- سطح کربن درون سازند ۴۰ درصد بیشتر است
- اسکنهای راداری جدید، هندسه غیرمعمول زیر دوروپینار را آشکار میکنند
- خاک درون سازند حاوی کربن بیشتری است
- چرا یک سازند زمینشناسی برای دههها به کشتی نوح مرتبط دانسته شده است؟
- کتاب مقدس ابعاد غیرمعمول و خاصی را برای صندوق عهد ذکر میکند
- بررسیهای راداری قبلی الگوهای مشابهی را نشان دادند
- اما زمینشناسی توضیح رقیب جدی ارائه میدهد
- محققان باید چه چیزی را پیدا کنند؟
- آزمایشهای بعدی ممکن است مشخص کنند که آیا این راز ادامه پیدا میکند یا خیر.
بررسیهای ژئوفیزیکی جدید در ساختار صخرهای موسوم به «دوروپینار» واقع در شرق ترکیه، شواهد زیرسطحی تازهای از وجود سازههای زاویهدار و خطوط موازی منظم را آشکار کرده است. این عارضه قایقیشکل که دههها کانون بحثهای داغ میان باستانشناسان، زمینشناسان و پژوهشگران متون کهن بوده، بار دیگر با تکیه بر فناوریهای پیشرفته سنجش از دور و رادار نفوذی به زمین (GPR) توجه جامعه علمی را به خود جلب کرده است.
دانشمندانی که سازند قایقشکل دوروپینار در شرق ترکیه را بررسی میکنند، ناهنجاریهای قائمالزاویه را در زیر زمین و سطوح غیرمعمول بالای کربن را در خاک جمعآوریشده از داخل این سازند شناسایی کردهاند و فصل جدیدی را به یکی از مداومترین و بحثبرانگیزترین جستجوهای باستانشناسی اضافه کردهاند: جستجوی کشتی نوح .
محققانی که تحقیقات ۲۰۲۶ را رهبری میکنند میگویند ترکیب ناهنجاریهای غیرمعمول زیرسطحی و تفاوتها در شیمی خاک، مسیر جدیدی از تحقیقات را در دوروپینار گشوده است. این تیم اکنون در تلاش است تا مشخص کند چه چیزی در زیر سازند قرار دارد و آیا الگوهای شناسایی شده توسط رادار، توضیح زمینشناسی طبیعی دارند یا به چیزی پیچیدهتر اشاره میکنند.
این پروژه بینالمللی، به رهبری پروفسور دکتر چنکر آتیلا، باستانشناس از دانشگاه جمهوریت سیواس، کار میدانی خود را از اواخر ماه ژوئن در نزدیکی دوغوبیاضیت در استان آغری آغاز کرد. حدود ۲۰ محقق و دانشجو از پنج کشور در برنامهای که ترکیبی از نقشهبرداری دقیق، مدلسازی سهبعدی، رادار نفوذی زمین و تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی است، مشارکت دارند.
سطح کربن درون سازند ۴۰ درصد بیشتر است
یکی از قابل توجهترین یافتهها تاکنون از نمونههای خاک جمعآوریشده در سراسر سازند به دست آمده است.
آتیلا گفت تجزیه و تحلیلهای اولیه نشان داد که سطح کربن در نمونههای گرفته شده از آنچه تیم به عنوان بخش داخلی سازند شناسایی میکند، حدود ۴۰ درصد بیشتر از میزان اندازهگیری شده در خارج از آن بوده است.
آتیلا گفت: «میزان کربنی که از داخل کشتی میآید ۴۰ درصد بیشتر از مقداری است که در بیرون یافت شده است. این موضوع این ایده را مطرح میکند که ممکن است مواد آلی یا بقایای چوب وجود داشته باشد.»
این تیم اکنون در حال گسترش چشمگیر تجزیه و تحلیل است. محققان قصد دارند حدود ۱۰۰۰ نمونه خاک را جمعآوری و بررسی کنند تا مشخص کنند که آیا این تفاوت نشاندهنده غلظت مواد آلی است یا خیر و مهمتر از آن، چه چیزی ممکن است آنها را تولید کرده باشد.
آتیلا گفت که کار آزمایشگاهی باید ظرف دو تا سه ماه آینده نتایج واضحتری به همراه داشته باشد.
او گفت: «دادههای فعلی هر روز که میگذرد، احتمال اینکه این کشتی نوح باشد را افزایش میدهد.»
این بیانیه قابل توجه است زیرا مستقیماً از باستانشناسی که رهبری تحقیقات را بر عهده دارد، صادر شده است. در عین حال، اندازهگیریهای کربن هنوز باید با دقت تفسیر شوند. غلظت بالاتر کربن به خودی خود وجود الوار باستانی را نشان نمیدهد و محققان باید مواد باستانی احتمالی را از مواد آلی طبیعی موجود در خاکهای اطراف تشخیص دهند.
نتایج خاک به ویژه از این جهت اهمیت دارند که در کنار ویژگیهای غیرمعمول شناساییشده در زیر دوروپینار توسط رادار، خط دومی از تحقیقات را فراهم میکنند.
اسکنهای راداری جدید، هندسه غیرمعمول زیر دوروپینار را آشکار میکنند
محققان ابتدا نقشههای GPS دقیق و مدلهای دیجیتالی از سازند را قبل از انجام دور جدیدی از بررسیهای رادار نفوذی به زمین یا GPR ایجاد کردند.
به گفته دانشگاه جمهوریت سیواس، اسکنها ناهنجاریهای زیرسطحی را با لبههای نسبتاً منظم، از جمله ویژگیهایی که با زاویه قائمه تقاطع دارند، شناسایی کردند. آتیلا گفت که این الگوها احتمال وجود حفرهها یا تقسیمات ساختاری در زیر سطح را افزایش میدهند.
تجهیزات رادار از ایالات متحده آمده است و دانشگاه میگوید این فناوری در تحقیقات نیروی هوایی ایالات متحده نیز استفاده میشود. این بدان معنا نیست که نیروی هوایی ایالات متحده، آنطور که برخی گزارشها حاکی از آن است، تحقیقات دوروپینار را انجام میدهد. پروژه فعلی همچنان یک مطالعه میدانی دانشگاهی به رهبری ترکیه است.
خود رادار نمیتواند یک ویژگی مدفون را به عنوان چوب، دیوار یا محفظه کشتی شناسایی کند. GPR با اندازهگیری بازتابهای تولید شده هنگام برخورد امواج الکترومغناطیسی با موادی با خواص فیزیکی و الکتریکی مختلف در زیر زمین کار میکند. تغییرات در رسوبات، سنگ، رطوبت، حفرهها و اشیاء مدفون، همگی میتوانند بازتابهای راداری ایجاد کنند. بنابراین باستانشناسان قبل از اینکه بتوانند مشخص کنند یک ناهنجاری نشان دهنده چیست، به نمونههای فیزیکی یا سایر شواهد مستقل نیاز دارند.
این تمایز در تفسیر دادههای جدید دوروپینار توسط محققان، اهمیت اساسی پیدا خواهد کرد.

خاک درون سازند حاوی کربن بیشتری است
سرنخ دوم از خود زمین میآید.
آتیلا گفت آزمایشهای اولیه نشان داده است که در نمونههای گرفته شده از آنچه تیم به عنوان فضای داخلی سازند تعریف میکند، حدود ۴۰ درصد کربن بیشتر از نمونههای جمعآوری شده از خارج از آن است.
محققان اکنون در حال جمعآوری مجموعه دادههای بسیار بزرگتری شامل تقریباً ۱۰۰۰ نمونه خاک هستند. آنها امیدوارند که تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی بتواند مشخص کند که آیا افزایش کربن ناشی از فرآیندهای زیستمحیطی معمولی است یا از غلظت مواد آلی – از جمله، احتمالاً، چوب تخریبشده – ناشی میشود.
نتیجه کربن نباید با تاریخگذاری رادیوکربن اشتباه گرفته شود. غلظت بالاتر کربن به خودی خود سن یک نمونه را نشان نمیدهد و همچنین نشان نمیدهد که زمانی چوب در آن محل وجود داشته است.
با این حال، این اولین باری نیست که شیمی خاک در دوروپینار توجه را به خود جلب کرده است. برنامه تحقیقاتی اسکن کشتی نوح میگوید آزمایشهای جداگانهای که در سال ۲۰۲۴ انجام شد، مواد آلی قابل توجهی بیشتری را در نمونههای داخل سازند نسبت به خارج آن نشان داد. آن نتایج قبلی بخشی از شواهد عملی پروژه را تشکیل میدهند، اما منشأ سازند را مشخص نکردهاند.
چرا یک سازند زمینشناسی برای دههها به کشتی نوح مرتبط دانسته شده است؟
سازند دوروپینار از زمانی که ایلهان دوروپینار، افسر نقشهبرداری ارتش ترکیه، در سال ۱۹۵۹ خطوط کلی قابل توجه آن را در عکسهای هوایی شناسایی کرد، مورد توجه گمانهزنیها قرار گرفته است.
از بالا که نگاه کنیم، این ویژگی شبیه ردپای یک کشتی بزرگ با انتهای مخروطی و بدنه مرکزی بلند است. این مکان در جنوب کوه آرارات، در منطقهای قرار دارد که قرنهاست با سنتهای سیل مرتبط بوده است.
ترکیه در سال ۱۹۸۷ این سازه را به عنوان یک دارایی فرهنگی و طبیعی تحت حفاظت قرار داد، اما این تصمیم رسماً آن را به عنوان کشتی نوح معرفی نکرد . مقامات گردشگری ترکیه همچنان این سوال را حل نشده توصیف میکنند و اذعان دارند که این ویژگی ممکن است از طریق فرآیندهای زمینشناسی طبیعی شکل گرفته باشد.
با این حال، شکل آن تنها بخشی از چیزی است که داستان را زنده نگه داشته است.
کتاب مقدس ابعاد غیرمعمول و خاصی را برای صندوق عهد ذکر میکند
سفر پیدایش شامل توصیف بسیار دقیقی از کشتی نوح است. سفر پیدایش، باب ۶، کشتیای را توصیف میکند که از چوبی ساخته شده که هویت دقیق آن هنوز مشخص نیست، به بخشهایی تقسیم شده و با قیر پوشانده شده است. این کتاب سه سطح را مشخص میکند و ابعاد آن را ۳۰۰ ذراع طول، ۵۰ ذراع عرض و ۳۰ ذراع ارتفاع بیان میکند. با استفاده از یک ذراع حدود ۴۵ سانتیمتر، این تقریباً معادل ۱۳۵ متر طول، ۲۳ متر عرض و ۱۴ متر ارتفاع است.
این موضوع یکی از پرتکرارترین بحثها پیرامون دوروپینار را ایجاد کرده است: طول آن به طور کلی با ظرف کتاب مقدس قابل مقایسه به نظر میرسد.
اما این ادعای مکرر که این سازند «دقیقاً مطابق» است، نیاز به بررسی دارد. تخمینها برای دوروپینار متفاوت است و استانداردهای مختلف ذراع باستانی، اندازهگیریهای متفاوتی را ارائه میدهند. برخی از محققان کشتی از ذراع سلطنتی مصری بلندتر، حدود ۵۲.۴ سانتیمتر، استفاده میکنند که ۳۰۰ ذراع را تقریباً به ۱۵۷ متر تبدیل میکند – نزدیک به طولی که معمولاً توسط پروژه تحقیقاتی دوروپینار ذکر میشود. اطلاعات رسمی گردشگری ترکیه، ابعاد تا حدودی متفاوتی را برای سازند گستردهتر ارائه میدهد.
بنابراین، شباهت ابعادی جذاب است، اما اثبات باستانشناسی نیست.
سفر پیدایش همچنین میگوید که کشتی نوح سرانجام بر روی «کوههای آرارات» آرام گرفت، نه اینکه صریحاً از قله آتشفشانی امروزی به نام کوه آرارات نام ببرد. تحقیقات کتاب مقدس معمولاً نام عبری آرارات را با منطقه کوهستانی باستانی اورارتو مرتبط میدانند که بخش بسیار وسیعتری از آناتولی شرقی را در بر میگرفت.
این تمایز باعث شده است که چندین مکان مختلف در سراسر منطقه، در سنتهای چند قرنهی ارک، کاندیدای این عنوان شوند.

بررسیهای راداری قبلی الگوهای مشابهی را نشان دادند
اسکنهای سال ۲۰۲۶ تنها نیستند. محققان در دهه ۱۹۸۰ کارهای ژئوفیزیکی در دوروپینار انجام دادند و به دنبال آن بررسیهای جدیدتر ERT و GPR در سالهای ۲۰۱۴، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ انجام شد. تجزیه و تحلیل دادههای رادار سال ۲۰۱۹، بازتابهای خطی و زاویهای را در چندین متر زیر سطح گزارش کرد.
مقالهای که در هفتمین سمپوزیوم بینالمللی کوه آرارات و کشتی نوح در سال ۲۰۲۳ ارائه شد، الگوهای هندسی را در اعماق تقریباً ۳ تا ۷ متری توصیف کرد و آنها را با سیگنالهای ثبتشده در طول تحقیقات قبلی در دهه ۱۹۸۰ مقایسه کرد. نویسندگان استدلال کردند که این شباهتها شایسته بررسی بیشتر هستند، نه اینکه تصاویر رادار را به عنوان تأییدی بر وجود یک کشتی در نظر بگیرند.
این کمپین جدید از این جهت قابل توجه است که محققان اکنون میتوانند به جای تکیه بر اسکنهای جداگانه، با شبکهای وسیعتر، نقشهبرداری بهبود یافته و نمونهبرداری گسترده به این مناطق مشکوک بازگردند.
اما زمینشناسی توضیح رقیب جدی ارائه میدهد
هر ادعای جدیدی درباره دوروپینار باید با یک استدلال زمینشناسی بسیار قدیمیتر روبرو شود.
در یک مطالعهی داوریشده در سال ۱۹۹۶ که در مجلهی آموزش علوم زمین منتشر شد، زمینشناس لورنس جی. کالینز و کاوشگر دیوید فاسولد – که قبلاً از تفسیر کشتی نوح حمایت کرده بودند – به این نتیجه رسیدند که دوروپینار یک سازهی زمینشناسی طبیعی است.
آنها این سازه را به عنوان بخشی از یک ناودیس با فرورفتگی مضاعف، یک ویژگی زمینشناسی چینخورده که قادر به ایجاد یک طرح کلی کشیده و متقارن از طریق فرسایش است، تفسیر کردند. تجزیه و تحلیل میکروسکوپی آنها همچنین به این نتیجه رسید که ادعاهای قبلی مبنی بر وجود اتصالات آهنی، چوب سنگشده و مصالح کشتیسازی را میتوان با سنگهای آتشفشانی طبیعی و غلظت مواد معدنی از جمله لیمونیت و مگنتیت توضیح داد.
آن مطالعه همچنان یکی از قویترین مخالفتهای علمی با یکی دانستن دوروپینار با کشتی نوح است.
بنابراین، سوالی که تیم ۲۰۲۶ با آن مواجه است، دقیقتر از این است که صرفاً بپرسد آیا این سازند شبیه یک کشتی است یا خیر. محققان باید مشخص کنند که آیا ناهنجاریهای جدید را میتوان با زمینشناسی شناختهشدهی این مکان توضیح داد یا اینکه آیا حاوی مواد، ساختارها یا الگوهای فضایی هستند که زمینشناسی به تنهایی نمیتواند به راحتی آنها را توضیح دهد.
محققان باید چه چیزی را پیدا کنند؟
زوایای قائمه و خاک غنی از کربن ممکن است اهدافی را ارائه دهند، اما شواهد فیزیکی به طور چشمگیری بحث را تغییر خواهند داد.
بازیابی الوارهای کار شده قابل شناسایی از اهمیت ویژهای برخوردار خواهد بود. محققان برای تأیید اینکه این ماده واقعاً چوب بوده است، به تجزیه و تحلیل میکروسکوپی و به دنبال آن، تاریخگذاری رادیوکربن مطمئن و بررسی زمینه باستانشناسی آن نیاز دارند.
به همین ترتیب، حفرهای که در تصویر رادار شبیه یک اتاق است، اگر حفاری مغزهگیری لایههای مصنوعی، مصالح ساختمانی یا عناصر سازهای مکرر را در یک مکان نشان دهد، اهمیت بسیار بیشتری پیدا خواهد کرد.
طرح تحقیقاتی مصوب این پروژه دقیقاً همین رویکرد گام به گام را میطلبد. نقشهبرداری ژئوفیزیکی ابتدا انجام میشود و پس از آن نمونهبرداری هدفمند از خاک و مغزهگیری انجام میشود. حفاری تنها در صورتی مرتبط خواهد بود که آن روشهای کمتخریبتر، شواهد کافی برای توجیه آن ارائه دهند.

آزمایشهای بعدی ممکن است مشخص کنند که آیا این راز ادامه پیدا میکند یا خیر.
آتیلا میگوید کار آزمایشگاهی روی نمونههای خاک فعلی باید ظرف تقریباً دو تا سه ماه نتایج واضحتری ارائه دهد.
تحقیقات گستردهتر زمان بیشتری خواهد برد. دانشگاه جمهوریت سیواس در ابتدا اعلام کرد که تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی در طول زمستان ادامه خواهد یافت و انتظار میرود برنامه تحقیقاتی کامل سال ۲۰۲۶ در طول سال ۲۰۲۷ منتشر و گزارش جامعی ارائه شود.
فعلاً، دوروپینار همان چیزی است که بیش از شش دهه بوده است: یک سازه قایقشکل خارقالعاده که با ادعایی به همان اندازه خارقالعاده احاطه شده است.
تفاوت در سال ۲۰۲۶ این است که محققان دیگر فقط به شکل ظاهری آن تکیه نمیکنند.
آنها اکنون ناهنجاریهای زیرزمینی خاصی برای آزمایش، صدها نمونه خاک برای مقایسه و یک توضیح زمینشناسی دارند که هر فرضیهای در مورد کشتی نوح باید بر آن غلبه کند. اینکه آیا این شواهد به یک ساختار باستانشناسی منجر میشوند – یا دوروپینار را کاملاً به زمینشناسی بازمیگردانند – به آنچه نمونههای آزمایشگاهی و زیرسطحی در مرحله بعد آشکار میکنند، بستگی دارد.

















ارسال دیدگاه