در منطقه قطبی سیبری، جزیرهای یخی قرار دارد که انسانها تقریباً ۸۰۰۰ سال پیش در آن زندگی سختی را پشت سر گذاشتند. این منطقه احتمالاً دورافتادهترین سکونتگاه بشر ماقبل تاریخ روی زمین است و تحقیقات جدید نشان میدهد که ساکنان این مکان باستانی کاملاً از جهان جدا نبودهاند، بلکه به طرز شگفتآوری از طریق شبکههای تبادل اطلاعات از راه دور به خوبی با یکدیگر در ارتباط بودهاند.
مجله اینترنتی باستانشناس | بر اساس این اکتشافات، محققان معتقدند که ژوخوف بین ۸۲۵۰ تا ۷۸۰۰ سال پیش در تمام طول سال مسکونی بوده است. شکارچیان-گردآورندگان ماقبل تاریخ با شکار گلههای گوزن شمالی که بین بهار و پاییز در توندرای قطب شمال پرسه میزدند، در این آب و هوای سخت زنده میماندند.
با این حال، از آنجا که دسترسی به طعمههای کمخطرتر در زمستان دشوارتر میشد، جمعیت محلی به شکار خرسهای قطبی روی آوردند. اعتقاد بر این است که جمعیت ژوخوف در درجه اول خرسهای قطبی ماده را هدف قرار میدادند و آنها را از لانههایشان که معمولاً زمستان را در آنجا صرف شیر دادن به تولههای تازه متولد شده خود میکردند، بیرون میکشیدند.

یکی دیگر از استراتژیهای مهم بقا، پرورش سگهای بزرگ بود که با کشیدن سورتمهها، حمل و نقل را امکانپذیر میکردند. نکته قابل توجه این است که قدیمیترین سورتمههای چوبی سگ شناخته شده در جهان در ژوخوف یافت شدند و نویسندگان یک مطالعه جدید نشان میدهند که حمل و نقل با نیروی سگ ممکن است به این شکارچیان-گردآورندگان اجازه داده باشد تا ارتباطات حیاتی خود را با سایر جمعیتهای انسانی حفظ کنند.
محققان با تجزیه و تحلیل امضاهای ژئوشیمیایی ۱۴ مورد از ۷۹ ابزار ابسیدینی کشف شده در ژوخوف، دریافتند که این ماده از منطقه اطراف دریاچه کراسنوی، تقریباً ۱۵۰۰ کیلومتر دورتر، سرچشمه گرفته است. بنابراین، آنها گمان میکنند که ابسیدین از طریق شبکه گستردهای از مسیرهای تجاری به هم پیوسته که برای حمل مواد و مردم در سراسر چشمانداز وسیع و یخزده به سگها متکی بودند، به ژوخوف آورده شده است.
نویسندگان این مطالعه اظهار داشتند: «ما گمان میکنیم که مردم در اوایل هولوسن در شمال شرقی سیبری، در قطب شمال، شبکهای توسعهیافته به وسعت ۴ میلیون کیلومتر مربع را حفظ کردهاند که تبادل و انتقال اطلاعات و اخبار را تسهیل میکرد.» این شبکه نه تنها امکان ورود و خروج کالاهایی مانند ابسیدین را به ژوخوف فراهم میکرد، بلکه ساکنان این منطقه را قادر میساخت تا با افرادی که هزاران کیلومتر دورتر بودند، ارتباط برقرار کنند.
«به طرز شگفتآوری، ظرفیت انسانهای ماقبل تاریخ برای سفر در مسافتهای طولانی و برقراری ارتباط با یکدیگر به اندازه سیستمهای ارتباطی تاریخی شناخته شده در سایر مناطق مشابه جهان مؤثر بود.»
به گفته محققان، حفظ این ارتباطات به «فناوری توسعهیافته سورتمهسواری» بستگی داشته است که اهمیت قدیمیترین سگهای حمل و نقل جهان را برای شکارچیان-گردآورندگان باستانی در قطب شمال برجسته میکند.

















ارسال دیدگاه