تحول بزرگ در باستان شناسی ، کشف انبوه آثار پیش از تاریخ با هوش مصنوعی

دانشمندان لهستانی برای اولین بار در جهان از هوش مصنوعی برای شناسایی گورستان ها، دژها و سکونتگاه های پیش از تاریخ استفاده کردند.

مجله اینترنتی باستان شناس به نقل scienceinpoland : از “پیوتر ورونیکی” (Piotr Wroniecki)، مبتکر این پروژه از دانشگاه ورشو اظهار داشت: ” هدف ما استفاده از شبکه های عصبی مصنوعی به منظور شناسایی بقایای سازه های باستانی ساخت بشر است. با وجود باور عمومی، لهستان مهد بسیاری از آثار کشف نشده است که شاهد سکونت گسترده و پایدار انسان هستند. در نتیجه، ما افزایش قابل توجهی را در داده ها پیش بینی می کنیم.”

او همچنین اظهار داشت: ” اگر این سیستم همانطور که پیش بینی می شود عمل کند، پتانسیل متحول کردن حوزه باستان شناسی را دارد، درست مانند تاثیر پیشگامانه تاریخ گذاری رادیوکربن در اوایل قرن بیستم.”

برای اینکه یک شبکه عصبی هوش مصنوعی به طور موثر عمل کند، به مقدار قابل توجهی داده برای پردازش نیاز دارد. دکتر ورونیکی که رهبری یک تیم متنوع متشکل از باستان شناسان، جغرافی دانان، مورخان، متخصصان فن آوری اطلاعات و کارشناسان بخش خصوصی را بر عهده دارد، بر اهمیت تغذیه ترابایت های شبکه تصاویر ماهواره ای به عنوان بخشی از پروژه خود تاکید می کند. برای دهه ها، دانشمندان این تصاویر را برای اهداف باستان شناسی تجزیه و تحلیل کرده اند، اما این کار به دلیل دخالت انسان زمان بر و ذهنی بوده است. در نتیجه، آثار ارزشمند فعالیت های انسانی گذشته اغلب نادیده گرفته شده اند. این تیم خوش بین است که هوش مصنوعی با شناسایی سریع و عینی این آثار، انقلابی در این فرآیند ایجاد کند.

این شبکه عصبی به گونه ای برنامه ریزی خواهد شد که شناسایی نشانه های قابل تشخیص در عکس های ماهواره ای یا هوایی را در اولویت قرار دهد. در مناطقی که بقایای سازه های باستانی وجود دارد، الگوهای رشد پوشش گیاهی کمی با الگوهای موجود در مناطق اطراف متفاوت است. قابل ذکر است که طرح کلی خانه های ماقبل تاریخ اغلب با حضور پوشش گیاهی تیره تر نشان داده می شود. این روش در کشف بسیاری از مکان های باستان شناسی جدید در سراسر اروپا موثر بوده است، زیرا شامل جستجوی تغییرات متمایزی است که از دیدگاه هوایی قابل مشاهده هستند.

ورونیکی اظهار داشت: ” تمرکز ما محدود به نوع خاصی از اهداف مانند یک گورستان یا یک مقبره مگالیتیک نخواهد بود.در عوض، ما روی یک واسطه خاص به نام نشانه های گیاهی تمرکز خواهیم کرد که از حضور پنهان بناهای مختلف در زیر زمین پرده بر می دارد.”

تصاویر ماهواره ای در یک سیستم هوش مصنوعی بارگزاری خواهد شد ، سپس نشانه هایی را پیدا خواهد کرد که آن ها را به عنوان بقایای باستان شناسی طبقه بندی کرده و روی نقشه ترسیم و علامت گذاری خواهد کرد.

ورونیکی گفت: ” انجام این کار به صورت دستی بسته به منطقه، هفته ها یا ماه ها طول می کشد. یک شبکه عصبی مصنوعی در عرض چند دقیقه یا چند ساعت صدها هزار کیلومتر مربع را پردازش خواهد کرد.”

اگرچه شبکه های عصبی هوش مصنوعی در حال حاضر برای طبقه بندی قطعات سفال مورد استفاده قرار می گیرند، اما ورونیکی می گوید: ” تاکنون هیچ کس در جهان از شبکه های عصبی هوش مصنوعی برای تجزیه و تحلیل نشانه ها در تصاویر ماهواره ای در جستجوی آثار فعالیت های باستانی انسان استفاده نکرده است.”

در حال حاضر، باستان شناسان اغلب تمرکز خود را به سکونت گاه ها یا گورستان های منفرد محدود می کنند. با این حال، ورونیکی استدلال می کند که یک رویکرد جامع تر ضروری است، رویکردی که تحقیقات کل چشم انداز باستان شناسی را یکپارچه کند.

به گفته ورونیکی، تجزیه و تحلیل جامع و یکپارچه تصاویر ماهواره ای امکان درک عمیق تر حضور انسان را فراهم خواهد کرد. این رویکرد نه تنها سکونتگاه های فردی، بلکه گورستان ها، مسیرهای ارتباطی و دیگر سازه های اطراف آن ها را نیز آشکار خواهد کرد. پیش بینی می شود که میزان داده هایی که انتظار می رود از طریق این روش جمع آوری شوند، از افزایش مشاهده شده در زمان استفاده از تصاویر ماهواره ای برای اولین بار در مقیاس بزرگ تر در چند دهه پیش، پیشی بگیرد.

این پروژه سه سال به طول می انجامد و Wroniecki امیدوار است که یک ابزار نمونه اولیه را تولید کند که می تواند در سراسر اروپا اجرا شود. این ابزار با ارائه درک جامع تر و دقیق تر از گذشته، تحقیقات باستان شناسی را متحول خواهد کرد.

ورونیکی در دهه گذشته از تکنیک های غیرتهاجمی در باستان شناسی در مقیاس قابل توجهی استفاده کرده است. اساسا، این شامل به کارگیری ابزارهایی است که می توانند ساختارهای باستانی را بدون نیاز به حفاری در زمین شناسایی کنند. او در کنار تصاویر هوایی یا ماهواره ای، از روش های مختلف ژئوفیزیکی نیز استفاده می کند. به لطف این روش ها، او موفق به کشف شهر گم شده نیساوا و چندین تپه عظیم شده است که ۷۰۰۰ سال قدمت دارند و اهمیت فرهنگی قابل توجهی دارند.

ورونیکی اظهار داشت: ” تا چند سال پیش، باور عمومی بر این بود که چنین سازه هایی در لهستان ساخته نشده اند.”

” اکنون آشکار است که تصور غالب از نقش محیطی لهستان در سکونتگاه های باستانی، همانطور که در باستان شناسی لهستان ایجاد شده است، اساسا ناقص است. افزایش استفاده از تکنیک های غیرتهاجمی نشان می دهد که بررسی باستان شناسی لهستان چندان جامع نیست. من امیدوارم که ادغام این سیستم مبتنی بر شبکه هوش مصنوعی در تحقیقات باستان شناسی ما را به اکتشافات جدید و پیشگامانه ای برساند.”