۱۰ کشف شگفت انگیز از نئاندرتال ها در سال ۲۰۲۴

نئاندرتال‌ها متنوع و شگفت‌انگیز هستند و در سال ۲۰۲۴، چندین یافته جدید و جذاب درباره آن‌ها مطرح شده است. یکی از این شگفتی‌ها شامل کشف یک “کارخانه چسب‌سازی” در حدود ۶۵ هزار سال پیش است که نشان‌دهنده مهارت‌های مهندسی پیشرفته نئاندرتال‌ها است.

مجله اینترنتی باستان شناس : در سال ۲۰۲۴ با شواهد شگفت انگیزی از نئاندرتال‌ها رو به رو شدیم و دریافتیم که این عموزادگان منحصر به فرد ما تا چه حد به ما شبیه بودند. علی‌رغم این‌که مسیر دگرگشتی خود را پیمودند، در نهایت پایانی جز انقراض نداشتند!

1. نئاندرتال‌ها درک خوبی از مد و استایل داشتند!

با توجه به محل زندگی، نئاندرتال‌ها می‌بایست بدن خود را در برابر سرمازدگی حفظ می‌کردند. بر اساس شواهدی چون ابزار سنگی خراشیده شده و استخوان‌های نوک تیز که احتمالا عملکرد سوزن را داشتند و یک تکه طناب پیچ خورده که احتمالا بخشی از یک پارچه یا کفش بود، محققین معتقدند که آن‌ها از پوشش‌هایی به عنوان لباس استفاده می‌کردند. آن‌ها احتمالا اولین مدگرایان تاریخ بودند!

2. مراقبت نئاندرتال‌ها از افراد ناتوان!

بخشی از استخوان گوش یک کودک نئاندرتال، نشان می‌دهد که او مبتلا به سندروم داون بوده است. این کودک با نام مستعار “تینا” که در زمان مرگ ۶ سال داشت، در غاری در اسپانیا شناسایی شد. استخوان گوش تینا با قدمت ۲۷۳ تا ۱۴۶ هزال سال پیش، ظاهری مرتبط با سندروم داون و نیز سایر ناهنجاری‌ها دارد. از آن‌جا که تینا دارای اختلالاتی چون کم‌شنوایی و سرگیجه‌ی شدید بود، برای بقا نیاز به مراقبت داشت. بنابراین، سایر اعضا، تنها به دلیل نوع دوستی، به والدینش در نگهداری او کمک می‌کردند!

3. نئاندرتال‌ها و اولین کارخانه چسب سازی!

از ۶۵ هزال سال پیش، نئاندرتال‌ها اولین مهندسان ماهری بودند که قیر توس را در محیطی کاملا کنترل شده می‌ساختند! در این مکان اجاقی پیچیده قرار داشت که احتمالا تا دمای ۳۰۰ درجه سانتی‌گراد را فراهم می‌کرد. بنابراین آن‌ها هم بسیار باهوش بودند و هم قادر به همکاری برای تولید ابزارهای پیچیده بودند.

4. نئاندرتال‌ها روش‌های تدفین مخصوص به خود را داشتند!

نئاندرتال‌ها مردگان خود را عمدتا داخل غارها و در موقعیت‌های مختلف، دفن می‌کردند. این در حالی‌ست که انسان‌های مدرن، مردگان خود را به صورت جنینی و در فضای بیرونی غار، دفن می‌کردند.

5. نئاندرتال‌ها از نظر ظاهری شبیه ما بودند!

بازسازی جمجمه زن نئاندرتالی با قدمت حدودا ۷۵ هزار سال، برای اولین‌بار نشان داد که بستگان منقرض شده‌ی ما دقیقا چه ظاهری داشتند. با وجود تفاوت‌های جمجمه‌ای چون طاق ابروان برجسته و بینی پهن، وقتی اعضای صورت تکمیل می‌شوند و ماهیچه و پوست، استخوان‌ها را در بر می‌گیرند، شباهت‌های بین ما و آن‌ها نمایان می‌شوند!

6. آخرین نئاندرتال‌ها، جمعیتی منزوی بودند!

توالی‌ یابی ژنوم نئاندرتالی با نام مستعار “تورین(Thorin)”، نشان می‌دهد که ژنوم او هیچ شباهتی با نئاندرتال‌های معاصرش نداشت. در واقع، او نماینده‌ی دودمانی جدید از آخرین جمعیت نئاندرتالی بود که برای حدود ۵۰ هزار سال ایزوله بود. بدین ترتیب، در طی ۵۰ هزار سال، دو جمعیت نئاندرتالی که فقط به اندازه‌ی حدودا ۱۰ روز پیاده روی از هم فاصله داشتند، به طور کامل یکدیگر را نادیده گرفتند!

7. کودکان نئاندرتالی، اولین کلکسیونرهای جهان بودند!

کودکان نئاندرتالی، فسیل‌های دریایی را جمع آوری و نگهداری می‌کردند، درست مانند کودکان امروزی که ممکن است به جمع آوری اشیا علاقه‌مند باشند. بدین ترتیب، نئاندرتال‌ها بیش از آن‌چه پیشتر تصور می‌کردیم به ما شبیه بودند!

8. احتمالا جمعیت‌ نئاندرتالی در جمعیت انسان مدرن جذب شده است!

نتایج جدید نشان می‌دهند که جمعیت نئاندرتال‌ها کوچک‌تر از چیزی بود که تصور می‌شد. در واقع، تنوع ژنتیکی آن‌ها بسیار کم بود و حتی بخشی از این تنوع متعلق به انسان مدرن بود(در حدود ۲/۵ تا ۳/۷ درصد). به عقیده محققین، علت ناپدید شدن نئاندرتال‌ها انقراض نبود، بلکه “امتزاج” بود!

9. تاثیرات گسترده‌ی ژنوم‌ نئاندرتالی بر سلامت انسان مدرن!

برخی واریانت‌های نئاندرتالیِ مرتبط با هورمون‌های بارداری با افزایش باروری و کاهش خطر سقط جنین در ارتباط هستند. همچنین دو واریانت نئاندرتالی باعث مقاومت انسان به یک بیماری خود ایمنی به نام نفروپاتی غشایی می‌شوند. یکی دیگر از واریانت‌ها نیز بر شکل و ضخامت دندان اثر می‌گذارد. حاملین این واریانت، دارای دندان‌های پیش(incisor) با ضخامت نازک‌تر و اندازه‌ای نسبتا کوچک‌تر هستند.
در طرف مقابل، یک سری از واریانت‌ها نیز در افزایش استعداد ابتلا به اختلالاتی چون آلرژی‌ها، دیابت نوع ۲، اوتیسم، حساسیت بیشتر به درد، اعتیاد، کووید ۱۹ و بسیاری از بیماری‌های خود ایمنی، نقش دارند.

10. نئاندرتال‌ها، اولین خالقان غارنگاره‌های دست!

غارنگاره‌های دست در عمیق‌ترین و تاریک‌ترین نقاط غاری واقع در اسپانیا با قدمت حدود ۶۷ هزار سال، از شگفت انگیزترین نوآوری‌های نئاندرتال‌ها هستند. با توجه به نبود شواهد از حضور انسان مدرن در ایبریا پیش از ۴۵ هزار سال پیش، می‌توان نتیجه گرفت که این آثار به‌ احتمال زیاد توسط نئاندرتال‌ها، که بین ۱۸۰ تا ۳۷ هزار سال پیش در این منطقه زندگی می‌کردند، خلق شده‌اند.