از نقاشیها ترکیبی از انسان و حیوانات را به تصویر میکشند که احتمالاً الهامبخش موجودات افسانهای مانند سنتور و مینوتور هستند.
ارتباط نوشتاری
توسعه سیستم های نوشتاری نقطه عطفی در روش های ارتباطی باستانی بود. مشخص نیست چه کسی نوشتن را برای اولین بار اختراع کرد، اما ممکن است که به طور مستقل در چندین منطقه از جهان کشف شده باشد. اولین اشکال نوشتار از پیکتوگرام ها گرفته شده است. این پیکتوگرام ها برای به تصویر کشیدن اشیاء خاص بودند، اما با گذشت زمان انتزاعی تر شدند.
اولین الفبای متشکل از مجموعه محدودی از هجاهای قابل تشخیص در حدود 2000 سال قبل از میلاد معرفی شد. با این حال، بیشتر نمادهایی که برای ارتباط نوشتاری استفاده میشوند، صدای خاصی به آنها اختصاص داده نشده است. کاربری اولیه از ارتباطات نوشتاری انجام ریاضیات و ایجاد کتیبه برای سنگ قبرها بود.
از خط میخی برای نوشتن چندین زبان خاور نزدیک استفاده میشد که نمونههایی از آن به حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد برمیگردد.

مصریان باستان اولین سیستم ارتباطات نوشتاری پیچیده را در حدود 3100 سال قبل از میلاد ایجاد کردند. اعتقاد بر این است که این سیستم که به ” الفبای نیاسینایی” معروف است یا در قرن 19 قبل از میلاد توسط کارگران کنعانی در شبه جزیره سینا یا در قرن 15 قبل از میلاد توسط کارگران سامی در مصر مرکزی ایجاد شده است.
در ابتدا نوشته های اولیه بر روی سطوح سخت مانند سنگ و سنگریزه حکاکی می شد. با این حال، استفاده از پاپیروس، ماده ای سبک تر و راحت تر، رایج تر شد. پاپیروس، پیش ساز کاغذ مدرن، با وجود دوام کمتری نسبت به لوح های گلی، روشی کاربردی تر و کاربرپسندتر برای ثبت مقادیر زیادی از اطلاعات ارائه کرد.
یونانیان باستان به دلیل ایجاد اولین الفبای واقعی در حدود 800 سال قبل از میلاد شناخته شده اند. این الفبا شامل نمادهایی برای صداهای مصوت بود که در طول زمان بر توسعه الفبای مدرن تأثیر گذاشته است.
رومی ها حدود صد سال بعد این الفبا را برای نوشتن زبان لاتین پذیرفتند. این الفبا، بر اساس الفبای یونانی، پایه و اساس بسیاری از زبان های نوشتاری مدرن را که امروزه مورد استفاده قرار می گیرند، گذاشت.
پس از دوران ارتباطات
هنگامی که زبان های نوشتاری پیچیده به وجود آمدند، هنر حروف نویسی و خوشنویسی ظهور کرد. در مورد کبوترها مطمئن نیستم، اما اولین سیستم پستی توسط امپراتوری ایران در قرن ششم ایجاد شد. قرن پانزدهم آغاز انقلاب چاپ بود. این زمانی بود که کتاب های چاپی به طور گسترده در دسترس قرار گرفتند و می توانستند بین مخاطبان زیادی توزیع شوند.
دوره بعدی کد مورس و عصر تلگراف بود که در اواسط قرن نوزدهم ظاهر شد. این زمانی بود که ارتباطات از راه دور شروع به تبدیل شدن به مصلحت کرد. در همین قرن بود که گراهام بل تلفن را اختراع کرد و ارتباطات جمعی را به اوج جدیدی رساند. رادیو، تلویزیون و اینترنت تلفنی در قرن بیستم متولد شدند.

امروزه ما فناوری اینترنت بی سیم و پرسرعت را در اختیار داریم. فراموش نکنیم که تلفن سیمی حجیم گراهام به عنوان پایه ای برای گوشی های هوشمند مدرن عمل کرد باید از حجم وسیع اطلاعاتی که در اختیار داریم و اینکه چقدر بدون زحمت میتوانیم با عزیزانمان در ارتباط باشیم، بدون توجه به مسافت، قدردانی کنیم.

















ارسال دیدگاه