بر اساس یک مطالعه جدید، قدیمیترین ردپای شناختهشده از مصرف منظم مواد مخدر در جهان به جزیرهای در اندونزی برمیگردد که در آن شکارچیان-گردآورندگان عصر یخبندان، دانههای فوفل، دانههای نخل حاوی یک ماده نورواکتیو، را میجویدند.
دانشمندان پس از بررسی شیارهای عجیب دندانهای دو شکارچی-گردآورنده ماقبل تاریخ، به این کشف دست یافتند. طبق مطالعه جدید، این شیارهای عمیق به احتمال زیاد در اثر جویدن منظم فوفل (Areca catechu) برای تسکین درد دندان ایجاد شدهاند.
اسکلتهای ناقص دو نفر در جزیره سولاوسی پیدا شد، اما این دو نفر هزاران سال با هم فاصله داشتند. یکی از آنها مردی بود که حدود ۴۰ تا ۵۰ سال سن داشت و بین ۲۵۰۰۰ تا ۱۶۰۰۰ سال پیش زندگی میکرد. این دوره تقریباً با آخرین حداکثر یخبندان، سردترین بخش آخرین عصر یخبندان، همزمان است. با این حال، سولاوسی در آن زمان پوشیده از یخ نبود.
طبق این مطالعه، فرد دوم که تقریباً در همان سن هنگام مرگ آنها بوده، بین ۷۶۰۰ تا ۶۳۰۰ سال پیش در سولاوسی زندگی میکرده است. جنسیت این فرد قابل تعیین نیست.
این شکارچیان-گردآورندگان آنقدر آسیب دندانی داشتند که تجزیه و تحلیل جدید نشان داد که آنها تقریباً به طور مداوم در طول زندگی خود دانههای فوفل را میجویدند. با این حال، به نظر میرسد که این دانههای بیحسکننده در درازمدت اثر مطلوب را ایجاد نکردهاند. در عوض، ممکن است با تشدید سوراخهای دردناک در دندانهایشان، وضعیت دندانهای آنها را بدتر کرده باشند.
آدام بروم، نویسنده اصلی این مطالعه و باستانشناس دانشگاه گریفیت، میگوید هرچه افراد برای تسکین درد دندان خود گردو بیشتری میجویدند، آسیب به دندانهایشان بیشتر میشد. حفرهها به تدریج عمیقتر میشدند و حفره پالپ داخلی دندان یکی از افراد را نمایان میکردند. بروم خاطرنشان میکند که این امر باید غیرقابل تحمل دردناک بوده باشد.
بروم میگوید اگرچه یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که نئاندرتالها از پوست گیاهانی مانند صنوبر (جنس Populus) به دلیل خواص تسکیندهنده درد آن استفاده میکردند (صنوبرها حاوی اسید سالیسیلیک، نوعی ماده مؤثر در آسپرین هستند)، اما این اولین مدرکی است که تاکنون از استفاده منظم از یک داروی مشتق از گیاه به دست آمده است.

پس از تعیین علت احتمالی پوسیدگی، محققان آزمایش کردند که آیا جویدن آجیل فوفل، رفتاری که قبلاً دیده نشده بود، منجر به اثر نورواکتیو میشود یا خیر. آزمودنیهای آنها شامل تخمهای قورباغه اصلاحشده ژنتیکی حاوی گیرندههای عصبی انسانی بودند. این آزمایشها یک اثر نورواکتیو را نشان دادند. سپس نمونههای گرفتهشده از دندانها را بررسی کردند. این نمونهها همچنین آثاری از مصرف آجیل فوفل را نشان دادند.
امروزه هنوز هم فوفل آرکا به طور گسترده در بخشهایی از جنوب آسیا و اقیانوسیه مورد استفاده قرار میگیرد. با این حال، امروزه، مصرفکنندگان فوفل آن را با آهک آبدیده مخلوط میکنند تا یک قرص جویدنی با اثر محرک بسازند. این قرص جویدنی که “کوید” نیز نامیده میشود، بسیار اعتیادآور است و تخمین زده میشود که توسط ۶۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان مصرف میشود. با این حال، آرکولین نیز سرطانزا است و از آنجا که قرصهای فوفل اغلب با تنباکو مخلوط میشوند، مصرفکنندگان آن اغلب به سرطان دهان مبتلا میشوند.
محققان معتقدند که استفاده ترکیبی از فوفل و آهک آبخورده ممکن است خیلی دیرتر، حدود ۴۰۰۰ سال پیش در سولاوسی در دوره نوسنگی، پدیدار شده باشد، زمانی که آهک آبخورده به سفال اضافه میشد تا از کوچک شدن و ترک خوردن آن در حین پخت جلوگیری شود.
محققان در مطالعه جدید خود مینویسند که اکنون به نظر میرسد جویدن آرکا (فوفل)، آنطور که امروزه میشناسیم، از یک روش بسیار سادهتر و قدیمیتر که شامل جویدن ساده کل آجیل بود، تکامل یافته است.
بروم میگوید احتمالاً افراد در هر سنی در دوران ماقبل تاریخ برای دندان درد به این درمان متوسل میشدند؛ با این حال، پوسیدگی دندان فقط در افراد بالغی که به این عمل وابسته شدهاند، قابل توجه است.

















ارسال دیدگاه