کاوش در گنجینه محتوا

چه چیزی درباره ایران باستان می‌خواهید بدانید؟

میان مقاله‌ها، خبرها، ویدیوها و پرونده‌های تاریخی جستجو کنید.

پیشنهادهای جستجو:

انسان های اولیه، روی دوپا راه می رفتند اما با سرعتی آهسته‌تر!

تبلیغ
انسان های اولیه، روی دوپا راه می رفتند اما با سرعتی آهسته‌تر!
انسانها برای دویدن در مسافتهای طولانی دگرگشت یافته‌اند، اما «لوسی» اصلاً دونده‌ای خوبی نبود!خویشاوندان باستانی انسان مانند انسانهای امروزی، روی دوپا راه می‌رفتند و می‌دویدند، اما با سرعتی بسیار آهسته‌تر!

انسانها برای دویدن در مسافتهای طولانی دگرگشت یافته‌اند، اما «لوسی» اصلاً دونده‌ای خوبی نبود!خویشاوندان باستانی انسان مانند انسانهای امروزی، روی دوپا راه می‌رفتند و می‌دویدند، اما با سرعتی بسیار آهسته‌تر!

مجله اینترنتی باستان شناس: استرالوپیتکوس آفارنسیس(Australopithecus afarensis) انسان‌ریختی که در حدود ۳ میلیون سال پیش در افریقا می‌زیست، روی دوپا و به صورت عمودی راه می‌رفت. از آن‌جا که بررسی توانایی دویدن در انسان‌ها به چیزی بیش از ردپاها و بقایای استخوانی نیاز دارد، فسیل‌های این گونه از نظر کشف چگونگی دگرگشت دوپایی در انسان‌ها، همواره مورد توجه محققین قرار گرفته است.

در این بررسی که نتایج آن در ژورنال Cell منتشر شد، از اسکلت “لوسی”، معروف‌ترین نمونه‌ی شناخته شده از این گونه، یک مدل دیجیتال سه بعدی طراحی شد. محققین از ویژگی‌های عضلانی میمون‌های مدرن و فضای سطحی استخوان‌های لوسی جهت تخمین توده‌ی عضلانی این هومینین باستانی استفاده کردند. سپس از یک شبیه ساز برای اجرای مدل لوسی خود استفاده کردند و عملکرد آن را با مدل انسان مدرن مقایسه کردند(اسلاید ۲).

شبیه سازی‌ها نشان دادند که لوسی می‌توانست روی دوپا راه برود، علی‌رغم این‌که او فاقد تاندون آشیل طویل شده و فیبرهای عضلانی کوتاه شده بود که تصور می‌شود برای دویدن استقامتی در انسان‌های امروزی مفید هستند.

اما سرعت، نقطه قوت لوسی نبود؛ سرعت او می‌توانست به حداکثر حدود ۵ متر در ثانیه برسد، حتی پس از این‌که محققین او را با ماهیچه‌های انسان امروزی بازسازی کردند. در مقابل، مدل انسانی تقریبا با سرعت ۸ متر بر ثانیه می‌دوید.

حتی زمانی که متغیر “اندازه بدن” از مدل سازی حذف شد، دویدن لوسی همچنان از انسان‌های امروزی عقب‌تر بود و این نشان می‌دهد که تناسب بدنی او مقصر اصلی‌ست. سپس محققین این موضوع را بررسی کردند که آیا عضلات خاصی در مصرف انرژی نقش دارند یا خیر. هنگامی که ماهیچه‌های مچ پای انسان به مدل لوسی اضافه شد، مقدار انرژی مصرفی با سایر حیوانات هم‌ اندازه با لوسی، یکسان بود. اما زمانی‌ که ماهیچه‌های مچ پای انسان با ماهیچه‌های میمون جایگزین شدند، دویدن برای لوسی سخت‌تر شد. این نشان می‌دهد که سازگاری در تاندون آشیل و عضلات اطراف آن، انسان مدرن را قادر می‌سازد تا برای مدت طولانی بدود.

اکنون محققین قصد دارند تا به این موضوع بپردازند که آیا خستگی و فشار استخوان نیز بر دویدن لوسی تاثیر گذاشته است یا خیر.

🖋 سحر مرتضی نژاد

برچسب‌ها: #انسان اولیه
یک نکته برای میراث ایران آگاهی، حفاظت علمی و آینده گردشگری فرهنگی

پیشنهاد مطالعه

تازه‌ها

پربازدیدترین‌ها

ارسال دیدگاه