۱۳ گنجی که مصریان باستان با مردگان خود دفن می کردند

چرا مصریان باستان مردگان خود را با اشیاء خاصی مانند “کتاب مردگان”، زبانه های طلا و سوسک اسکراب دفن می کردند؟

مجله اینترنتی باستان شناس : مصریان باستان بدلیل شیوه های تدفین مجلل و پر زرق و برق خود مشهور بودند. در طول تاریخ، باستان شناسان مجموعه متنوعی از اشیا و تزئینات مقابر را کشف کرده اند که در این مقبره های باستانی وجود داشته اند. در میان گنجینه های کشف شده ۱۳ مورد وجود دارد که به طور مداوم در تدفین های مصری یافت می شوند، مانند مجسمه های شبتی که برای خدمت به متوفی در زندگی پس از مرگ در نظر گرفته شده بودند، و پرتره های مومیایی که تصاویر واقع گرایانه ای از متوفی ارائه می دهند.

نسخه هایی از “کتاب مردگان”

کتاب مردگان مجموعه ای از متون باستانی مصر است که اغلب با متوفی دفن می شدند. این متون که به عنوان کتاب ظهور در روز شناخته می شوند، برای راهنمایی مردگان در زندگی پس از مرگ در نظر گرفته شده بودند.

محتوای این متون متفاوت بود، اما آن ها اغلب چالش ها و مراسم مختلفی را به تصویر می کشیدند که مرتبط با باور مصریان باستان در زندگی پس از مرگ بود. یکی از این مراسم ها ، مراسم وزن کردن قلب بود که در آن اعمال یک شخص در برابر پر مات، الهه عدالت، مورد قضاوت قرار می گرفت. اعتقاد بر این بود که این مراسم سرنوشت متوفی در زندگی پس از مرگ را تعیین می کند.

در کتاب مردگان آمده‌ است: هرگاه سیاره ناهید از میان صورت فلکی شکارچی با مدار بیضی شکل خود حرکت کند، زمان فاجعهٔ بعدی فرا رسیده‌ است.

تابوت‌ های چند لایه

مصریان باستان اغلب در تابوت های تزئین شده چند لایه ، به خاک سپرده می شدند. این تابوت ها معمولا با هیروگلیف هایی که متوفی را معرفی و برای زندگی پس از مرگ او دعا می کرد تزئین می شد. تابوت دان های چند لایه که درون یکدیگر قرار می گرفتند و جسد مومیایی شده در مرکز آن قرار داشت.

تابوت‌دان‌ها بیشتر برای نگه‌داری پیکر افراد بسیار مهم به‌ویژه برای کاهنان و فرعون‌ها ساخته و استفاده می‌شد. در مصر باستان، مومیایی‌های افراد مهم را با یک یا چند تابوت چوبی در تابوت‌دان قرار می‌دادند. بسته به ثروت فرد، تابوتها می توانست از مواد گران قیمت ساخته شوند. به عنوان مثال، تابوت توت عنخ آمون با مقادیر زیادی طلا ساخته شده بود.

پرتره های مومیایی

پرتره های مومیایی تصاویر واضحی از متوفی را نشان می دهد. نمونه‌های نقاشی شده بر روی صفحات چوبی بین اواسط قرن اول و اواسط قرن سوم پس از میلاد خلق شدند، در حالی که نمونه‌های نقاشی شده روی کفن‌ها تا قرن چهارم ادامه داشت، سوزان واکر، مسئول افتخاری و نگهبان سابق آثار باستانی در آشمولین. موزه دانشگاه آکسفورد در ایمیلی به Live Science گفت. “این پرتره ها به اجساد مومیایی شده متوفیان چسبانده شده بود. استفاده از پرتره های مومیایی به ویژه در شهر فیوم رایج بود، اگرچه نمونه های مشابهی در مناطق دیگر مصر کشف شده است.”

تندیس اوشابتی

مجسمه های شبتی که به نام ushabti نیز شناخته می شوند، برای خدمت به متوفی در زندگی پس از مرگ ساخته شده اند. بسته به مقام و موقعیت اجتماعی و سیاسی فرد متوفی ، افراد می توانند با شبتی های متعدد دفن شوند. این مجسمه ها از نظر پیچیدگی متفاوت بودند، برخی از سفال و برخی دیگر با طلا تزئین شده بودند.

این تندیس‌ها به عنوان نمادی برای خدمتکاران در هنگام مرگ گذاشته می‌شدند تا جایگزین ازیریس باشند و شخص مرده را در جهان باقی یاری کنند. اوشابتی به معنای «پاسخگو» است. بسته به جایگاه اجتماعی مرده، اوشابتی‌ها از جنس موادی چون آجر، سنگ، برنز، چوب یا سفال لعاب داده شده به رنگ‌های سبز یا آبی ساخته می‌شدند.

تعداد اوشابیت‌ هایی که در یک گور گذاشته می‌شدند گاه بسیار زیاد بود و به تعداد روزهای سال می‌رسید. تعداد این تندیس‌ها در آرامگاه توت‌ آنخ‌آمون ۴۳۰ بوده‌ است. موزه لوور دارای مجموعه‌ای با ۴٫۲۰۰ اوشابتی است که یک دهم تمام آثار باستانی نگهداری شده از مصر باستان در این موزه‌اند. غالب مجسمه‌ها یک بیل بر روی شانه خود دارند و سبدی نیز (برای حمل اشیا مختلف) بر پشت آنها قرار گرفته‌است، احتمال داده می‌شود چنین مضامینی، اشاره به آن دارد که اوشابتی‌ها قصد داشته‌اند برای فرد متوفی، کشاورزی کنند. اوشابتی‌ها کتیبه‌هایی (به هیروگلیف) را حمل می‌کردند که آمادگی آنها را برای پاسخگویی به دعوت خدایان برای انجام کار را نشان می‌داد.

پیتر لاکووارا، مدیر باستان شناسی و میراث مصر باستان، اهمیت شبتی ها را در کتاب خود “دنیای مصر باستان: دایره المعارف زندگی روزانه” (گروه انتشارات گرین وود، 2016) به تفصیل شرح داد.

کوزه های درپوش دار ( کوزه های کانوپیک )

کوزه‌های کانوپیک چه بودند؟ در پادشاهی قدیم ظاهر شد و در طول تاریخ متفاوت بودند. با این حال، تعداد آنها هرگز متفاوت نبود – همیشه در مجموع چهار کوزه وجود داشت. کوزه ها گیرنده هایی بودند که مصری ها اندام های حیاتی فرد متوفی را در آن قرار می دادند. این عمل بخشی از فرآیند مومیایی سازی و مراسم مرده زنی بود. مصریان معتقد بودند که برخی از احشاء (یعنی اندام های داخلی بدن) باید در این کوزه ها نگهداری شوند زیرا برای زندگی پس از مرگ ضروری است.

از سلسله نوزدهم به بعد، کوزه های کانوپیک با چهار پسر خدای هوروس ارتباط داشتند. هر یک از آنها نمایانگر یک کوزه بود و از اندام های داخل آن محافظت می کرد. جدا از این خدایان، هر اندام و کوزه کانوپیک مربوط به آن نیز از یک الهه خاص محافظت می کردند. با تکامل تکنیک های مومیایی کردن، مصریان شروع به نگه داشتن اندام ها در داخل بدن کردند. در زمان پادشاهی جدید، هدف کوزه ها دوباره صرفاً نمادین بود.

آن‌ها هنوز همان چهار خدا را روی پلک‌هایشان حجاری کرده بودند، اما حفره‌های درونی‌شان برای نگه‌داشتن اندام‌ها بسیار کوچک بود.کوزه های کانوپیک و پسران هوروس هر یک از چهار پسران هوروس مسئول حفاظت از اندام بود و تصویر او را روی کوزه کانوپیک مربوطه حجاری می کردند. هر خدایی به نوبه خود توسط یک الهه محافظت می شد که به عنوان همراه خدای- اندام-کوزه مربوطه عمل می کرد. هاپی خدای بابون بود که نماینده شمال بود. او بودمحافظ ریه ها و الهه نفتیس او را همراهی می کرد. دواموتف خدای شغال بود که نمایانگر شرق بود. او محافظ معده و محافظ او الهه نیث بود. Imsety خدای انسانی بود که نماینده جنوب بود.

او محافظ کبد بود و الهه ایزیس او را همراهی می کرد. Qebehsenuef خدای شاهین بود که نماینده غرب بود. او محافظ روده ها بود و الهه سرکت از او محافظت می کرد. این خدایان نشانه مشخصی از کوزه کانوپیک از پادشاهی میانه به بعد بودند.

کوزه های کانوپیک اهمیت زندگی پس از مرگ را برای مصریان نشان می دهد. آنها نشان دهنده حفاظت، تکمیل و ادامه برای متوفی هنگام عبور از زندگی پس از مرگ بودند. مصریان کوزه‌های کانوپیک را با دفن و مومیایی مناسب مرتبط می‌دانستند. با توجه به اهمیت مومیایی‌سازی در مصر باستان، کوزه‌های کانوپیک یک آیتم و نماد مهم بودند. ارتباط آن با خدایان مختلف به کوزه ها نقشی مرکزی در مراسم مرده زنی داد. از این نظر، این اقلام برای مصریان قیمتی نداشت. آنها از اندام ها محافظت می کردند و زندگی متوفی را در زندگی پس از مرگ تضمین می کردند.از آنجایی که آنها معتقدان راسخ به زندگی پس از مرگ بودند. فرآیند بیرون آوردن اعضای بدن و حفظ آنها برای زندگی ابدی یکی از اساسی ترین مراحل فرآیند مومیایی بود.

زبان های طلایی

زبان‌های طلایی گاهی با مومیایی‌های مصری در دوره یونانی-رومی (332 قبل از میلاد تا 395 پس از میلاد) دفن می‌شدند. مصریان ممکن است زبان های طلایی را در مومیایی ها قرار داده باشند تا بتوانند در زندگی پس از مرگ با خدایان صحبت کنند. علاوه بر این، مصریان باستان معتقد بودند که گوشت خدایان از طلا ساخته شده است.

نقاشی های دیواری

نقاشی های دیواری گاهی اوقات مقبره های مرفه مصریان باستان را تزئین می کردند. هنرمندان نقوش مختلفی از جمله پرتره های متوفی، تصویر خدایان، تصاویر متوفی در حال احترام به خدایان و نقاشی هایی از مردمی که در سوگ متوفی بودند را به تصویر کشیدند.

آثار هنری در مقبره‌ها گاهی اوقات تصاویری از زندگی روزمره در مصر و همچنین گیاهان، حیوانات ، حیات وحش را نشان می‌داد. این نقاشی ها صحنه هایی از رویدادهای ورزشی مانند کشتی و رقص را به نمایش می گذاشتند. گاهی اوقات هیروگلیف هایی در کنار نقاشی های دیواری کشیده می شد و اطلاعاتی در مورد اینکه چه کسانی در مقبره دفن شده اند و در طول زندگی خود چه کرده اند ارائه می کرد.

سوسک مقدس

در مصر باستان، تعویذهایی به شکل سوسک اسکاراب همراه با متوفی دفن می شدند. مصریان بر این باور بودند این سوسک مقدس نماد حرکت خورشید در آسمان است، درست مانند این که چگونه سوسک گلوله ای از سرگین را روی شن ها می غلتاند. جین کریتسکی، استاد بازنشسته زیست شناسی در دانشگاه مونت سنت جوزف که به طور گسترده ای در مورد سوسک اسکراب در مصر تحقیق کرده ، این دیدگاه را از طریق ایمیل با لایو ساینس به اشتراک گذاشت.

این طلسم های کوچک تدفینی بسیار استادانه و ظریف ساخته می شدند. به گفته کریتسکی، برخی از آن‌ها با چنان دقتی ساخته شده‌اند که می توان نوع و گونه آن را شناسایی کرد. این اسکراب ها با دقت به کفن مومیایی دوخته می شدند و به عنوان محافظ برای فرد متوفی عمل می کردند. کریتسکی همچنین خاطرنشان کرد که هزاران اسکراب در مصر کشف شده است .

مجسمه ها

مصریان باستان گاهی مجسمه هایی را در مقبره ها می گذاشتند. در برخی موارد این مجسمه ها خدایان را به تصویر می کشیدند. به عنوان مثال، در ژانویه 2024، باستان شناسان اعلام کردند که مجسمه ای را پیدا کرده اند که هارپوکرات را نشان می دهد.

در مواقع دیگر مجسمه‌ها متوفی و خانواده‌هایشان را نشان می‌دادند. به عنوان مثال، در آوریل 2023، باستان شناسان اعلام کردند که مقبره ای 3300 ساله در سقارا پیدا کرده اند که متعلق به مردی به نام پانه سی است. در داخل، مجسمه پانه سی و خانواده اش را پیدا کردند که به صورت برجسته حکاکی شده بود.

جواهرات

در مصر باستان، مجموعه متنوعی از جواهرات، مانند گردنبند، انگشتر و سنجاق سینه در کنار متوفی دفن می شد. هرچه فرد ثروتمندتر باشد، جواهرات پرزرق و برق تر خواهد بود.

به عنوان مثال، اتاق دفن توت عنخ آمون حاوی مجموعه وسیعی از جواهرات بود که دارای جزئیات استثنایی بودند و تصاویری از سوسک‌های بالدار اسکاراب، گل‌های خشخاش و هلال ماه را نشان می‌دادند. سوزان آلن، محقق ارشد پژوهشی در موزه هنر متروپولیتن، این یافته ها را در کتاب خود “مقبره توتانخ آمون: هیجان کشف” (انتشارات مت، 2006) به تفصیل شرح داد.

مومیایی حیوانات

مومیایی های حیوانات گاهی در گورستان ها قرار می گرفتند. لیزا صباحی، استادیار مصرشناسی در دانشگاه آمریکایی قاهره، در کتاب “همه چیز مصر باستان: دایره المعارف جهان مصر باستان” (گرین وود، ۲۰۱۹)نوشت: این حیوانات می توانند حیوانات خانگی محبوبی باشند که با صاحب خود برای زندگی پس از مرگ دفن شده اند.

صباحی نوشت: گاهی اوقات بقایای حیواناتی مانند گاو، اردک و غاز پخته ” و سپس مومیایی می شدند. او اشاره کرد که این بقایا برای صاحب مقبره و احتمالا حیوانات خانگی آن ها خواهد بود تا در زندگی پس از مرگ غذا بخورند.

ماسک های مومیایی

” مردگان گاهی با ماسک های مومیایی روی صورتشان دفن می شدند. همان طور که موزه هنرهای زیبای بوستون اعلام کرد، این ماسک ها تصاویری ایده آل از متوفی را به تصویر می کشیدند. آن ها از موادی مانند گچ، کارتناژ (یک ماده کاغذی)، کتان و در موارد نادر، فلزات گرانبها ساخته می شدند. یک کشف قابل توجه در سال ۲۰۱۸ توسط باستان شناسان در سایت سقاره انجام شد که در آن یک ماسک مومیایی نقره ای مزین به طلا را کشف کردند.”

ماکت قایق ها

باستان شناسان همچنین مدل های چوبی قایق ها را در مقبره های مصر باستان یافته اند. به گفته موزه هنرهای زیبای بوستون، یکی از نمونه‌های قابل توجه مربوط به مقبره جهوتی‌نخت، فرمانداری است که حدود 4000 سال پیش می‌زیست و با 55 قایق نمونه در آرامگاهش در دیر البرشا دفن شد. اینها شامل قایق هایی برای حمل و نقل نیرو یا بار و قایق هایی برای شکار و ماهیگیری است. یکی از قایق ها در حال انتقال چیزی است که به نظر می رسد مومیایی جهوتی نخت باشد.