مجله اینترنتی باستانشناس | دور دوم کاوشهای علمی در این محوطه شاخص که با رویکرد جدید «حفاظتمحور» و هدفگذاری «توسعه پایدار» کلید خورده، دریچههای تازهای را به سوی شناخت دقیقتر قلمرو تمدنی الیمایی گشوده است.
این پروژه بزرگ ملی به سرپرستی مشترک «ایوب سلطانی» و «علی هژبری» و با همکاری پایگاه میراث ملی مسجدسلیمان و شهرداری در حال اجراست تا یکی از مهمترین یادمانهای پیشینه تاریخی خوزستان را مورد بازخوانی قرار دهد.
از گزارشهای گریشمن تا تثبیت هسته اصلی محوطه
علی هژبری، باستانشناس و سرپرست مشترک این فصل از کاوشها، با نگاهی به پیشینه پژوهشهای انجامشده در این نقطه اظهار داشت: «مستندات و گزارشهای بازدید پروفسور رومن گریشمن در سال ۱۳۵۰ نشان میدهد که متأسفانه طی دهههای گذشته به دلیل تعرضات شهری و توسعه ناپایدار، وسعت این محوطه باستانی به کمتر از ۱۵۰۰ مترمربع کاهش یافته است. با این حال، ارزیابیهای اولیه و کاوشهای جدید نشان میدهند که هسته اصلی و حیاتی این اثر تمدنی همچنان پابرجا و منسجم باقی مانده است.»
او هدف اساسی تیم باستانشناسی در این دوره را فراتر از لایهنگاریهای سنتی دانست و تأکید کرد: «هدف غایی ما در این مرحله، علاوه بر بازخوانی تخصصی دادههای فرهنگی دوره الیمایی، تعیین تکلیف حقوقی و تثبیت نهایی عرصه باقیمانده برای حفاظت و انتقال آن به آیندگان است.»
پازل تمدنی الیمایی و کشف نگارکندها و معماری ارزشمند
ایوب سلطانی، دیگر سرپرست این برنامه باستانشناسی، با ادای احترام به تلاشهای پیشگامانه مرحوم «علیاکبر سرفراز» در سال ۱۳۵۲، به تشریح دستاوردها و نتایج علمی ملموس این پژوهش پرداخت.
سلطانی درباره ابعاد علمی و کشفیات این فصل اعلام کرد: «یافتههای ارزشمند این دوره شامل شواهد مستحکمی از ساختارهای معماری مدفون و نگارکندهای (سنگنگارهها) بینظیری است که مستقیماً پازل تاریک تمدن الیمایی را در این منطقه تکمیل میکنند. این دستاوردها اثبات میکند که میراث فرهنگی برخلاف تصورات رایج، مانعی در برابر توسعه شهری نیست؛ بلکه میتواند به عنوان بستر هویتبخش و موتور محرک اصلی برای توسعه پایدار در مناطق کمبرخوردارتر عمل کند.»
وی افزود: «ما مصمم هستیم این زخم کهنه تاریخی را که حاصل سالها تعرض به حریم اثر بود، به یک فرصت طلایی برای توسعه فرهنگی و جذب گردشگری تخصصی در منطقه تبدیل کنیم.»
همافزایی ملی برای یک نجاتبخشی تمدنی
سرپرستان کاوش مواردی همچون حمایت پژوهشگاه میراث فرهنگی و پژوهشکده باستانشناسی را در پیشبرد جنبههای علمی پروژه حیاتی خواندند. همچنین تعامل سازنده میان پایگاه میراث ملی، مقامات محلی و استانی، و همراهی بیسابقه و آگاهانه اهالی محله کلگه زرین و انجمنهای میراث فرهنگی، زمینهساز ثبت موفقیتآمیز دادهها و حفاظت پایدار از این اثر ملی (ثبت شده به شماره ۱۷۰۸ در سال ۱۳۶۴) شده است.
باستانشناسان امیدوارند نتایج نهایی استخراجشده از دل خاک کلگه زرین، گرههای کوری را از ساختار اجتماعی، هنری و حکومتی الیماییان در جنوب غرب ایران بگشاید.

















ارسال دیدگاه